tv-recensie Haroon Ali

In de tweede aflevering van de Netflix-serie Dogs wordt het verschil tussen mens en dier pijnlijk duidelijk

Iedereen houdt van dierenfilmpjes. Vooral honden en katten doen het goed, omdat kijkers hun huisdieren erin herkennen en menselijke emoties in het dierengedrag denken te zien. Dus kwam er de Turkse kattenfilm Kedi, de Amsterdamse dierenfilm De Wilde Stad (ook met een kat in de hoofdrol) en op IDFA ging Buddy in première, over de hulphonden van mensen met een beperking. Netflix probeert het nu met de zesdelige docuserie Dogs, die vooral over de baasjes gaat en de onvoorwaardelijke steun die ze bij hun honden vinden.

We beginnen met een veel te zoetsappig intro (‘No matter how much you love me, I love you more’), gevolgd door geijkte Netflix-stijlmiddelen: lange slow-motionshots en strijkorkesten die wel emoties moeten losmaken. Dogs is ook een geslaagde feelgood-serie, maar één aflevering – ‘Bravo, Zeus’ – vertelt een groter, uniek verhaal. Ayham woont al twee jaar in Berlijn, maar moest zijn vrolijke, fotogenieke husky Zeus achterlaten in Syrië. Lukt het de eenzame vluchteling om zijn ‘zoon’ naar Duitsland te krijgen?

Het is mooi dat Zeus niet wordt vermenselijkt, maar een hond blijft, die niet snapt wat er om hem heen gebeurt, maar wel de constante dreiging voelt. ‘Als een bom valt, rent hij naar mij’, zegt Amer, de beste vriend van Ayham, die op Zeus past en hem uit de handen houdt van militairen. ‘En als hij kogels hoort, begint hij te blaffen om het huis te beschermen.’ Tegelijkertijd is Zeus veel meer dan een huisdier. Voor de oppassers en kinderen in de straat is Zeus een afleiding voor alle ellende en een symbool van onschuld in een land waar alle hoop is vervlogen.

Scène uit 'Dogs': de Syrische hond Zeus gaat de grens over naar Libanon. Beeld Netflix

De sterke band tussen Ayham en de achterblijvers ontroert. Beste vriend Amer blijft trouw aan zijn belofte om voor Zeus te zorgen, maar kan daardoor geen kant op, terwijl hij Syrië allang had willen ontvluchten. ‘Ik ben pas kalm als ik Zeus bij jou zie’, zegt hij tegen Ayham. De stichting Animals Syria (ja, die bestaat) probeert de hond eerst naar Libanon te krijgen. Als Zeus vertrekt, houden de buurtbewoners het niet droog – één van de vele Hello Goodbye-momentjes. Ayhams andere vriend Naji, die Zeus ook goed kent, rijdt mee om de hond kalm te houden en speelt zelfs gitaar voor hem.

Het is confronterend dat een hond Syrië uit mag en naar Duitsland kan vliegen, terwijl zijn baasje via een rubberboot naar Griekenland werd gesmokkeld en een barre tocht over land moest maken. En hoewel vriend Naji vanwege zijn geamputeerde been op en neer naar Beiroet mag om Zeus af te zetten, stopt zijn reis daar. Naji grapt nog tegen Ayham, die in Berlijn wacht: ‘Ik wil ook een hond zijn. Dan stoppen ze me in een kooi en kan ik naar jou komen.’ Maar als hij Zeus naar het vliegveld rijdt, barst Naji in tranen uit, omdat dit pijnlijke contrast tussen mens en dier niet te bevatten is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.