TV-recensie #tagged

In de serie #Tagged zien we puur en alleen wat er online wordt gezet vanaf de smartphone van het hoofdpersonage

Zoals vaak in fictie over technologie ligt de nadruk in #Tagged op de hoogmoed van het individu, niet op de macht van bedrijven.

Een tienermeisje op een feestje: Elise drinkt wat, danst wat, neemt een selfie met vriendinnen, zet een filmpje op Snapchat. ’s Ochtends wordt ze wakker in het gras. Ze weet niet hoe ze daar kwam, maar krijgt verontrustende appjes van vriendinnen. Dan ontdekt Elise dat jongens filmpjes van haar maakten terwijl ze dronken was: de beelden staan online, geplaatst vanaf haar eigen toestel.

Zo ongeveer gaat de korte film #tagged van Martijn Winkler, vorig jaar uitgezonden tijdens 3LAB. Het onderwerp past binnen een golfje films over onlineslutshaming. Wat #tagged bijzonder maakt, is de vertelvorm. De 12 minuten die de film duurt, zien we alleen een smartphone en de meisjeshand die hem bedient: gaat het telefoonscherm even op zwart, gaat ook ons scherm op zwart, het drama ontrolt zich via social media en Whatsapp. #tagged maakte een zegetocht langs filmfestivals en nu is er ook een serie: #Tagged. Elke maandag verschijnt er een nieuwe aflevering op het YouTube-kanaal van NPO3: opzichzelfstaande verhalen over ‘de impact van mobiele telefoons en social media’, bijna volledig verteld via telefoonschermpjes.

Alleen al die vorm roept elke aflevering spanning op: via welke apps komt het verhaal deze keer tot ons? Mooi is het idee achter aflevering 2, #wordshine, over een jongen die verliefd wordt op zijn tegenstander in een digitaal woordspelletje. Dankzij getypte en weer gewiste berichtjes krijgen we een kijkje in zijn hoofd. De aflevering #eyewitness ontpopt zich tot een spannende minithriller wanneer een jongen een filmpje van een ongeluk online zet, slotaflevering #surpriseparty is een hilarisch verslag van een groepschat.

Ja, de vorm werkt. Toch heb ik me ook geërgerd aan #Tagged. Grootste probleem: de personages zijn haast allemaal onsympathiek. Dat zit hem om te beginnen in het gegeven dat ze zoveel online delen, soms op het ongeloofwaardige af: wie maakt er nou een livestream van de eerste ontmoeting met een potentiële geliefde? Dat vreemde gedrag is waarschijnlijk deels consequentie van de vertelvorm – pas wanneer een personage iets deelt, zien wij als kijker wat hij meemaakt – maar deze mensen zijn wel érg roekeloos en egoïstisch. De influencer uit aflevering 3 is exemplarisch: meer typetje dan personage. Dat geeft weinig inzicht in de drijfveren van jonge vrouwen die bijverdienen via Instagram. Dit zijn van die mensen aan wie je je toch al ergert wanneer ze in je timeline voorbijkomen en in #Tagged loopt het slecht met hen af: wie te veel deelt, moet ook iets inleveren, lijkt de boodschap.

Zoals vaak in fictie over technologie – denk aan Black Mirror – ligt de nadruk in #Tagged op de hoogmoed van het individu, niet op de macht van techbedrijven of de verslavende werking van de techniek. Maar wie wat wil zeggen over de impact van social media kan die thema’s eigenlijk niet overslaan. In een volgend seizoen – want dat verdient #Tagged –  graag meer over die onderwerpen. En misschien ook het verhaal van de geliefden die elkaar vonden op Instagram en wel degelijk lang en gelukkig leefden.

Onlineserie ‘#Tagged’. Beeld KRO-NCRV
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.