In de schaduw van mijn lul

Text free scheppingsverhaal

Pollmann Joost

De kunstenaar is goddelijk omdat hij nieuwe werelden schept. Geen nieuwe gedachte, maar Sam Peeters (1976) heeft hem letterlijk genomen. In de schaduw van mijn lul is een stripboek dat begint in een Hof van Eden met oranje bomen en vleeskleurige wolken.



Ergens in dat idyllische landschap staat een man in wie wij de tekenaar Sam Peeters ontdekken. Hij heeft geen onderbroek aan. Sterker, zijn geslachtsdeel rust als een slagboom diagonaal in het gras en werpt een schaduw. In die schaduw speelt zich het boek af dat deze god getekend heeft (nog even over die titel: Peeters had ook 'In de schaduw van mijn geslacht' kunnen schrijven, maar dat is niet de stijl van de Kampensche School waarvan hij deel uitmaakt).



Ergens in de schaduw bevindt zich een stadje met een winkelstraat waarin een besnorde heer boodschappen aan het doen is. Hij moet een nummertje trekken in de slagerij en van het wachten moet hij kwijlen. Zijn kwijl wordt een blauw figuurtje dat zelfstandig twee plakjes worst koopt.



De kwijlende man vertrekt, maar vergeet zijn boodschap mee te nemen, waarop de verkoopster uit de slagerij hem achterna holt. Op het trottoir staat een rij mensen met dingen in hun handen die ze aan de man willen teruggeven. Dingen die hij vergeten heeft mee te nemen. Het zijn er zoveel, dat de mensen een nummertje moeten trekken. In deze trant ontrolt zich een estafette-achtig verhaal, waarin het ene motief het stokje doorgeeft aan het volgende.



Sam Peeters heeft zijn boek een strakke grid van zes identieke kaders per pagina meegegeven en hanteert een klare lijn van egale dikte: die strengheid maakt dat je de absurditeiten van het verhaal accepteert als iets natuurlijks.



Aan het eind breekt er in het stadje een soort interstellaire oorlog uit, waardoor het in de schaduw van de goddelijke lul wat heet wordt. De kunstenaar die god is besluit verder te lopen en de schaduw verdwijnt: het stadje verschroeit in het licht van de zon.



Er is veel gebeurd in dit verhaal, maar er is geen woord gezegd: het boek is tekstloos. In de flaptekst omschrijft de tekenaar zichzelf als 'eenvierde deel van Lamelos', en dat is een kwartet van stripmakers die elkaar in de jaren negentig leerden kennen op de kunstacademie van Kampen.



Van Jeroen Funke, een ander Lamelos-lid, is ook een woordloos ('text free') stripboek verschenen, getiteld Victor & Vishnu. Funke (1976) heeft de vier hoofdstukken getekend tijdens vier edities van de 24 Hour Comics Day, een stripmarathon waarbij tekenaars in allerlei landen zichzelf dwingen om in één etmaal een zo compleet mogelijk beeldverhaal te scheppen.



De beer Victor en de vogel Vishnu zijn de helden in dit experiment en hun mooiste avontuur staat in Victor and Vishnu are staying in. Ze zitten thuis lekker te gamen en spelen een spel waarin zijzelf ook weer de hoofdrol spelen. Vishnu slaat Victor met een hamer op zijn hoofd en de gamende Victor vindt dat niet leuk. Hij gaat liever een boek lezen waarin hijzelf en zijn vriendje Vishnu óók weer figureren.



Via een gekke wending in dat boek belandt Victor weer in de game die hij niet meer wilde spelen, zodat hij - of de afgeleide van zijn personage - de strijd met Vishnu kan voortzetten. Duizelingwekkend.


Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden