In de schaduw van een echte superster

Bono en Anton, ze zijn vriendjes en hóe. Op de openingsavond van 'Anton Corbijn, 25 jaar werk' in het Groninger Museum liet Bono weten: 'Het is net seks.' Zo intiem is de relatie tussen fotograaf en geportretteerde volgens hem....

Heel frequent zijn ze niet in de gelegenheid, aldus de U2-zanger. Anton houdt er ook andere relaties op na. Met Michael Stipe van REM bijvoorbeeld, en Depeche Mode. 'Dan duikt er weer een cowboyhoed of een cactus op de cd-hoes van een ander op.' Maar hij, Bono, is 'vrijdenkend'. Hij weet dat Anton steeds weer bij 'm terugkomt. 'En hij schrijft, telefoneert, en houdt contact.' Bovendien: 'He's very good at it.'

Bono houdt dus van Anton en Anton houdt van hem. En Kees van Twist houdt van allebei. Wat heet, de directeur van het Groninger Museum ging nog net niet op de knieën, hij likte niemands schoenpunten - voor zover dat achterin de feestzaal viel na te gaan. Maar je kon het wel horen: hoe ontzettend proud Van Twist was. Trots op Anton, die zijn prachtige carrière ooit in Groningen begon, toen hij Solution op de Grote Markt vastlegde met vaders camera. En trots dat Bono de weg had weten te vinden naar zijn museum. Van Twist sprak in jubeltonen, met overslaande stem. 'Bono, we are so proud. . .'

De opening van 'Anton Corbijn, 25 jaar werk' maakt deel uit van een heus lente-offensief. April is Corbijn-maand. Opmaat was de documentaire op tv (Geen stil leven), en zaterdag gaat in Amsterdam Still Lives in galerie Torch open, plus een dubbeltentoonstelling met Marlene Dumas (Stripping Girls) in het Theatermuseum.

Vooraf heerste de opgewonden spanning die erbij hoort als een Ster in aantocht is. Komt Bono per limo, per taxi, per boot, door het luchtruim aangevlogen of is hij misschien allang binnen? Het was het feestje van Anton Corbijn, de bescheiden domineeszoon uit Strijen, die beroemd werd met zijn eigenzinnige portretten van popsterren en filmacteurs en zijn videoclips. Maar velen kwamen voor hém. En voor Howie B. natuurlijk, de vermaarde producer/dj die na de speeches plaatjes draaide.

Corbijn had de rol van regisseur buiten beeld aangenomen, zoals in zijn fotografie. Bedreven als hij is in het manipuleren van de beeldvorming, moet hij zich er wel bewust van zijn: dat hij zelf zo langzamerhand net zo goed Ster-kwaliteiten bezit, dat de scheidslijn tussen hem en zijn beroemde vrienden dunner wordt. Remedie? Een Superster naast je die de aandacht trekt.

'Wilt u hen níet volgen, ik herhaal: niet volgen.' Dat was de pr-dame van het museum, die tijdens het wachten op de fotograaf en zijn Grote Vriend de gedragslijn voor de avond doornam. Eerst zou Van Twist spreken, dan Bono, en daarna zouden Corbijn en Bono naar beneden gaan voor een sessie in de tentoonstellingsruimte voor televisiecamera's en fotografen. 'Wilt u hen niet volgen, ik herhaal: niet volgen.'

Veel pers, van radio & tv. Uit die contreien kwam een deel van de 'celebrities' onder de bezoekers: René Mioch (in het zwart), Patty Brard (decolleté) en gelijken. Er waren oud-collegaatjes van Corbijn: serieuze oudere popjongens (van OOR en VPRO). Jonge Noordelijke pophelden: Skik met zanger Daniël Lohues voorop (zwarte hoed, rode wollen sjaal). Oude Haagse pophelden: Robert-Jan Stips, Barry Hay (hawaïhemd) met echtgenote (tattoos). Lokale politici: commissaris van de koningin in Groningen Hans Alders. Popmeisjes van vroeger: Angela Groothuizen (wit laktasje). En allemaal wisten ze zich in de schaduw van. Om Bono kon je in het museum niet heen.

Naar verluidt zat hij een kwartier lang vast in een lift, op weg naar de beloofde fotosessie; de fotosessie ging in elk geval niet door. En wie hem in het echt had gemist - kleine man met zware zonnebril - die trof hem later wel in veelvoud op de expositie aan. Eén zaal is aan hem gewijd: Bono in bad, Bono in de sneeuw; Bono in kleur, Bono in een groffe korrel; Bono met Joshua Tree, met lang haar, met bontmuts, met Trabant en met Frank Sinatra.

Spooky, vond hijzelf, om zo geconfronteerd te worden met z'n eigen journey die twintig jaar omvat, 'van argeloos naar geroutineerd'. De onbevangen blik waarmee hij in de camera keek, op die foto van 'm in de helikopter (1982) - hij zou willen dat hij nog steeds zo was.

De blik die Anton op schoonheid en beroemdheid werpt, aldus Bono, is die van een Hollandse protestant - hij schreef het ook al eens in een inleiding bij een Corbijn-boek. Achterin de zaal zat de man die de beroemde fotograaf van het epitheton 'domineeszoon' - son of a dutch cleric (Bono) - voorzag, aandachtig te luisteren. Glimlachend, en op zijn schoot een cadeautje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden