In de prijzen vallende Noorse debuutthriller

In de bossen van Oslo worden drie skeletten van oorlogsslachtoffers aangetroffen en een paar weken later wordt de bekende oud-verzetsstrijder Carl Oscar Krogh vermoord. Kleine moeite voor inspecteur Tommy Bergmann die twee gebeurtenissen aan elkaar te verbinden.

Met Bergmann krijgt het legertje ruwe tobbers dat enkele decennia geleden bezit lijkt te hebben genomen van Scandinavische recherches een nieuwe soldaat. En wederom is het een middelbare man die lijdt onder een turbulent relatieverleden en een nicotineverslaving - maar deze heeft tegelijk een team van jonge handbalsters onder zijn hoede, dat dan weer wel.

Twee verhaallijnen

Het is mode in het genre van de whydunit: twee verhaallijnen in totaal verschillende tijdvakken door elkaar weven, zodat de lezer niet alleen de speurtocht volgt, maar ook de wordingsgeschiedenis van de misdaad. De debuterende Gard Sveen wisselt in zijn behoorlijk kloeke debuut De doden hebben geen verhaal passages over de avonturen van een jonge vrouw in het Noorse verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog af met de zoektocht van Bergmann (die trouwens opvallend veel op eigen houtje opereert). Die opzet heeft z'n bekoringen - het geeft de schrijver de mogelijkheid om de achtergronden van z'n plot nog wat meer in de verf te zetten - maar kent ook een belangrijk nadeel: het geduld van de lezer kan nogal eens op de proef worden gesteld.

In De doden hebben geen verhaal gebeurt dat: Gard Sveen neemt de tijd voor het schetsen van omgevingen en het introduceren van steeds weer nieuwe personages, en dat komt de vaart in de vertelling niet ten goede. Zinnen als 'Er ontbreekt nog een stukje van de puzzel' vullen we voortaan zelf wel in. Eveneens voor verbetering vatbaar: het uitentreuren aanduiden van personages met zowel voor- als achternaam.

Knap plot

Gard Sveen kreeg voor zijn debuut ongeveer alle thrillerprijzen die er voor Scandinavische thrillerauteurs bestaan en het is ook wel te begrijpen waarom: de voortdurende dreiging in bezet Noorwegen en de opwinding van undercoveracties in het tweede deel van het boek verraden het talent om een onderhoudend, Zwartboek-achtig verhaal te schrijven. De plot is knap in elkaar gedraaid, al is die voor gevorderde thrillerlezers niet zo verrassend.

Er is nog werk aan de winkel, maar als aanmoediging voor Boek Twee zijn die prijzen goed besteed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.