TV-recensie De Oorlog is Oude Ade binnengekomen

In De Oorlog is Oud Ade binnengekomen, is het diepe verdriet na de MH17-ramp respectvol vastgelegd

‘Wat is dit?’ Het waren de eerste woorden uit de KRO-NCRV-documentaire De Oorlog is Oud Ade binnengekomen, woensdagavond op NPO2. De vrouw aan wie het gevraagd werd, draaide zich om. Ze stond voor een open kast met daarin kopjes, houten klompjes, een politiepet, een opgevouwen voetbalshirt met rugnummer tien, een geboortekaartje, een foto van een jong stel, een brief in de vorm van een hart. ‘Dit is de herinneringskast van Erik’, zei de vrouw, ‘hier staat alles in wat van Erik was.’

Die vrouw is Toos van der Poel. Ze is de moeder van Erik van der Poel, die samen met zijn vriendin Truike Heemskerk om het leven kwam bij de MH17-ramp. Toos van der Poel deed een lade onderin de kast open en haalde er een rugtas, een portemonnee en een paspoort uit. Ze werden gevonden op de plek van de ramp en zagen er wonderbaarlijk gaaf uit. ‘Hoe bizar het ook is’, zei Toos, ‘het is toch wel heel mooi dat je iets van Erik terug hebt.’ Bij die laatste woorden vouwde ze haar handen open, sloot die weer en drukte ze tegen haar borst.

Het verdriet dat Toos en haar man Dammes moeten hebben is onpeilbaar diep. Je kunt dat eigenlijk niet omschrijven of vastleggen. Toch is het de documentairemakers Stephanie Sint Nicolaas en Alje Kamphuis gelukt. Vijf jaar na de ramp portretteerden ze Toos, Dammes en de gemeenschap van het dorpje, Oude Ade, waar Erik woonde. Dat hebben ze even respectvol als fraai gedaan, door het sober te houden en de intieme gesprekken en veelal verstilde beelden voor zichzelf te laten spreken.

De ouders Van der Poel spraken open en eerlijk over het verdriet en op welke momenten dat te groot werd. Zo vertelde Dammes hoe hij het huis van Erik en Truike moest leeghalen. ‘Ik kwam bij zijn bed. En toen heb ik even aan zijn kussen geroken. Dat moet je gewoon niet doen.’ Een jongen, Rik, uit Erik’s voetbalteam omschreef treffend wat de dood van Erik met ze had gedaan. ‘Het team is voor altijd kapot, maar wel veel sterker’. Onderling zeiden de jongens nu wel eens dat ze van elkaar hielden, iets wat voor Erik’s dood nooit gebeurde.

Tegen het eind van de documentaire fietste diezelfde Rik met een voetbaltas vol vuile was langs de eindeloze weilanden, het dorp binnen, een woonwijk in. Hij zette zijn fiets neer voor een van de huizen. Het was een mooie dag in het voorjaar. De zon scheen, Rik had geen jas aan, wel een zonnebril op. De lentebloesem lag al op de grond. Een deur ging open. Toos. ‘Wat hebben jullie gedaan?’, vroeg ze terwijl ze de tas van Rik aannam. ‘5-2 gewonnen’, antwoordde Rik. ‘Kijk’ zei Toos. ‘Dat is mooi. Helemaal goed. En lekker weer.’ Ze knikte naar de tas. ‘Ik zorg dat het weer schoon wordt’. Het leven gaat door, zelfs in Oud Ade.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden