Filmrecensie Halloween

In de nieuwe Halloween is Jamie Lee Curtis geen passieve scream queen, maar ondernemend en wraakzuchtig (drie sterren)

In het nieuwste deel blijkt monster Myers zijn dagen in een gesloten inrichting te slijten.

Jamie Lee Curtis inHalloween Beeld AP

Het is niet zonder reden dat de Halloween-films zelden worden genoemd als de recente opleving van kwaliteitshorror ter sprake komt. Genregrootmeester John Carpenter (The Thing) trapte de reeks veertig jaar geleden weliswaar magnifiek af met een film die een volledig horrorsubgenre zou vormen, de slasher: gemaskerde maniak slacht promiscue tieners af. Maar de makers van al die Halloween-nakomelingen bleken nogal verzot op de eigen spelregels, medio jaren negentig culminerend in Scream, een horrorparodie die de voorspelbaarheid van het genre op de hak nam en zelf ook weer vervolgfilms voortbracht. Ook de Halloween-reeks ging de afgelopen decennia stug verder, maar zelfs als de film nadrukkelijk aansluiting zocht bij een trend – deel 8 uit 2002 speelt zich bijvoorbeeld af in het ouderlijk huis van moordenaar Michael Myers, dat voor de gelegenheid volhangt met camera’s: Halloween meets Big Brother – bood het resultaat slechts meer van het weinig geïnspireerde zelfde.

Het kan dus gerust een meesterzet worden genoemd dat de makers van het nieuwste, elfde deel via een staaltje geschiedvervalsing doen alsof al die vervolgen en herinterpretaties nooit hebben bestaan. In de nieuwe Halloween is Myers veertig jaar na een vijftal moorden uit het origineel nooit ontsnapt geweest noch uit de dood herrezen. Hij slijt zijn dagen in een gesloten inrichting, waar talloze psychiaters tevergeefs hebben geprobeerd hem aan de praat te krijgen.

De introductie van Myers is sterk. Regisseur en scenarist David Gordon Green (Joe) voert in de onheilszwangere openingsscène twee onderzoeksjournalisten op, die een podcast over een seriemoordenaar-maken: Halloween meets Making a Murderer. Hun bezoek aan Myers, die geketend en zonder masker eerbiedig op de rug wordt gefilmd, levert een ongekend angstaanjagend gevoel van dreiging op.

De podcasters kloppen ook aan bij voormalig babysitter Laurie Strode, overlevende van Myers in 1978 en nu een diep getraumatiseerde veredelde oorlogsveteraan. Het is een opmerkelijke terugkeer van Jamie Lee Curtis: destijds passieve scream queen, nu ondernemend en wraakzuchtig, klaar om de rollen van slachtoffer en dader om te draaien. Zo levert Gordon Green naast zorgvuldige spanningsopbouw ook een sterk staaltje tijdgeestfilmen. Halloween is een grote hit in de Verenigde Staten, waar het bescheiden productiebudget van 10 miljoen dollar inmiddels bijna twintig keer is terugverdiend.

Myers’ verwachte ontsnapping doet de drukkende spanning en geslaagde poging tot drama geen goed. De film bevat nog wel een fraai ononderbroken shot van een willekeurige reeks moorden in zo’n vrolijke Amerikaanse buitenwijk, maar ook in 2018 verschijnt dit monster nog steeds precies waar je het verwacht.

Halloween

Horror

3 sterren

Regie David Gordon Green.

Met Jamie Lee Curtis, Nick Castle en Judy Greer.

106 min., in 85 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden