Achtergrond

In de Netflix-serie Halston duik je in de wereld van glamour en genotzucht van modeontwerper Roy Halston Frowick

Ewan McGregor (zwarte jas) als Roy Halston Frowick in de Netflix-serie Halston. Beeld
Ewan McGregor (zwarte jas) als Roy Halston Frowick in de Netflix-serie Halston.

Modeontwerper Roy Halston Frowick was op z’n zachtst gezegd flamboyant. In de nieuwe Netflix-serie Halston zie je hoe Ewan McGregor hem neerzet als een moderne Icarus: getalenteerd, genotzuchtig en hopeloos hoogmoedig. Smullen geblazen!

Met twee relletjes begon het publicitair gezien al meteen lekker voor de Netflix-serie Halston. Ten eerste omdat de heteroseksuele Ewan McGregor de homoseksuele Amerikaanse modeontwerper Roy Halston Frowick speelt. Ten tweede omdat Halstons familie vier dagen voor de lancering een statement uitbracht, waarin met koeienletters stond dat ze potjandorie niet waren geraadpleegd en dat de Netflix-vertelling inaccuraat was, en gefictionaliseerd.

Beide brandjes waren even snel geblust als ze waren aangestoken. In een interview met The Hollywood Reporter bekende McGregor dat hij de ophef begreep, en de verontwaardiging kon invoelen van acteur Billy Porter over hoe hetero’s altijd Oscars winnen als ze homo’s spelen. Maar in het geval van Halston, zei McGregor, was ’s mans homoseksualiteit maar een klein onderdeel van wie hij was: ‘Als het verhaal meer over zijn seksualiteit was gegaan, was het misschien wel beter geweest een gay acteur in te huren.’

Wat het tweede stormpje betrof, over inaccuratesse en fictie: natúúrlijk zijn de dialogen gescript; Halston is drama, geen docu. Maar wat de familie ook zal weten: veel fantasie hoefde daar niet aan te pas te komen. Halstons leven en werk waren immers onderhoudender en onthutsender dan fictieschrijvers hadden kunnen bedenken.

Wie Halston ook alweer was? Wie zijn werk niet kent, heeft vast wel over hem horen zingen, in het nummer He's the Greatest Dancer van Sister Sledge, met daarin de strofe: ‘Halston, Gucci, Fiorucci/ He looks like a still, that man is dressed to kill’. Of over hem horen praten, als het gaat over het door Halston georganiseerde verjaardagsfeest van Bianca Jagger, waarbij ze een wit paard bereed in de legendarische New Yorkse nachtclub Studio 54.

Roy Halston Frowick in 1975. Beeld Getty
Roy Halston Frowick in 1975.Beeld Getty

De hoogtijdagen van Studio 54 en disco waren ook die van Halston. Hij had van ver moeten komen, als zoon van een drankzuchtige accountant en een zachtaardige huismoeder op het platteland van Iowa, Kentucky en Missouri. Hij ontwikkelde zich tot huishoedenmaker van het luxe warenhuis Bergdorf Goodman, van waaruit hij in 1961 de pillbox leverde die first lady Jackie Kennedy droeg bij de inauguratie van haar man. Jackie noemde Halstons naam op tv, waarna het storm liep op de hoedenafdeling van het warenhuis. Vijf jaar later leverde Halston meer dan honderd hoofddeksels voor het legendarische Black and White Ball van Truman Capote, waar tout rijk en beroemd Amerika kwam paraderen.

Toen hoeden eind jaren zestig uit de mode raakten, besloot Halston voor zichzelf te beginnen als modeontwerper. Hij mat zichzelf een bekakt accent en gelikt imago aan, opende een eigen salon, die hij als een boudoir decoreerde met tapijten, gordijnen, kussens en sofa’s, en legde daar rijke klanten in de watten.

Hier komt de serie op stoom en krijgt de kijker door hoe briljant het fenomeen Halston is. Ook dankzij zijn team: model en juwelenontwerper Elsa Peretti (Rebecca Dayan), illustrator Joe Eula (David Pittu), assistent Joel Schumacher (Rory Culkin) en muze Liza Minelli (Krysta Rodriguez).

De glamour en de creativiteit zijn om te smullen. Evenals het plezier en de vaste, vaardige hand waarmee Halston flinterdunne lappen stof neergooit, drapeert en schuin op de draad knipt tot ongekend soepel vallende, minimalistische maar dodelijk elegante jurken. Hoe ingenieus zijn patronen waren, vaak bestaand uit één knap geknipte lap en daarna als een soort origami gevouwen, laat de serie helaas niet zien. Wel oefende McGregor wekenlang met kostuumontwerper Jeriana San Juan en haar naaisters op het hanteren van stoffen en scharen.

Ewan McGregor in Halston. Beeld
Ewan McGregor in Halston.

Halston is de kroniek van een zonnekoning met zijn ravissante gevolg, enerzijds bestaande uit jaknikkers die zich welwillend laten uitbuiten en afblaffen, anderzijds uit de zogenaamde Halstonettes, modellen en muzes die de maestro overal omzwermen. Omdat het zulke mooie plaatjes opleverde, en zo mieters gezellig was. Maar zoals dat soms gaat met mensen die grenzeloos ambitieus, genotzuchtig en hoogmoedig zijn: ze stijgen te hard en te hoog, wanen zich onsterfelijk, branden zich aan de zon en storten ter aarde.

Halston haalde zich die ellende zelf op de hals. Hij verkocht zijn ziel aan zijn verknipte vrijer Victor Hugo, en zijn naam aan zijn gewiekste zakenpartner David Mahoney. Hij ging zich te buiten aan onveilige seks en karrevrachten coke en liet ondertussen toe dat zijn ooit zo exclusieve merknaam terechtkwam op confectiekleding, stropdassen, herenslips, beddengoed en wat niet al. Hij verloor zijn naam en geloofwaardigheid, en stierf, gelouterd maar eenzaam, veel te jong.

Voor een acteur als McGregor een verrukkelijke rol om te spelen, dat spreekt. Al had hij toen regisseur Dan Minahan hem benaderde nog nooit van Halston gehoord. Minahan liep al twintig jaar met het idee rond om Steven Gaines’ boek Simply Halston te verfilmen. Hij liet McGregor foto’s zien van Halston en zijn entourage, waarna de acteur snel om was. Ryan Murphy werd de producent, de man achter onder meer Glee, Nip/Tuck en Ratched.

De kritieken op de serie en vooral op het spel van McGregor en Krysta Rodriguez, die Liza Minelli speelt, zijn terecht lovend. En met vijf afleveringen van drie kwartier jas je de serie er zo doorheen. Daarna is er nog tijd over om ‘Halston’ te zoeken op YouTube en te constateren dat McGregor weliswaar een fenomenale acteur is, maar dat er één iemand is die de rol van Halston nóg beter speelt: Roy Halston Frowick zelf.

De slag om Versailles

Halston mocht dan in Amerika heel wat zijn, in Europa had in 1973 nog niemand van hem gehoord. Om de Amerikaanse modebusiness een boost te geven, werd er op 28 november een half-Franse (onder meer Saint Laurent, Givenchy, Cardin), half-Amerikaanse (onder meer Halston, De la Renta, Blass) modeshow georganiseerd in het paleis van Versailles. De opbrengst ging naar de restauratie van het complex. De Amerikanen blonken uit in originaliteit en inclusiviteit: ze namen elf zwarte modellen mee. Zelf zien? Op YouTube staat de geweldige documentaire The Battle at Versailles.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden