Tv-Recensie Special

In de Netflix-comedy Special wil een gehandicapte homo géén speciale behandeling

Toen ik jaren geleden in een homokroeg stond te feesten, zag ik een groepje jongens aan de bar staan, die met elkaar communiceerden in gebarentaal. Oh ja, dacht ik toen, dat kan natuurlijk ook: homo én doof zijn. Later schaamde ik me voor die gedachte, dat ik kennelijk zo gewend was geraakt aan een gayscene met perfect ogende en functionerende lijven, dat het niet in me opkwam dat er vele lhbti’ers zijn met een beperking. Zij moeten dubbel zo hard vechten tegen vooroordelen. Daarom is de Netflix-comedyserie Special hard nodig. Het gaat over een jonge homoman die onafhankelijk wil zijn, maar wordt gehinderd door cerebrale parese, een bewegingsstoornis ten gevolge van een hersenbeschadiging in zijn jeugd. 

Special is gebaseerd op de memoires van blogger/tv-schrijver Ryan O’Connell, die ook het scenario schreef én de hoofdrol speelt – zonder eerdere acteerervaring. We zien een grotere nerd en kluns dan O’Connell werkelijk is, al klopt zijn verhaal in grote lijnen. De echte Ryan kreeg ook een auto-ongeluk, loog tegen collega’s dat zijn afwijkende motoriek daardoor was veroorzaakt en kwam later uit de kast met zijn beperking. (Zijn coming-out als homo was nooit een probleem.) Ryan wil niet als slachtoffer worden gezien, dus is hij iedereen voor met zijn grappen. ‘Wat heerlijk dat je denkt dat ik zelfverzekerd genoeg ben voor Grindr’, zegt Ryan tegen zijn fysiotherapeut over de gay-datingapp. ‘Wat zou ik op mijn profiel zetten? Ik ben homo en gehandicapt, maar ik zal niet op je kwijlen tot de derde date.’

Het is bewonderenswaardig dat O’Connell zware thema’s lichtvoetig benadert, zoals de verstikkende relatie met zijn moeder. Maar Special is daardoor ook wat oppervlakkig. De eerste reeks bestaat uit acht afleveringen van een kwartier – een nieuwe vorm voor Netflix. Grote kans dat je alle afleveringen in één avond binget, waardoor het kijkt als een fragmentarische film van twee uur, die alles een beetje aanstipt. Ryan is ook zo veel aan het woord dat de andere personages niet bij hem (en de kijker) binnenkomen. Er zitten genoeg kleurrijke types in Special, zoals een bitchy bazin en een voluptueuze collega die Ryan leert zichzelf te accepteren, maar ze blijven wat eendimensionaal.  

Terwijl Ryans zoektocht naar genegenheid juist het meest ontroert. Zo wordt hij afgewezen omdat hij geen ervaring heeft met zoenen, maar ontmaagd door een vriendelijke gigolo. Een belangrijke scène, omdat het laat zien dat iemand met een beperking ook sexy kan en wil zijn. Bovendien schijnt het een positiever licht op sekswerk. Daarom hoop ik dat Special een vervolg krijgt, waarin de gelegde basis verder wordt uitgewerkt, want dit is een serie waar velen wat aan kunnen hebben. Zo zei O’Connell onlangs in een interview: ‘Je hoeft geen cerebrale parese te hebben om mijn verhaal te waarderen. Iedere homo die het gevoel heeft dat hij erbuiten valt of niet fit genoeg is – spoiler alert: dat zijn alle homo’s – kan zich hierin herkennen.’

Ryan O’Connell in de Netflix-serie Special. Beeld Netflix
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden