tv-recensie 63 Up

In de langlopende docuserie 63 Up is het aftellen begonnen

Mijn ouders zijn nu allebei de 60 gepasseerd. Dat is een onwerkelijke leeftijd. Ze zijn nog kwiek en hebben gelukkig geen last van chronische kwalen, alleen van kleine pijntjes die komen en gaan. Mijn ouders doen hun ding – werken, reizen, lachen. Maar er komt een tijd dat hun fysieke mankementen niet meer overgaan en ze ermee moeten leren leven, totdat het niet meer gaat. Daar wil niemand nog aan denken.

De mannen en vrouwen in de bekroonde docuserie Up hebben ook dat kantelpunt bereikt. Filmmaker Michael Apted volgt al sinds 1964 dezelfde groep Britse kinderen en elke zeven jaar worden ze opnieuw geïnterviewd over hun dromen en zorgen. We zijn nu bij de reeks 63 Up, die sinds maandag in drie delen wordt uitgezonden door de VPRO op NPO 2. Alle voorgaande afleveringen van deze tijdcapsule staan op NPO Start.

Andrew op 63-jarige leeftijd. Beeld ITV/VPRO

Er zijn veel overeenkomsten in de verhalen van de senioren. Zo hebben ze niet alles bereikt wat ze wilden, maar op hun manier geprobeerd iets te betekenen voor de samenleving. Grote idealen werden ingeruild voor een kinderwens. Nu die kinderen volwassen zijn, storten ze zich op hobby’s en de kleinkinderen, om de gedachte te onderdrukken dat ze nu de oudste generatie in de familie zijn en langzaam ‘moeten gaan aftellen’.

Het naderende pensioen voelt nog wat onwennig voor de werkpaarden. ‘Het ergste is dat je hoort dat mensen ineens doodvallen na hun pensioen’, zegt advocaat Andrew. Dus proberen ze te blijven bewegen, gezond te eten, voorzichtig te doen op de ladder en niet van het paard te vallen. Toch is een van de ‘uppers’ inmiddels overleden. Niet door de hersenaandoening waarvan ze al wist, maar door een bizar ongeluk.

Andrew op 7-jarige leeftijd. Beeld ITV/VPRO

De serie is gebaseerd op het uitgangspunt dat je voor iemands zevende levensjaar kunt zien wat voor mens hij wordt. Het milieu waarin de kinderen werden geboren, bepaalde ook grotendeels hun kansen in het leven. Maar wat begon als een onderzoek naar klasseverschillen in Engeland, groeide uit tot een persoonlijke serie over existentiële levenskwesties. Wie ben ik? Wat doe ik hier op aarde? Wat maakt me gelukkig? 

Gelukkig kunnen de senioren ook lachend terugblikken op de naïeve ideeën uit hun jeugd. Dat geeft wat lucht in de serie. Tegelijkertijd hebben ze een haat-liefdeverhouding met het project en de aandacht die ze erdoor kregen. Jackie deed vorige keer niet mee omdat ze vond dat Michael Apted destijds seksistische vragen stelde aan de vrouwen. Anderen willen niet meer in hun emotionele bagage wroeten.

Het is ook confronterend om iedere zeven jaar de balans te moeten opmaken tegenover miljoenen kijkers. En het is wrang dat er bij elke volgende reeks minder uppers in leven zullen zijn om hun verhaal te delen. Niemand wil stilstaan bij zijn sterfelijkheid, maar we kunnen er niet omheen. Dankzij de dood heeft het leven meer waarde.

The great unknown

Niemand zal deze wereld levend verlaten, maar daar praten we het liefst niet over. Hoe beteugel je de angst voor de dood als die het leven belemmert?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden