Tv-recensie Haroon Ali

In de IDFA-documentaire Rotjochies is de schuldvraag moeilijk te beantwoorden

Haroon Ali

In de documentaire Rotjochies zoomt de camera telkens in op de ogen van een stel ontspoorde jongeren, die op een afgelegen boerderij in Frankrijk een allerlaatste kans krijgen. Ook als kijker probeer je in hun ogen te zien wat ze denken en voelen, omdat de tieners niet goed op hun daden kunnen reflecteren. Waarom heb je die jongen bedreigd met een mes? Weet ik niet. Waarom heb je een app gedownload waarmee je iemand opdracht kunt geven om mensen te vermoorden? Weet ik niet. Net als hulpverlener Petra zoek je in hun ogen naar signalen, dat iemand glashard zit te liegen, of dat hij juist wordt wakker geschud. Maar de ogen zijn glazig, leeg.

Rotjochies van Maasja Ooms is een van de favorieten op het documentairefestival IDFA (tot en met 1 december in Amsterdam) en werd maandag ook uitgezonden door de VPRO op NPO 2. Net als in haar vorige film Alicia, een aangrijpend portret van een meisje in een kindertehuis, zit Ooms de tieners in Frankrijk dicht op de huid. Ze kunnen niet omgaan met hun woede en willen dus steeds weglopen. Weglopen van de boerderij, weglopen uit moeilijke gesprekken. Maar Ooms blijft ze achtervolgen, terwijl ze naar buiten vluchten voor de zoveelste sigaret, of zich terugtrekken in hun kamer om te rappen. Het is een wonder dat de jongeren hun frustratie niet op haar afreageren.

Mitchel in de documentaire 'Rotjochies'. Beeld VPRO

Ooms zoomt ook uit en probeert de woede in een breder perspectief te plaatsen. De tieners komen namelijk allemaal uit gebroken gezinnen. Hoofdpersoon Mitchel wordt tijdens zijn verblijf iedere paar weken bezocht door zijn vader. Hulpverlener Petra probeert te bemiddelen, maar als ze dieper graaft, verandert Mitchels boosheid in verdriet. Hij moest voor zijn zieke moeder zorgen, terwijl zijn gewelddadige broer het huis terroriseerde – een te grote last voor zo’n jonge knul. Waar was papa toen? De regisseur toont op subtiele wijze dat de probleemjongeren niet alle problemen aan zichzelf hebben te danken en ook zijn gevormd door een onveilige omgeving.

Er zijn meerdere tv-programma’s gemaakt waarin moeilijke kinderen met of zonder ouders naar een afgelegen oord worden gestuurd, om daar hun sores te verwerken. Daarin wordt altijd toegewerkt naar een emotionele doorbraak, gevolgd door een innige omhelzing. Dat geldt niet voor de tieners die Ooms portretteerde. Mitchel mag op den duur terug naar Nederland, maar het is onduidelijk of hij weer bij zijn vader gaat wonen of uit huis wordt geplaatst. Zijn huisgenoot Mike komt in Frankrijk ook niet verder. Hij blijft zijn emoties wegdrukken en wordt volgens Petra alleen maar ‘harder en harder’. Dus ze weet het ook niet meer en draagt de zorg over aan anderen. 

Sommige tieners zijn te erg beschadigd door alles wat ze al hebben gezien. Die help je niet door ze een tijdje in Frankrijk te laten afkoelen, uit het zicht van hun moedeloze ouders. De oorzaak van hun problemen ligt thuis. De oplossing dus ook. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden