In de eerste helft van de roman is Allende net zo op dreef als in 'Ripper'

Een schrijver is nooit te oud om zichzelf te overtreffen. Dat bewees Isabel Allende verleden jaar met Ripper, een als literaire thriller vermomde zedenroman. Eindelijk kwam de Chileense verhalenvertelster tot haar recht nu ze haar sentimentele en esoterische neigingen had verhuisd naar de rommelzolder van haar schrijverschap.

Koud anderhalf jaar na Ripper komt Allende alweer met een nieuwe roman. Ze heeft de smaak te pakken, al stelt de kitscherige titel De Japanse minnaar niet helemaal gerust. Maar na een paar regels is de argwaan als sneeuw voor de zon verdwenen en denk je alleen nog maar aan Lark House, het alternatieve rusthuis voor bejaarden in de buurt van San Francisco van waaruit Allende haar verhaallijnen uitzet.

Tuinman

De belangrijkste is de geschiedenis van Alma Belasco, die haar comfortabele leven vrijwillig heeft ingeruild voor de eenvoud van Lark House, waar ze haar kleinzoon Seth helpt met de roman die hij wil schrijven over haar leven. Aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog was ze als jong meisje door haar joodse ouders in Danzig op de boot naar Amerika gezet. Haar ouders overleven de oorlog niet, zodat Alma verder opgroeit bij haar familie in Californië. In haar nieuwe vaderland vindt ze houvast in de intense vriendschappen met Nathaniel Belasco, haar neef, en Ishimei Fukuda, de zoon van de Japanse tuinman van de familie Belasco.

Ishimei verdwijnt uit haar leven wanneer de Amerikaanse regering na de aanval op Pearl Harbor in 1941 besluit om de Japanse immigranten op te sluiten in concentratiekampen. Pas jaren na de oorlog komen Alma en Ishimei elkaar weer tegen en vallen ze elkaar hartstochtelijk in de armen. Dat zullen ze blijven doen, zij het met tussenpozen en in het geheim. Aanvankelijk omdat gemengde relaties taboe waren en later ook omdat Alma met Nathaniel trouwt.

Bont gezelschap

En dan is er nog het verhaal van Irina Bazili, een teruggetrokken vrouw die in Lark House komt te werken en daar het vertrouwen van de stugge Alma wint. Ze is nog jong, maar ook zij heeft al veel voor haar kiezen gehad in het leven, al duurt het even voordat duidelijk is wat er precies met haar aan de hand is.

Deze verhaallijnen vertakken zich in allerlei kleinere geschiedenissen, want aan figuranten doet Allende niet. Voor alle personages neemt ze de tijd. Net als in Ripper vormen zij een bont gezelschap van wie sommigen je ter harte gaan. Misschien nog wel het meest in de hoofdstukken die zich afspelen in het concentratiekamp waar de familie van Ishimei wordt opgesloten.

Houterig

Helaas, halverwege de roman kan Allende de verleiding niet weerstaan het luik van haar rommelzolder weer open te zetten. De dialogen worden houterig, er worden schoolse geschiedenislesjes opgezegd, en wijze woorden gedebiteerd met de diepgang van tegeltjeswijsheden. Ten slotte vliegen de onthullingen je om de oren.

Alma heeft er vrede mee allemaal, zoals ze vele jaren later ook vrede heeft met haar dood. Geen wonder, want ze wordt gehaald door de drie jaar eerder overleden Ishimei.

Fijn voor Alma. Maar kan dat luik alsjeblieft weer dicht?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden