filmrecensie con el viento

In Con el viento zien we de volledig geloofwaardige metamorfose van een danseres op het platteland ★★★★☆

Aan het begin van het Spaans-Argentijns-Franse drama Con el viento heb je geen idee wat je ziet. Eerst kleurflitsen, dan extreme close-ups van voorbij de camera suizende armen en benen; uiteindelijk de suggestie van een compleet lichaam. Alsof je van de binnenkant naar de buitenkant van het hoofdpersonage wordt geleid, en eerst met haar moet dansen voordat je haar enigszins leert kennen.

Niet vreemd: moderne dans is voor veertiger Mónica (Mónica García) evenzeer levensexpressie als kunstvorm. Dat wordt in Con el viento, door Eye filmmuseum uitgebracht in de zomerreeks Previously Unreleased, alsmaar duidelijker. Mónica werkt met haar in Buenos Aires gevestigde ensemble aan een nieuwe voorstelling, wanneer ze wordt gebeld vanuit haar afgelegen Spaanse geboortegehucht. Haar vader is stervende; als ze hem nog wil spreken, moet ze nú komen.

Van de bühne gaat het naar de ruige bergen en vlaktes; van de hippe Argentijnse cafés naar de Noord-Spaanse familiehoeve, waar Mónica in schaars lamplicht aan tafel zit met moeder Pilar (Concha Canal). Net te laat gearriveerd om haar vader levend te zien, verloren in de omgeving van haar jeugd, die ze om onduidelijke redenen ontvluchtte. Alleen wanneer ze in de hooizolder voorzichtig begint te dansen, vindt Mónica zichzelf enigszins terug.

Langzaam laat de Spaanse cineast Meritxell Colell, na enkele documentaires debuterend als speelfilmregisseur, een verschuiving in Mónica’s relatie tot haar omgeving sluipen. Steeds meer valt ze samen met het dagelijkse leven op de boerderij, die moet worden verkocht nu Pilar alleen is achtergebleven. Mónica helpt met hout hakken, met zaaien en oogsten; ’s avonds zitten de vrouwen te kaarten, in een fijne scène die zo lang duurt dat het steeds minder filmdrama en steeds meer een écht potje kaarten wordt. En alsmaar danst Mónica opener, vrijer, gelukkiger, om de stilte van de hooizolder uiteindelijk in te ruilen voor de heuvels en de wind.

Het is een volkomen geloofwaardige metamorfose. Dat García in het dagelijks leven geen actrice maar modern danser is, betaalt zich uit dankzij Colells nadruk op lichamelijke expressie; dat ook de andere personages door non-professionele acteurs worden gespeeld, maakt Con el viento des te levensechter. ‘Dat was het dan’, verzucht Pilar kalmpjes, wanneer de hoeve wordt verkocht - een ontroerend nuchter tegenwicht voor Mónica’s lijfelijk verbeelde vrijheidsdrang.

Con el viento

★★★★☆

Drama

Regie Meritxell Colell

Met Mónica García, Concha Canal, Ana Fernández, Elena Martín.

108 min., in 6 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden