filmrecensiebloody marie

In Bloody Marie gaan sfeer en eigenzinnige beelden boven plot en samenhang (drie sterren)

Wat meer van dit soort visuele poëzie kan het Nederlandse filmlandschap wel gebruiken. 

Beeld Bloody Marie

Bloody Marie, thriller, 3 sterren.

Regie: Guido van Driel en Lennert Hillege.

Met: Susanne Wolff, Dragos Bucur, Jan Bijvoet, Aart Staartjes, Mark Rietman, Valentijn Dhaenens, Leny Breederveld.

87 min., in 18 zalen.

Als de barman in de eerste scène van Bloody Marie in het holst van de nacht een hond in zijn café ziet en plots de muziek uitdraait, omdat honden hier nou eenmaal niet zijn toegestaan, ontwaakt striptekenaar en alcoholist Marie Wankelmut ruw uit haar zinnelijke dronkemansdans. De rode neongloed, de vertraagde beelden en Maries gefluisterde voice-over, die tot dan toe ook de kijker bedwelmden, maken plaats voor een smoezelig decor dat onmiddellijk de lucht van verschaald bier oproept. Een plek waar stamgasten een polaroidfotograaf wegpesten en waar, verdomd, een hond op een barkruk zit. Marie slingert zich met haar hond een weg naar huis, ruilt in een steegje haar rode schoenen in voor een fles wijn, kruipt de trap op van haar appartement aan de Amsterdamse Wallen en wacht op het dakterras tot de zon op komt.

De opening is illustratief voor wat komen gaat, in deze tweede speelfilm van de Amsterdamse striptekenaar en filmmaker Guido van Driel. Net als in zijn sterke debuutfilm De wederopstanding van een klootzak (de verfilming van zijn eigen graphic novel Om mekaar in Dokkum, over een bikkelharde crimineel die na een ongeluk hypergevoelige zintuigen ontwikkelt) kiest hij sfeer boven plot, eigenzinnige beelden boven gefocust spel, op zichzelf staande scènes boven onderlinge samenhang. Het verrast niet dat Van Driels vaste cameraman Lennert Hillege, met wie hij tevens het scenario schreef, zijn debuut maakt als co-regisseur: in het universum van Van Driel is filmen een vorm van tekenen. Dat is wederom een verademing in het Nederlandse filmlandschap, waar gevoel voor visuele poëzie het te vaak aflegt tegen ratio en degelijkheid, ook al weet Bloody Marie zijn expressievere voorganger niet te evenaren.

Maries stilstaande leven – de worsteling met het vervolg op haar stripdebuut over het seksleven van een blinde vrouw heeft ze opgegeven – komt in beweging als ze in een dronken opwelling over het dak klimt (fraai!) en geld steelt van haar buren. Daarmee brengt ze onbedoeld een vrouw in gevaar, die in handen is gevallen van een groep criminele pooiers. Meer nog dan in De wederopstanding van een klootzak leggen Van Driel en Hillege een verband tussen film en strip; de af en toe opduikende tekeningen van Van Driel, waarin de zoveelste onheilstijding wordt samengevat, zijn een mooie vondst. Dat Bloody Marie nooit gaat vliegen, en de hoekig Nederlands sprekende Duitse hoofdrolspeler Susanne Wolff (vorige maand nog te zien in zeilfilm Styx) wellicht door de taalbarrière nooit helemaal vat op haar personage krijgt, is door die hoogst persoonlijke stempel vrij eenvoudig door de vingers te zien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden