RecensieFilm

In Ant-man and the Wasp - met lullige superheld - wordt het innerlijke kind serieus genomen (drie sterren)

Kinderachtige logica is ook een soort logica, dat is het plezier van deze film die niet volwassener wil zijn. Hier geen superhelden maar een lullige mierman in de hoofdrol, die kan groeien en krimpen.

Beeld Filmstill

Actiefilm. Regie Peyton Reed. Met Paul Rudd, Evangeline Lilly, Michael Douglas, Hannah John-Kamen. In 113 zalen; 125 minuten 

Hoe lang blijft zoiets leuk, zien hoe een normale auto plotsklaps in een speelgoedformaatje verandert en vice versa? Veel langer dan je zou denken, blijkt uit Ant-Man and The Wasp. Zelfs als de autootjes in kwestie nogal opzichtig uit een Hot Wheels-doos komen (hallo, dikke vette productplacement!) mag dat de pret niet drukken.

Ant-Man and The Wasp is een film met een der lulligste superhelden in de hoofdrol: mierman, gespeeld door Paul Rudd, kan dankzij een pak groeien en krimpen en dat is het wel zo’n beetje. Zijn vrouwelijke collega The Wasp heeft tenminste nog vleugels en kan een soort kogels afvuren uit haar handschoenen – een ongelijkheid waar meteen een grap over wordt gemaakt.

Het luchtig en komisch houden: het is een verstandige beslissing van de vijf scenaristen – onder wie hoofdrolspeler Rudd – en regisseur Peyton Reed. Te veel ernst is natuurlijk dodelijk voor een superheld die zich verplaatst op vliegende mieren. Kom dus niet naar Ant-Man and the Wasp voor een grimmige strijd tussen goed en kwaad, voor dieper inzicht in de menselijke psyche of voor uitgesproken diversiteitsstatements. In deze zoveelste Marvelverfilming geen episch superheldencollectief en/of overdadige destructie – al werkt Ant-Man wel samen met The Wasp en zijn de actiescènes verrassend, leuk en inventief.

In Ant-Man and the Wasp is Ant-Man eerder een familieman die worstelt om zijn prioriteiten op orde te krijgen dan een superheld. Zijn dagelijkse werk en het gezinsleven fietsen met regelmaat door het ‘de wereld redden’ heen. Zo kan een serie sms’jes op een precair moment een serieus gesprek tussen helden en boeven verstoren.

Regisseur Reed heeft bovendien oog voor de visuele slapstick van dat gekrimp en gegroei, getuige bijvoorbeeld een scène waarin een volwassen man half zo groot is gemaakt en net iets te hoge traptreden moet beklimmen.

De plot? Het is amper de moeite waard om na te vertellen. Een rode draad over ouders en kinderen is weggestopt in een verhaal rond quantumtechniek – iets dat Ant-Man zelf godzijdank ook niet precies begrijpt – waar verschillende partijen de hand op willen leggen. Een van de schurken lijkt als voornaamste drijfveer een soort kinderlijke hebzucht te hebben: ik weet niet precies wat jij hebt, maar toch wil ik het ook.

Kinderachtige logica is ook een soort logica. Dat is het plezier van Ant-Man and the Wasp: het wil niet volwassener zijn dan het is en neemt het innerlijke kind serieus. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden