Filmrecensie An Impossibly Small Object

In An Impossibly Small Object toont regisseur David Verbeek zich opnieuw van zijn warmste kant (vier sterren)

Schijnbaar gewichtsloos dwaalt cameraman Morgan Knibbe regelmatig af van de 8-jarige hoofdpersoon Xiao Han.

Beeld uit An Impossibly Small Object.

Fascinerende foto, die van een meisje met vlieger in nachtelijk Taipei. Maar, zo willen de subsidieverstrekkers van de fotograaf weten, waar gaat dat beeld nou eigenlijk over? Wat bedoelt hij ermee, wat is de context?

Het zijn pittige vragen die op het hoofdpersonage van David Verbeeks zevende speelfilm An Impossibly Small Object worden afgevuurd. Dat scenarist en regisseur Verbeek zelf de (nooit bij naam genoemde) fotograaf in kwestie speelt, spreekt boekdelen: ongetwijfeld heeft hij geregeld dergelijke gesprekken gehad, toen hij financiële steun zocht voor koel esthetische, eerder op sfeer dan op plot drijvende drama’s als Shanghai Trance (2008) en Full Contact (2015).

An Impossibly Small Object lijkt wel degelijk tegemoet te komen aan de vragen van de geldschieters. De film verhuist van Nederland naar Taiwan; het vliegermeisje krijgt een naam én een verhaal. De 8-jarige Xiao Han (Lucia) is grotendeels op zichzelf aangewezen, als kind van hardwerkende restauranthouders. Gelukkig heeft ze maatje Hao Hao (Chen-Hung Chung). Dat de twee uit verschillende milieus komen, wordt vooral problematisch wanneer Hao Hao’s vader een topbaan krijgt in Amerika. Opeens moet Xiao Han haar hartsvriend vaarwel zeggen.

Met Shanghai Trance en vooral met How to Describe a Cloud (2013) bewees Verbeek dat hij naast indrukwekkende taferelen van grootstedelijke vervreemding ook doorvoelde personages kan creëren. In An Impossibly Small Object toont hij zich opnieuw van zijn warmste kant, zoals wanneer Xiao Han zich met Hao Hao in de struiken verstopt om hem over te halen voor haar ontsnappingsplan.

Tegelijkertijd dwaalt cameraman Morgan Knibbe, die zijn instrumentarium net zo gewichtloos bedient als in zijn eigen regiedebuut Those Who Feel the Fire Burning, regelmatig af van Xiao Han. Een film van David Verbeek kan haast niet zonder straten, trappenhuizen, façades en tl-verlichte garages die zelf aandacht opeisen. Al ronddolend stuiten we ook op de fotograaf en op een reusachtige traditionele pop die vanuit de schaduw een geheel eigen leven leidt.

An Impossibly Small Object, een film die vorig jaar door Verbeek ook tot kunstinstallatie werd omgesmeed, blijkt dan toch zijn eigen intuïtieve koers te varen. Nog raadselachtiger wordt het wanneer de fotograaf in het vliegtuig naar Nederland een wetenschapper (Lisa Lu) ontmoet die de bejaarde Xiao Han lijkt te zijn. Of komt hij door met haar te praten op het verhaal achter de foto? Al worden dergelijke parallellen nauwelijks uitgewerkt, ze verlenen volop rijkdom en mysterie aan de film.

Minder overtuigend zijn de momenten in het Amsterdamse appartement van de fotograaf (dat van Verbeek zelf); de scènes met diens ouders lijken afkomstig uit een andere film, zo droogkomisch en broodnuchter gefilmd als ze zijn.

Die wisselvalligheid is tegelijkertijd wel passend: alsof de film zich op Nederlandse bodem net zo onwennig voelt als de fotograaf en net zo snel terug wil naar Azië. Dat lijkt te gebeuren – en toch ook weer niet – in een buiten de tijd staande, dromerige finale die zonder voice-over nóg mooier was geweest. Soms zijn woorden echt niet nodig om te kunnen voelen wat een beeld betekent.

An Impossibly Small Object

Drama

Vier sterren

Regie David Verbeek

Met Lucia, David Verbeek, Chen-Hung Chung, Lisa Lu, Klara Mucci, Gijs Scholten van Aschat, Lieneke Rijxman.

100 min., in 6 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden