Recensie Dolor y Gloria

In Almodóvars meest autobiografische film tot nu toe overheerst de melancholie, maar tegelijk zit Dolor y gloria vol sardonische grapjes ★★★★☆

De flashbacks in de film vormen samen een aantal prachtige, weemoedige korte verhalen. 

Nora Navas en Antonio Banderas in Dolor y gloria.

‘Zonder het filmen heeft het leven geen zin’, zegt Salvador Mallo (Antonio Banderas), een filmregisseur met een grote staat van dienst. Door een scala aan lichamelijke en psychische klachten werkt hij al tijden niet meer. Wat valt er dan nog te beleven? Steeds dieper zakt Mallo in een depressie, op zoek naar steeds sterkere middelen om zijn pijn te verzachten.

Ouder worden, het is niks voor Mallo. In zijn uitbundig ingerichte appartement in Madrid, dat uitpuilt van de schilderijen en andere mooie spullen, verliest hij zich in herinneringen aan vroeger. Het ontluiken van verlangen, de band met zijn moeder, een dramatische liefdesrelatie met een heroïneverslaafde. De flashbacks in Pedro Almodóvars nieuwe film Dolor y gloria (‘pijn en glorie’) zijn meer dan een kijkje in Mallo’s verleden: ze vormen samen een aantal prachtige, weemoedige korte verhalen.

Almodóvar (Todo sobre mi madre, Volver, Julieta), die altijd al zo’n goed oog had voor zowel de hoogtepunten als de pijnen van het leven, is natuurlijk bij uitstek geschikt om de ouderdom als thema binnenstebuiten te keren. Waar valt tenslotte meer melodrama uit te persen dan de naderende dood? Toch blijft de film ingetogen, op een paar sentimentele uitschieters na. Ook wordt het nooit gitzwart. In Almodóvars meest autobiografische film tot nu toe overheerst de melancholie, maar tegelijk zit Dolor y gloria vol sardonische grapjes. Het is lichtheid, vermomd als klaagzang.

Wat opvalt, is hoezeer Almodóvar heer en meester is over zijn materiaal. Zo’n veertig jaar na zijn speelfilmdebuut weet de Spaanse regisseur exact wat hij wil en hoe hij dat bereikt. Voor de kijker blijft er niets anders over dan genieten: van de schoonheid in ieder beeld, van het zowel ontroerende als geestige spel van vaste Almodóvar-acteur Banderas, van de observaties over verslaving, fysieke aftakeling en liefde.

Mallo, die zich verzoent met twee mannen uit zijn verleden, is Almodóvars alter ego, al is lang niet alles uit de film waargebeurd. Wel heeft de filmmaker-in-de-film precies dezelfde smaak als de regisseur, van zijn kleding tot de boeken in zijn kast. Nog meer dan in zijn eerdere films, die ook al vol zaten met verwijzingen naar andere kunstvormen, fungeert Almodóvar als gids. Hij laat zien waar hij inspiratie en troost vindt en legt daarmee zijn ziel bloot. De glorie uit de filmtitel schuilt daarin: de schilderijen van Guillermo Pérez Villalta, een film van Lucrecia Martel, de muziek van Chavela Vargas. En het oog van Almodóvar.

Dolor y gloria

Drama

Regie Pedro Almodóvar.

Met Antonio Banderas, Penélope Cruz, Julieta Serrano, Leonardo Sbaraglia.

113 min., in 45 zalen.

Interview met regisseur Pedro Almodóvar: ‘De melancholie die opsteekt in mijn latere werk, is ook de melancholie in mijn leven’

Ouder worden valt de Spaanse regisseur Pedro Almodóvar zwaar. Niet geheel toevallig speelt dit thema een hoofdrol in zijn nieuwe film Dolor y gloria. Filmen als therapeutisch wondermiddel, werkt dat?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden