InterviewLorenzo Mattotti

Illustrator Lorenzo Mattotti debuteert op zijn 65ste als animatieregisseur met ‘De beroemde bereninvasie van Sicilië’

En dat behelsde nogal wat, zoals samenwerken met collega’s. ‘Ik kon niets afdwingen, hooguit bijsturen. Dat bracht groot plezier.’ 

Lorenzo Mattotti op het filmfestival van Cannes in mei van dit jaar. Beeld Getty

Als illustrator en striptekenaar is Lorenzo Mattotti (65) een levende legende. De in Parijs woonachtige Italiaan won het stripboekequivalent van een Oscar, een Eisner Award, voor zijn graphic novel-adaptatie van de horrorklassieker Dr Jekyll & Mr Hyde (2002). Hij tekende in opdracht van ’s werelds beroemdste tijdschriften en kranten, van The New Yorker en Vanity Fair tot Le Monde, Vogue en Cosmopolitan. Zijn stijl is eclectisch, maar zoek naar een rode draad en gij zult vinden: zachte en zwierige vormen, contrastrijke kleuren, een voorliefde voor schilderachtig surrealisme.

Als animatieregisseur is de legende relatief groen. Na zijn eerste opzienbarende filmuitstapje – Mattotti leverde exclusieve tekeningen voor de omnibusfilm Eros (2004) van Michelangelo Antonioni, Wong Kar-wai en Steven Soderbergh – debuteerde hij in 2007 als animator met een korte bijdrage aan de verzamelfilm Peur(s) du noir, in zwart-wit. Met zijn animatieverfilming van De beroemde bereninvasie van Sicilië uit 1945, naar het gelijknamige kinderboek van schrijver en tekenaar Dino Buzzati (1906-1972), maakte hij dit jaar zijn debuut op speelfilmlengte, in de uitbundige en kleurrijke stijl die hem zo kenmerkt.

Wat trok u aan in het boek van Dino Buzzati?

De beroemde bereninvasie van Sicilië is een schitterend sprookje, over een berenkind dat door mensen wordt meegenomen, waarna de beren hem terughalen en ze enige tijd in harmonie met de mensen leven. Ik hou van de magie in het boek, van de scène waarin een tovenaar wilde zwijnen in ballonnen verandert bijvoorbeeld. En het vader-zoonverhaal spreekt sterk tot mijn verbeelding: hoe moet de berenvader zijn zoon verder opvoeden nadat die een tijd onder de mensen heeft geleefd? Het deed mij denken aan de periode nadat ik van Italië naar Parijs was verhuisd en mijn jongens zag opgroeien als Fransen. Ik zag voor mijn ogen hoe ze iets verloren van mijn Italiaanse wereld. Wat kon ik ze daarvan nog meegeven?

‘Het werk van Buzzati was bovendien belangrijk toen ik in de jaren zeventig mijn eigen stijl ontwikkelde. Niet zijn verhalen an sich, maar de sfeer in zijn tekeningen sprak mij aan: heel mysterieus en symbolisch geladen.’

Animatie is voor u een nieuwe kunstvorm. Door wie liet u zich inspireren?

‘Films, tekeningen, schilderijen, hetzelfde als wanneer ik teken. Ik hou van de grote expressionisten, van schaduwen op de muur, spelen met licht, metamorfoses. Van de grote animatieklassiekers van Disney, vooral Fantasia. Van Yellow Submarine, de geanimeerde Beatlesfilm – een explosie van fantasie. Ik wist in ieder geval zeker dat ik fílm wilde maken. Cinema. Niet iets tv-achtigs, een geanimeerd verhaaltje, maar juist heel zorgvuldig werken aan veranderingen in licht en kleur, aan de transformaties van personages, de diepte van het landschap.’

Beeld uit De beroemde bereninvasie van Sicilië. ‘Ik wilde heel zorgvuldig werken aan veranderingen in licht en kleur.’

U werkt doorgaans in uw eentje met een vel papier en inkt of verf. Nu stuurde u een groep animatoren en illustrators aan. Hoe beviel dat?

‘Ik wilde graag leren met andere mensen samen te werken. Ik ben geen animator, geen editor. Ik had het talent van anderen nodig om deze film te maken. En dat moest voor iedereen plezierig zijn. Ik wilde niet de dictator uithangen, was me ervan bewust dat de mate van controle die ik heb over mijn eigen illustraties bij het maken van een film beperkt is. Een film vindt zijn eigen vorm. Je bent tijdens het maken feitelijk in een voortdurende dialoog met je collega’s. Ik kan niets afdwingen, hooguit bijsturen. Dat bracht groot plezier.’

Hoe zou u uw eigen stijl omschrijven?

‘Hahaha, onmogelijk. Ik heb voor modeontwerpers getekend, kinderboeken, tijdschriftcovers, filmposters. Mensen noemen vaak mijn felle kleuren als overkoepelende stijl, en ik word vaak gevraagd om in die stijl te tekenen, maar dan wijs ik ze op mijn duistere zwart-wit tekeningen in de stripversie van Hansel & Gretel die ik maakte met Neil Gaiman (de Engelse stripscenarist, gespecialiseerd in fantasy, horror en sciencefiction).’ Als je een beeld wilt krijgen van de Mattotti-stijl zou ik een grote tentoonstelling moeten organiseren.

‘U zult mij ook niet snel een opdracht zien weigeren. Zelfs als iemand mij benadert met een verzoek dat in eerste instantie totaal niet bij mij past, denk ik: dit is vreemd, hier heb ik nooit eerder over nagedacht, wellicht kan ik hier iets mee doen.’

Lorenzo Mattotti

1954 geboren in Brescia, Italië

1975 eerste publicaties in Franse magazine Circus

1982 Il Signor Spartaco (strip)

1984 Incidenti (strip)

1986 Fires (strip)

1988 Labyrinthes (strip, met Jerry Kramsky)

1993 Pinocchio (strip)

1998 Stigmata (strip, met Claudio Piersanti)

2002 Dr Jekyll & Mr Hyde (strip)

2003 The Crackle of the Frost (strip, met Jorge Zentner)

2007 Peur(s) du noir (fragment in animatieverzamelfilm)

2014 Hansel & Gretel (strip, met Neil Gaiman)

2019 De Beroemde bereninvasie van Sicilië (animatiespeelfilmdebuut)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden