Illustrator Floor Rieder schiep een kleurrijke, dappere Alice

Aan de imposante lijst van Alice-illustratoren kan nu Floor Rieder worden toegevoegd. Zij schiep een kleurrijke, dappere Alice.

null Beeld null

'Warme tranen rolden over mijn wangen en vielen op het tapijt, waar ze tot donkere vlekken kleurden. Ik herinner me dat ik dacht dat als ik maar genoeg huilde mijn tranen een gat in de vloer zouden boren en dat ik, als ik het maar lang genoeg zou volhouden, door dat gat heen zou kunnen vallen en in een andere wereld zou landen.' Zeker, als er één kinderboek is dat Neerlands jeugdigste debutante Solomonica de Winter (1997) heeft geïnspireerd, dan is het The Wizard of Oz (1900) van Frank L. Baum, tot in de titel van haar roman Achter de regenboog toe.

null Beeld null

Ontsnapping

Maar de hierboven aangehaalde passage doet direct denken aan een ándere klassieker die De Winter ook moet kennen: Alice in Wonderland (1865) en het vervolg Through the Looking Glass (1871) van Lewis Carroll. De tranen, het vallen, de andere wereld: een volwassene kan deze vindingrijke boeken wellicht zien als één grote ontsnapping aan de gereguleerde 'gewone' wereld, maar voor een kind (Alice is 7, ik denk dat een lezer onder de 10 jaar veel ontgaat) is het vooral ook wennen en schrikken geblazen.

Alles is vreemd - voorvallen en woorden, gebruiken en versjes -, alles kan plotseling veranderen, zelfs de tijd loopt terug of staat stil, Alice kan groeien en krimpen. 'Ik ben bang dat ik mezelf niet nader kan verklaren', zegt ze tegen de Rups, 'omdat ik mezelf niet ben, ziet u.'

null Beeld null
null Beeld null
null Beeld null

Ontregelende avonturen

Ze voelt angst, ze moet veel huilen, en dan komt ze dieren en wezens tegen die zo markant zijn dat vriendelijkheid ver te zoeken is. 'Hoepel op', zegt de Duif, 'Jij weet niet veel' (de Hertogin), 'Jij bent gek' (de Kat), 'Volgens mij denk jij helemaal nergens over na' (de Roos), 'Ik heb nog nooit iemand ontmoet die er zo stom uitziet' (het Viooltje), en als Alice zich voorstelt hoort ze 'Wat een stomme naam', uit de mond van het pratende ei dat nota bene Humptie Dumptie heet.

Het meisje is vriendelijk, bazig, dromerig en verbaasd. Alleen doordat ze nog oningevuld is, kan ze al die ontregelende avonturen aan.

Gerdi Verbeet

Aan de imposante rij van Alice-illustratoren als Carroll zelf, John Tenniel, Mervyn Peake en Ralph Steadman kan nu Floor Rieder (1985) worden toegevoegd, eerder dit jaar nog winnares van het Gouden Penseel.

Haar Alice heeft een hoedje (meestal) en een brilletje (altijd), en het is net of die attributen haar wat steun en zekerheid geven. In de verwarrende en lang niet altijd verwarmende andere wereld waar Carroll haar in dirigeert, kan ze die goed gebruiken.

De kleurrijke tekeningen, soms zo 'vol' als een mozaïek van Escher, zijn nooit steriel of beangstigend. Na het drogen van haar tranen gaat de Alice van Rieder alle nonsens en raadsels dapper te lijf.

De tekenares stond een jeugdversie van oud-Kamervoorzitter Gerdi Verbeet voor ogen, zei ze bij de presentatie van deze ferme versie. En inderdaad: je kunt nu al zien dat Alice zal uitgroeien tot een tante om rekening mee te houden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden