Review

Il colore nascosto delle cose is lofzang op onvolwassen en zelfzuchtige man

Blinde vrouw opent - hoe symbolisch - Italiaanse macho de ogen over zijn levenswijze.

Il colore nascosto delle cose.

Teo (Adriano Giannini) heeft een vriendin met wie hij zo goed als samenwoont, een minnares en een vrijgezellenflat waar hij slaapt als hij alleen wil zijn. Hij is 40, maar wil zich nog lang niet binden. Integendeel: wanneer hij de blinde Emma ontmoet, probeert hij haar meteen te verleiden.

Emma heeft iets bijzonders, vindt Teo. Hij is een reclameman; uiterlijkheden zijn zo ongeveer de reden van zijn bestaan. Emma ruikt en voelt en ziet voorbij de buitenkant.

Regisseur Silvio Soldini (Pane e tulipani, Cosa voglio di più, Giorni e nuvole) maakte een paar jaar geleden een documentaire over visueel gehandicapten en wil, zo stelt hij in het publiciteitsmateriaal over zijn nieuwe speelfilm, heersende vooroordelen rondom blindheid wegnemen. Emma (de ziende actrice Valeria Golino, voorzien van matte contactlenzen) is een actieve, gelukkige, zelfredzame vrouw die eigenlijk geen behoefte heeft aan een man. Het is natuurlijk juist Teo die gered en geholpen moet worden; Emma zal hem - hoe symbolisch - de ogen openen over zijn levenswijze.

Dat die opzet net zo goed stereotyperend is, lijkt Soldini niet te deren. Met zichtbaar plezier schetst hij een portret van een Italiaanse macho. Teo bedriegt drie vrouwen tegelijk; wanneer hij verliefd wordt op Emma en haar weet te strikken, is dat voor hem geen reden zijn andere relaties te beëindigen. Hij komt in de problemen en gaat vervolgens uithuilen bij zijn moeder, die hij eerder heeft verwaarloosd.

Il colore nascosto delle cose
Drama
Regie: Silvio Soldini
Met: Adriano Giannini, Valeria Golino, Arianna Scommegna, Laura Adriani
115 min., in 17 zalen

Het zou een mooie satire zijn, als Soldini niet zo nadrukkelijk van zijn publiek verlangde dat het sympathiseert met Teo. We moeten deze man (door de vrouwen een 'stronzo', klootzak, genoemd) alle geluk van de wereld gunnen, zonder dat hij er ook maar iets voor hoeft te doen. Dat hij op een gehandicapte valt, maakt hem in moreel opzicht blijkbaar al verheven genoeg. Dat wringt behoorlijk. Wat bedoeld leek als ode aan een sterke vrouw, is eerder een lofzang op een onvolwassen, zelfzuchtige man.

Het neemt niet weg dat de film goed in elkaar zit. Il colore nascosto delle cose is een vlot verteld, prima geacteerd, luchtig romantisch drama. Vermakelijk en onderhoudend, maar de kans is klein dat Soldini er ook maar één vooroordeel mee wegneemt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden