Il capitale umano mist zijn uitwerking niet

Regie: Paolo Virzì. Met: Fabrizo Bentivoglio, Valeria Golino, Valeria Bruni Tedeschi, Fabrizio Gifuni. 110 min., in 20 zalen.

Er hapert het en een ander aan deze film, eigenlijk een volbloed whodunnit. Toch mist de film zijn uitwerking niet.

Il capitale umano met Valeria Bruni Tedeschi en Fabrizio Gifuni. Beeld Loris T.Zambelli
Il capitale umano met Valeria Bruni Tedeschi en Fabrizio Gifuni.Beeld Loris T.Zambelli

De symboliek is niet te missen in de proloog van Il capitale umano. Van bovenaf kijkt de camera neer op een feestje dat zojuist is afgelopen. De confetti wordt opgeveegd, de tafels afgeruimd, de gasten zijn naar huis. Een ober stapt op zijn fiets en wordt geschept door een auto.

De aanrijding vormt de spil in deze verfilming van Human Capital uit 2004 van Stephen Amidon, waarin de Amerikaanse achtergrond plaatsmaakte voor een Noord-Italiaans decor. In zijn vertelling, opgedeeld in een aantal hoofdstukken waarin de aanloop naar het ongeluk vanuit het perspectief van verschillende personages wordt gevolgd, springt regisseur Paolo Virzì gedoseerd om met informatie die leidt naar de identiteit van de bestuurder. Een volbloed whodunnit is het eigenlijk, deze Italiaanse Oscarinzending voor de categorie beste niet-Engelstalige film, inclusief valse beschuldigingen en last-minute plotwendingen.

Spannend, maar het vertroebelt ook de blik op waar het eigenlijk over gaat: Il capitale umano zoekt tussen de regels door naar de (economische) waarde van een mensenleven.

Wat dat betreft vertelt Virzì minder helder. Hij komt eerst met een hoofdstuk over de zichzelf overschattende sukkelaar Dino, die een enorme smak geld leent om te investeren in een vaag project van zijn rijke tennisvriend Giovanni. Dan is er Carla, in hoofdstuk twee, Giovanni's echtgenote die zich tijdelijk verliest in een affaire. Ten slotte: Dino's dochter Serena, vriendin van de zoon van Carla en Giovanni, maar ook met een zwak voor een ander.

Daarin schuilt een verhaal over de maatschappelijk geslaagden tegenover de schrapers en klungelaars aan de onderkant van de samenleving, over de mens als onkundige dwaas ook, gedreven door hebzucht of blinde liefde. En over hoe hij hoofd- en bijzaken met regelmaat door elkaar rommelt, precies zoals de film dat doet.

Helemaal lekker loopt Il capitale umano daardoor niet, er zit nogal wat ruis op de lijn, kop en staart zijn soms ver te zoeken, een belangrijk personage blijft onderbelicht. Maar o ironie: precies die aanpak geeft wél antwoord op de vraag wat het menselijk kapitaal in deze film behelst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden