‘Ik zoek kunstenaars met een persoonlijk dialect’

Ann Demeester, ex-W139, denkt in haar nieuwe baan bij het kunstencentrum De Appel in Amsterdam alvast na over een cursus: kunst voor dummies....

Vandaag stapt Ann Demeester (1975) na vier jaar leiding geven aan kunstenaarsinitiatief W139 over naar het vermaarde kunstcentrum De Appel in Amsterdam. De Vlaamse linguïste en kunstcriticus werd op jonge leeftijd tentoonstellingsmaker onder museumdirecteur Jan Hoet. Als startschot van haar tweede directeurschap zal Demeester optreden in een dansvoorstelling in eigen huis.

Dansen?

‘Deze voorstelling van choreografe Alexandra Bachzetsis draait al twee jaar. Ik ben geen professionele danseres, ik ben gevraagd mee te doen en beschouw het als een van de plezierige uitstapjes die ik af en toe maak. En in dit geval past de voorstelling bij mijn plannen met De Appel.’

Wat zijn die plannen?

‘Er zijn twee delen in de geschiedenis van De Appel. Oprichtster Wies Smals heeft met De Appel de performancekunst op de kaart gezet. En Saskia Bos heeft in de afgelopen twintig jaar voor internationale uitstraling gezorgd. Ik begin niet met een tabula rasa. Enerzijds wil ik dat performanceverleden heractiveren; ik ben zelf geïnteresseerd in conceptuele dans. Dans in Nederland is op zijn hoogst modern. Jonge, conceptueel georiënteerde choreografen vinden in Nederland geen platform, die zijn beter af in de beeldende kunst.

‘Anderzijds ga ik de komende tijd op zoek naar een tegenwicht voor alle aandacht voor documentaire kunst van de afgelopen jaren. Er is een beweging de andere kant op, weg van de objectieve blik. Ik wil kunstenaars tonen die een ‘persoonlijk dialect’ hebben – in de linguïstiek noem je dat een persolect. Kunstenaars die vanuit hun hoogst eigen taal, hun eigen iconografie proberen de wereld te verklaren. Een beetje terug naar de Individuelle Mythologien van Harald Szeemann, maar dan zonder dat esoterische. Naast die tentoonstellingen wil ik in het algemeen interesse in hedendaagse kunst stimuleren.’

Hoe ga je dat doen?

‘Met meerdere partijen denk ik na over een cursus voor mensen die er niets van af weten. Een soort intelligente kunst voor dummies, waarbij het niet gaat om feitenkennis maar om het leren kijken naar hedendaagse kunst. Zonder downtalken, zonder op de knieën te gaan. Ik heb veel geleerd van Jan Hoet, die een groep huisvrouwen uit Schelde-Windeke die hoogstens van Picasso hadden gehoord, zo kon enthousiasmeren dat ze nog eens terugkwamen. Een beetje zendingsdrang heb ik wel en De Appel biedt daar ruimte voor.’

Wat gaat er met de opleiding voor curatoren gebeuren?

‘De opleiding is in zijn huidige vorm noem ik wel eens speeddaten met de internationale kunstwereld. Van buitenaf gezien draait het om netwerken, en dan een tentoonstelling maken met z’n zessen. Curator word je niet op een opleiding. Die opleiding kan je, denk ik, wel de geschiedenis en de theoretische grondslagen van het vak bijbrengen, want daaraan ontbreekt het in die wereld wel eens. Het echt leren kun je alleen in de praktijk.’

Na een museumverbouwing in Herford, Duitsland, en W139 in Amsterdam ga je voor de derde keer een grote verbouwing tegemoet. Ben je zo graag bouwopzichter?

‘Ik vind die overgangsfase, die chaos waarin alles omgegooid kan worden, heel prettig. Trouwens, het pand van De Appel zoals het nu is heb ik nooit fijn gevonden. Het is extreem steriel, ik noem het stiekem de white clinic. We hebben een fantastisch oud schoolgebouw op het oog in de Westerstraat. Daar kun je een muur wegbreken.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden