Interview

'Ik zat vaak als depressieve oude man in een café'

Van de Costa Brava naar Casa Rosso: 'popvluchteling' Max Meser verliet Spanje en verovert nu de muziekwereld vanuit Amsterdam.

Max Meser:'Het toeval bracht me in contact met een aantal jongens die ouder zijn dan ikzelf.'Beeld Imke Ligthart

Record Store Day, dit jaar op 16 april, is niet alleen een dag waarop je speciale uitgaven kunt kopen bij je favoriete platenzaak; in een enkel geval is het ook een dag die muzikale levens redt. 'Popvluchteling' Max Meser (23), wiens debuutalbum Change vanavond in Paradiso wordt gepresenteerd, kan er over meepraten.

Het was 2012 en aan de Catalaanse Costa Brava zag de toen 19-jarige singer-songwriter het niet meer zitten. Hij had een artiestencontract getekend, maar het bedrijf in kwestie deed niets voor hem. Leden van zijn begeleidingsband verhuisden. Hij had eigen liedjes waarvoor de belangstelling nihil was en verdiende zijn geld als straatmuzikant. Naar een 'gewoon' baantje kon je als jongvolwassene fluiten in het door de crisis murw gebeukte Spanje.

Enkeltje Amsterdam

En toen was daar de verlossende uitnodiging van Jan van Dorsten, eigenaar van vinylverzamelaarspaleis Record Palace aan de Amsterdamse Weteringschans: of Meser zin had om tijdens Record Store Day in de winkel te komen optreden. Meser schraapte geld bijeen voor een enkeltje Amsterdam. Niets te verliezen. Dat was 21 april 2012.

Vier jaar later brengt 'de Spaans-Nederlandse Jake Bugg' zijn album Change uit en wacht hem een uitgebreide clubtournee. Noorderslag en de 'minuut van DWDD' kon hij al voor zijn albumdebuut afvinken. Weak for Love was een radiohit. Max Meser is er klaar voor. Het kan beginnen.

Maar hoe kan het dat een Amsterdamse platenzaakhouder een op een dood spoor belande muzikant uit Catalonië kent? In een café aan de Amsterdamse Nieuwmarkt brengt Meser (zwart leren jekkie, sluik blond britpopkapsel) een ode aan het toeval, want anders kun je zijn wonderlijke avontuur niet omschrijven. Hij doet het in het Engels, want zijn Nederlands is nog 'under construction'.

Een klein beetje geluk

'Mensen vragen me vaak: is Amsterdam dan zo'n vruchtbare muziekstad? Ik weet het niet, want ik heb met geen enkele andere muziekstad ervaring. Vruchtbaarder dan Costa Brava is het in elk geval wel, maar je moet vooral een klein beetje geluk hebben.'

Max Meser heeft een Catalaanse moeder, een Nederlandse vader en twee paspoorten. Jan van Dorsten is een oude vriend van zijn moeder, uit de jaren zeventig, toen ze in Delft woonde. Van Dorsten bezocht huize Meser wanneer hij in Spanje was voor de platenbeurs van Barcelona.

'Dan kreeg ik platen van hem', zegt Meser, 'en liet ik hem horen waar ik mee bezig was.'

Meser had een bandje, The Spoonfuls, met zijn aan de Costa Brava neergestreken Engelse boezemvriend en muzikale zielsverwant Isaac Wadsworth. Maar de groep kon in de omgeving amper optredens krijgen en Barcelona was voor de tieners nog wat te ver. Dan maar de straat op, voor de toeristen in de kustplaatsen, maar ook landinwaarts. Old Man van Neil Young en One More Cup of Coffee van Bob Dylan hoorden tot zijn grootste straathits. En The Beatles, vooral wanneer hij met Wadsworth als duo langs de terrassen ging.

Leenmuzikanten

Max Meser en Isaac Wadsworth ('de Lennon en McCartney van de Costa Brava', zegt Meser grappend) weten in de Max Meser-band een ritmesectie achter zich die ook in andere bands actief is. Drumster Gini Cameron speelt ook in Fuz, terwijl bassist Mano Hollestelle actief is in Breaking Levees én Sky Pilots, de band van Matthijs van Duijvenbode (die Max Mesers album Change produceerde en meeschreef aan de songs).

Een veelschrijver

Voldoening schonk het hem niet - Meser wilde geen singer-songwriter zijn maar in een band spelen. Maar leerzaam was het wel, achteraf. 'Ik studeerde bijna elke dag een nieuwe cover in. Onbewust leer je dan veel over songstructuren en hooks. Het helpt bij het schrijven en verklaart misschien waarom ik nu zo'n veelschrijver ben.'

Aan dat laatste is geen woord gelogen. In Amsterdam kon hij zich eindelijk in kringen begeven waar belangstelling bestond voor zijn eigen werk (avonden van het Amsterdam Songwriters Guild, de toenmalige Jet Lounge in de Staatsliedenbuurt, café De Koe, de bar van het Backstage Hotel). De songs bleven maar komen. Hij schreef pijlsnel een nieuw repertoire bij elkaar, voor Change deed hij dat opnieuw.

Over zijn inkomen hoefde hij zich ondertussen geen zorgen te maken, want hij kreeg een baan bij het beruchte sekstheater Casa Rosso. Hij was er barman, verzorgde de microfoons en de belichting voor de stripshows en fungeerde zelfs even als host in de pas geopende Hospital Bar (voor al uw verpleegstersfantasieën).

Liever dj-en dan gastheer zijn

'Bij Casa Rosso krijg je niet zomaar werk. Ze rekruteren vooral personeel uit de eigen kring van bekenden. Daar behoorde ik toe, want mijn vader was er in de jaren zeventig manager. Ik werkte er graag, al beviel het gastheer zijn me minder. Ik moest drankjes rondbrengen en praatjes maken met klanten. Engelse vrijgezellenfeesten. Oude mannen die zich zaten te betasten. Dan liever de dj-booth om het geluid en licht te regelen.'

Een van zijn Casa Rosso-collega's bleek een Nederlandse popveteraan te zijn: Jan de Bliek, drummer van Swinging Soul Machine uit Rotterdam, vooral bekend van de grote hit Spooky's Day Off (1969). Hij liet Meser veel muziek horen en leerde hem het een en ander over de muziekindustrie.

De Bliek gaf Meser ook pittige kritiek: die bluesliedjes van hem waren wel aardig, maar ze hadden allemaal dezelfde ritmische shuffle. Meser was licht gepikeerd, maar realiseerde zich dat zijn collega gelijk had en ging vaker 'vanuit een ritme schrijven, in plaats van vanuit een melodie'.

Snotty

De albumtitel Change verwijst niet alleen naar de verhuizing die Mesers muzikale redding betekende, maar ook naar de stilistische transformatie die hij in Amsterdam onderging. Young, Dylan en de blues maakten meer en meer plaats voor Engelse invloeden, van The Beatles tot hedendaagse songschrijvers-met-sneer als Jake Bugg en Miles Kane (The Last Shadow Puppets), de nasaal zingende categorie waarvoor de Engelsen het mooie adjectief snotty hanteren.

Jan van Dorsten en Jan de Bliek zijn niet de enige babyboomers die zich in Amsterdam over Meser ontfermden. Van Dorsten bracht hem al snel in contact met oude muziekvriend Franklin Madjid, oud-bassist van Tee-Set, die tot de sessiemuzikanten hoorde met wie Meser kort daarna zijn eerste demo opnam. Zo ook Phil Tilli, ex-gitarist van onder meer Moke, die zich opwierp als Mesers manager.

'Het toeval bracht me in contact met een aantal jongens die ouder zijn dan ikzelf,' grinnikt Meser. 'Hoewel: toeval? In Catalonië zeiden mijn vrienden al tegen me dat ik een oude ziel ben.'

Gewapend met zijn demo formeerde Meser een nieuwe band met Gini Cameron (drums), Mano Hollestelle (bas) en zijn oude bloedbroeder Isaac Wadsworth (gitaar), die daarvoor graag van Engeland naar Amsterdam verkaste. Ze speelden op het Magneetfestival, mochten op basis van één single (het lekker marcherende Weak for Love) spelen in het voorprogramma tijdens de tournee van Douwe Bob en ze strikten de prominente duizendpoot Matthijs 'Duijf' van Duijvenbode als producer voor hun debuutalbum. Tim Knol maakte de hoesfoto's.

Saamhorigheid

'Ik word er beduusd van als ik erover nadenk', zegt Meser. 'Ik heb er zelf natuurlijk hard voor gewerkt, maar al die muzikanten die me hebben geholpen, die saamhorigheid... In Spanje had ik dat niet. Ik was amper 18, maar zat vaak als een depressieve oude man whisky te drinken in een café.'

Tijd om te gaan. Meser wandelt over de Nieuwmarkt richting rosse buurt. Even de vers geperste vinylversie van Change laten zien aan de ex-collega's van Casa Rosso.

Max Meser: Change. PIAS (verschijnt vrijdag). Live: vanavond Paradiso, Amsterdam. Doornroosje, Nijmegen, 8/4. Tournee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden