tv-recensieEmma Curvers

Ik zat net klaar om Apple TV+ op te zeggen en toen vond ik Mythic Quest

Eigenlijk verwachtte ik al niets meer van Apple TV+. Als ik al op de streamingdienst kwam, vond ik er alleen maar oranje fruitella’s – ook als er niets meer te streamen viel op aarde, zou ik ze overslaan. Toch blijf ik nu hangen voor Mythic Quest: Raven’s Banquet, een komedieserie over een gamebedrijf.

Nee, van gamen weet ik weinig tot niets – typisch krant van mij. Waar ik wel iets van weet, is van kantoren en de egokwesties die er onder de vloerbedekking broeien, en dat is genoeg. Het centrale conflict van Mythic Quest speelt tussen Ian (Rob McElhenney), het narcistische creatieve brein van het bedrijf, en Poppy (Charlotte Nicdao) de bijdehante, bebrilde lead developer van de game die vecht voor haar plek. Ze ontwikkelt een schep waarmee de gamers in hun spel Raven’s Banquet zelf het landschap kunnen vormgeven.

Dat loopt onmiddellijk uit de klauwen: de spelers beginnen massaal piemelvormige gaten te graven. Zo ook Pootie Shoe, de onuitstaanbare 14-jarige gameyoutuber die met zijn tien miljoen volgers in staat is een game te maken of breken. Pootie is eigenlijk het enige medium waar de makers om geven. Impliciet sneertje naar klassieke media: zij benaderen de gamewereld nog te vaak als een exoplaneet, vol bezorgdheid (is gamen verslavend?) en verwondering (dus gamers verdienen geld!?).

Terwijl er genoeg over die planeet te vertellen valt: in de derde aflevering, waar de serie eigenlijk pas op gang komt, wordt Raven’s Banquet de veilige haven voor nazi-gamers die met de schep hakenkruizen uithouwen. Mythic Quest gaat hier ineens ook over de echte wereld, de mogelijkheden van anonimiteit op internet en de verantwoordelijkheid van techbedrijven.

In het spel World of Warcraft, waarop de game in de serie losjes is gebaseerd, rende namelijk ook een clubje witte puntmutsjes rond. De makers reageerden daar niet bepaald daadkrachtig op, wat hen op de kritiek kwam te staan dat zij extreemrechts faciliteerden.

Ook in Mythic Quest staan de gamebazen niet klaar om de betalende naziklanten de deur te wijzen. Terwijl de ene developer een feature ontwerpt waarmee gamers hun avatar de Hitlergroet kunnen laten brengen, organiseert Poppy Li een platform in het spel waar een vredesdemonstratie moet plaatsvinden, Dinner Party. ‘Get some sweet DP-action*!’, zo kondigt ze dat in haar onschuld aan (*DP: een term uit seksfilms waarbij twee mannen het heel gezellig hebben met een vrouw).

De scène waarin een in allerijl opgericht ethisch comité bijeenkomt wegens de nazikwestie, typeert het maatschappelijke bewustzijn van Mythic Quest: de zwarte gametester Rachel, de Indiaas-Poolse ceo Brad en de lesbische Dana zitten aan de vergadertafel als de oude, witte schrijver van de game, C.W. Longbottom, binnenkomt. Hij gaat ervan uit dat elke bespreking hem aangaat. ‘Deze vergadering gaat niet over jou’, zegt Dana, maar hij mag toch gaan zitten: ook oude, witte mannen tellen mee – een hele geruststelling.

Zo lopen overal door Mythic Quest grotere gesprekken, over internet, inclusiviteit en feminisme. Niemand hoeft zich bij Apple TV+ buitengesloten te voelen. Behalve sukkels met een Androidtelefoon.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden