COLUMNSylvia Witteman

Ik zal Obama’s memoires heus wel lezen, maar zonder rode oortjes

Ik zal Obama’s memoires heus wel lezen, hoor, maar niet zonder wrevel. Hij wilde op de Nederlandse tv per se door ‘een schrijver’ geïnterviewd worden, en dat ergerde me. Wat een pretentieuze aanstelleritis! En dom ook, want interviewen is een vak, een moeilijk vak, dat de meeste schrijvers (en zelfs een heleboel interviewers) niet beheersen. Ook Tommy Wieringa niet, en die is nog wel de schrijverigste schrijver in heel schrijversland.

Niet zonder hilariteit dacht ik aan een merkwaardig voorval dat zich onlangs voordeed. Een landelijk dagblad vroeg mij of ik Mark Rutte wilde interviewen, waarop ik eerst mijn koffie uitproestte en vervolgens uitlegde waarom dat geen goed idee was. Ook Mark bleek er trouwens geen zin in te hebben, niet in mij, en sowieso niet in een interview. Groot gelijk.

Nadien mijmerde ik natuurlijk nog wel even over welke vragen ik hem gesteld zou hebben. Waar hij die leuke oranje gympjes gekocht had? (Van die lichtblauwe weet ik het al: die heb ik inmiddels ook aangeschaft voor huisgenoot P.) Of wat hij ’s avonds laat eet, als hapje voor het slapengaan? Dan zou hij natuurlijk iets keurigs geantwoord hebben als ‘een mandarijntje’ of ‘een bakje magere yoghurt’, maar ik zou keihard doorgevraagd hebben tot de waarheid boven tafel kwam: een gigantische, door de hagelslag gerolde klont boter. Of een blik sardientjes, met olie en al, waarbij hij zachtjes gromt van genoegen, als een kat.

Dat zijn nu eenmaal details die mensen willen weten. Veel leuker dan die toeslagenaffaire of al dan niet intelligente lockdowns. Van Michelle Obama’s autobiografie herinner ik me vooral die scène dat ze, eindelijk weg uit dat zwaarbeveiligde Witte Huis vol personeel, zélf een geroosterde boterham met gesmolten kaas maakt en die blootsvoets opeet in de tuin. Ook weet ik nog dat ze woedend werd op Barack omdat hij veel te hard bleef werken terwijl hun kinderen klein waren. Of het geholpen heeft, weet ik niet meer. Ik vermoed van niet, want daarna werd hij president van de VS.

Dat boek van Michelle was zowat even braaf als het mandarijntje van Mark. Veel leuker is het om de verhalen te lezen van presidentiële of koninklijke exen: gefnuikt, verdrietig, wraakzuchtig en vol details die ons eigenlijk niets aangaan. Monica Lewinsky’s verhaal, twintig jaar geleden (opgetekend door de Brit Andrew Morton), was heerlijk schandalig, al duurde het wel erg lang voor we eindelijk bij die beruchte sigaar waren. Nu ik wat ouder ben en zelf een dochter van 22 heb, kijk ik er overigens anders tegenaan. Het arme kind bleef die klootzak Clinton maar aanbidden, ook toen hij haar verloochende!

Datzelfde geldt trouwens voor Mimi Beardsley’s Once Upon a Secret. Zij werd op haar 19de ontmaagd door John Kennedy, na een duik in het zwembad van het Witte Huis. Hij hield daarbij merkwaardig genoeg zijn overhemd aan en weigerde haar op de mond te kussen. Later moest ze nog een vriend van Kennedy pijpen in datzelfde zwembad, op de koop toe. Tijdens de Cubacrisis lag ze uren op Kennedy te wachten, omdat hij zogenaamd wat beters te doen had. En al die tijd bleef ze hem ‘Mr. President’ noemen, het arme schaap. En wat erger is: ze bleef verliefd.

Wat bezielt (jonge) vrouwen toch om voor machtige klootzakken te vallen? Die arme Diana Spencer ook! Het is alweer bijna dertig jaar geleden dat ik met open mond Her True Story las en nu hebben we ook nog The Crown!

En als ik The Crown uit heb, ligt Obama’s A Promised Land klaar. Ik zal het heus lezen, hoor. Maar zonder rode oortjes. Wedden?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden