'Ik word met de jaren steeds meer een fucking feminist'

Actrice Margôt Ros (51), nu te zien in de Nederlandse film Adios Amigos, stond aan de wieg van tv-serie Toren C en hanteert altijd het motto: de underdog wint.

Margôt Ros.Beeld Ivo van der Bent

Film of tv?

'Voor televisie maak ik alles samen met Maike Meijer. We schrijven het script en spelen meerdere personages van Toren C, een VPRO-sketchprogramma over het kantoorleven. Iets maken dat helemaal van jezelf is, is het hoogste goed. Jouw hersenspinsels, jouw kijk op de dingen, je eigen invallen - dat je dat allemaal op beeld mag laten zien, is geweldig.

'Deze week komt ook de speelfilm Adios Amigos uit, waarin ik een bijrol speel. Het gaat over drie gehandicapte gasten die nog nooit seks hebben gehad en daarom naar Salou gaan. Je leeft meteen met ze mee - iedereen weet hoe het is om maagd te zijn, toch? De reis die ze hebben georganiseerd wordt verboden door hun ouders en dan gaan ze stiekem op Marktplaats op zoek naar iemand die ze naar Salou rijdt. Dat ben ik dan.

'Uiteindelijk kies ik voor tv, want film is toch een beetje voor erbij, zo veel filmaanbiedingen krijg ik niet. Bij Adios Amigos heb ik geen eindverantwoordelijkheid. Het werk is dan veel makkelijker. Op de set van Toren C moet je op een draaidag een stuk of vier filmpjes maken. Bij tv moet je creatiever met je geld en tijd omgaan. Het tempo ligt veel hoger. Dat kost ontzettend veel energie. Maar het geeft ook meer voldoening.'

Solo of duo?

'Absoluut duo. Ik kan wel in mijn eentje op een podium staan, maar het is saai. Je zit in je kleedkamer alleen maar naar die geinige theaterlampjes te kijken. Maike en ik blijven nog eindeloos bij elkaar. Wat een heerlijk vooruitzicht! Als het niet leuk meer is tussen ons dan moeten we ermee ophouden, maar voorlopig is het einde niet in zicht. De eerste keer dat ik haar een scène mailde, stuurde ze terug in grote koeienletters: 'HAHAHAHA.' En dat doet ze nog steeds.'

Gehandicapten: uitlachen of om lachen?

'Ik lach eigenlijk altijd óm mensen en situaties. Ook om mijn eigen pijn. Uitlachen is zo negatief. In Adios Amigos zijn die jongens met een beperking ook helemaal niet zielig. Ze zijn zelfs best naar, dat is het leuke. En in Toren C is het de regel dat de underdog wint. De zwakkere zal altijd het laatst lachen. Omdat Maike en ik graag iets met pijn willen, komen we vaak uit bij dat soort dingen: mensen die ziek zijn, mensen die op het werk niets voor elkaar krijgen, mensen die eenzaam zijn.

'Ik vind het oprecht vervelend als we mensen kwetsen met een scène. We hebben wel eens een scène gemaakt over een oudere dame die euthanasie wil plegen. De dokter heeft in de drukte van de dag iets verkeerds gegeten bij het pompstation, krijgt last van haar darmen en begint scheten te laten. Waarop de kinderen zeggen: 'Mam, ik moet heel even de kamer uit en kom zo weer terug.' De vrouw kon niet waardig afscheid nemen dus. Iemand had een nare ervaring met euthanasie en werd erg boos over deze sketch.

Margôt Ros

1965 Geboren in Eindhoven
1984 Akademie voor Kleinkunst in Amsterdam
1991 Goede tijden, slechte tijden, rol Marjan de Winter
1990-2013 Rollen voor Theater van het Oosten, Orkater, Artemis, Noord-Nederlands Toneel en Theater het Amsterdamse Bos
1993 Voorstelling Heldenlul
2001 Toneelprijs Colombina voor beste vrouwelijke bijrol in de voorstelling Onder mannen
2003 Voorstelling Onder vrouwen
2007 Regie musical Oebele
2008 Sketchprogramma Toren C
2008 Improvisatie-tv-drama De vloer op
2016 Speelfilm Adios Amigos

'Maike en ik zijn intuïtieve schrijvers. Ik denk niet: ik ga nu eens wat zeggen over euthanasie. Of over gehandicapten. Maar er wordt in de maatschappij wel op een bepaalde manier naar gehandicapten gekeken. Probeer maar eens in een rolstoel uit te gaan. Je komt heel veel tenten niet in. Als je een beperking hebt, ben je anders dan de norm.

Daar wil ik iets mee. Ik vind het leuk om de zwakkeren uit de samenleving eerst nog zwakker te maken, door te laten zien hoe pijnlijk het is, en dan toch te laten winnen.'

Jumbo of VPRO?

Lacht heel hard. 'Ik verdien op dit moment genoeg geld. Als dat niet het geval was, was ik graag het gezicht van Jumbo geworden, net als Maike nu is. Maar ik ben vooral blij dat ik een gezicht van de VPRO ben. We mogen maken wat we willen. Er is geen enkele omroep waar je zo veel vrijheid krijgt. Van collega's hoor ik vaak hoe het gaat bij andere omroepen. Dat een of andere manager tegen je zegt: 'Nou, die scène vind ik niet grappig.' Of: 'Die acteur moet je nemen, want die is beroemd.' Dat is vervelend, hoor. We hebben nog nooit last gehad van inmenging van de omroep.'

Eindhoven of Amsterdam?

'Ik kies toch voor Amsterdam, de stad waar ik al dertig jaar woon. Sorry, Eindhoven. Het schijnt de laatste jaren een enorm enerverende stad te zijn geworden, maar daar weet ik het fijne niet van. Ik ben opgegroeid in Eindhoven als dochter van een kruidenier.

'Het accent werd er op de toneelschool meteen uitgeramd. Je moet als acteur ABN kunnen praten als je serieuze rollen wilt doen. Andere accenten beheersen is leuk, maar alleen als het specifiek uitkomt voor een rol. Als je uit Brabant komt, zitten bijna alle klanken achter in je keel. Als je jezelf op het toneel verstaanbaar wilt maken, moeten die klanken voorin je mond zitten.'

Film of tv? (2)

'Maike en ik willen al heel lang een Toren C-film maken, maar het lukt ons niet een script te schrijven waar we tevreden mee zijn. Het is erg moeilijk een samenhangend en interessant verhaal te vertellen en dat het dan ook nog anderhalf uur lang leuk is. Vooral met deze personages; op de een of andere manier lenen ze zich beter voor korte sketches dan voor een lopend verhaal.

'We wilden voor de televisie dit seizoen ook afleveringen die elkaar opvolgen met een lopend verhaal. We hebben dat drie maanden geprobeerd, maar we vonden het saai worden. Als je het begin ziet, weet je al te veel hoe zo'n aflevering zal aflopen. En als er iets is wat we saai vinden, is het voorspelbaarheid. Dus toen zijn we opnieuw begonnen.

'Om diezelfde reden gaat de Toren C-film geen Toren C-film worden. We gaan wel een film schrijven, maar dat is een heel ander idee, met andere personages. Ik kreeg opeens een idee over een eenoudergezinscamping. Die bestaat en daar ben ik geweest. Drie jaar geleden ben ik gescheiden, dus op een gegeven moment probeer je dan zo'n vakantie. 'Jongens, dit leek wel een film', riep ik telkens toen ik terug was. Toen zei Maike opeens: 'Sorry, maar dít wordt de film.' Een film met onze humor: een beetje romkom-achtig maar dan met veel ongemak.'

Absolutely Fabulous of The Office?

'The Office doet vooral veel pijn. Dat draait alleen maar om het ongemak van het kantoorleven. In die zin lijkt het op Toren C, maar The Office is veel realistischer. Wij vliegen graag compleet uit de bocht. Als ik naar The Office kijk, denk ik voortdurend: o nee, zeg het niet! Het lachen komt dan pas later als ik er weer aan denk. Om Absolutely Fabulous moet ik harder lachen. Het zijn briljante, wilde personages, twee decadente vrouwen zonder verantwoordelijkheidsbesef, heerlijk gespeeld ook. Ik geniet ervan als iets met veel lol is gemaakt, wat bij Ab Fab ongetwijfeld het geval is.

'Ab Fab moet alleen al winnen omdat het twee te gekke wijven zijn. Ik word met de jaren steeds meer een fucking feminist. Vroeger haatte ik feministen. Moeten we het daar nou echt over hebben, dacht ik toen. Feit is wel dat het nog steeds heel moeilijk is als vrouw in de wereld van de comedy goed te overleven. Je wilt niet weten hoe vaak wij nog te horen krijgen dat Toren C vrouwenhumor is. Sodemieter op! Iets is leuk of niet. Een man krijgt nooit de vraag: 'Is het mannenhumor?'

Een valpartij of een scheet?

'Maike zou kiezen voor iemand die een scheet laat en ik hou meer van iemand die valt. Iemand die valt probeert zich te herstellen. Onhandige lijven vind ik heel leuk. Misschien heeft de valler iets bij zich dat over straat rolt. Je kunt geluid onder de val zetten in de montage. Iemand die valt wil doen alsof zij geen pijn heeft. Iemand die valt wordt bekeken. Dat vind ik leuk, omstanders die kijken naar een ongeluk en dan er helemaal niets mee doen. Die onverschilligheid, heerlijk! We moeten als actrices alle valpartijen zelf doen. Na een opnameperiode zijn onze knieën altijd bont en blauw. De vloer moet wel in beeld, dat is het leukste. Als je achter een tafel valt, kun je er nog een mat onder leggen. Maar dan val ik alsnog zo hard dat ik toch nog met mijn hoofd tegen een tafelpunt aankom.'

Slapstick of absurdisme?

'Absurdisme klinkt als iets heel groots, je kunt daar bijna alles wat vreemd is achter scharen. Slapstick vind ik weer te beperkt. Wij kijken zelf graag naar Family Guy als we inspiratie nodig hebben. Dat is behoorlijk absurdistisch. Looney Tunes is ook fijn om even op te zetten tijdens het werk: Roadrunner, Speedy Gonzales en Daffy Duck. Als je daar heel veel naar kijkt, doet dat iets met je harde schijf. In tekenfilms is alles mogelijk, dat zet je hoofd lekker open. Soms schrijven we dingen op en dan zegt de regisseur: 'Hoe wil je dit filmen?' 'Ja, jij bent de regisseur', zeg ik dan. Iemand die opstijgt bijvoorbeeld. 'Los het maar op', schrijven we dan met een smiley in de kantlijn.'

Schrijven of draaien?

'Eigenlijk schrijf ik liever, erg hè. Ik ben van huis uit actrice, dus het is raar dat ik het scheppen leuker vind. Het schrijven is een intiem en leuk proces waarbij je geheimen zit te bakken met zijn tweeën. En Maike is de leukste vrouw van Nederland.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden