'Ik wilde me absoluut niet laten vastleggen als jazz-zangeres'

Het was haar eerste muzikale liefde, waaraan ze lang niet wilde toegeven. Maar toen ze voor het album Day Breaks ging samenwerken met jazzgrootheden, moest ze erkennen: 'Er is geen mooiere muziek.'

Zangeres Norah Jones, die voor haar nieuw album Day Breaks samenwerkte met jazzsaxofoongrootheid Wayne Shorter.Beeld Hollandse Hoogte

Zangeres Norah Jones, die in 2002 wereldberoemd werd met haar debuutalbum Come Away with Me had al heel lang niet meer met jazzmuzikanten samengewerkt. Maar twee jaar geleden, in het Kennedy Center in Washington, waren ze daar ineens allemaal. De oude generatie was vertegenwoordigd door onder meer saxofonist Wayne Shorter en pianist McCoy Tyner, de wat jongere door toetsenist Robert Glasper en drummer Brian Blade. Hier, tijdens het concert ter ere van het 75-jarige jubileum van het legendarische platenlabel Blue Note, raakte Jones opnieuw verliefd op de muziek waarmee ze ooit begon.

Norah Jones
Day Breaks
Blue Note/Universal

'Ik hoorde de sopraan van Wayne Shorter en het strelen van de cymbalen door zijn drummer Brian Blade en wist het weer: er bestaat geen mooiere muziek dan deze. Ik zag mijn volgende plaat helemaal voor me. Zingend achter de piano, begeleid door de beste jazzmusici.'

Best raar, vervolgt Jones (36) in een Londense hotelkamer, 'want ik heb nog altijd moeite met het label jazz en heb destijds ook van alles gedaan om mijn muzikale horizon te verbreden. Ik wilde me absoluut niet laten vastleggen als jazz-zangeres.'

Albumcover Day BreaksBeeld AP

Hoewel ze gedebuteerd had op het Blue Note-label en doorgebroken was met popliedjes als Come Away with Me en Don't Know Why die getypeerd werden door haar romige stem en jazzy piano-akkoorden, verlegde Jones haar interesse niet voor niets al snel naar country en andere meer aan rock verwante muziekstijlen. 'Ik ben al vrij snel gitaar gaan spelen, om aan het aureool van jazz-pianiste te ontsnappen.'

Goed, de dochter van de Indiase muzieklegende Ravi Shankar had als kind haar moeders platenbox van Billie Holiday uit het hoofd geleerd. Ook had ze in Texas aan de universiteit jazz-piano gestudeerd.

Jazz was zelfs haar enige muzikale bagage toen ze naar New York kwam om daar ervaring op te doen als barpianiste. Pas rond haar 20ste ging ze naar artiesten als Neil Young en de Rolling Stones luisteren, en sindsdien viel ze in New York steeds meer voor de rock-'n-roll.

Ook haar liefde voor gitaar groeide. 'Ik was na mijn eerste plaat veel onderweg, had geen piano bij de hand en wilde toch een paar liedjes schrijven. Dan is een gitaar wel zo handig, alleen moest ik wel leren spelen.'

Zo kwam het dat op de vier solo-platen die Norah Jones vervolgens maakte, de jazzy pianoakkoorden naar de achtergrond verdwenen en de zangeres richting pop en americana trok.

Niet dat die platen, Feels Like Home (2004), Not Too Late (2007), The Fall (2009) en Little Broken Hearts (2012) geen succes hadden. Ze gingen elk miljoenen keren over de toonbank. Maar ze klonken toch ook gewoner, anoniemer. Er zijn nu eenmaal genoeg vrouwen die met een gitaar mooie popliedjes kunnen maken. Maar echt bijzonder is hoe Jones haar stem laat samenvloeien met haar pianospel. Zo bewijst ze op haar nu verschenen plaat Day Breaks.

'Ja, ik heb mijn liefde voor de piano hervonden', zegt Jones.

Inmiddels moeder van twee kinderen van een half jaar en 2,5 jaar oud, bedacht ze dat het handig was in haar keuken een piano neer te zetten. 'Als ik moet voeden of niet kan slapen, zit ik altijd in de keuken. Met een piano zou ik een beetje kunnen studeren tussen het voeden door, bedacht ik.'

De meeste liedjes op Day Breaks nam ze op met Brian Blade (die al jaren bij Wayne Shorter speelt) op de drums en zijn maatje Chris Thomas op de bas. Jones: 'Beiden hebben ervaring opgedaan bij artiesten als Joni Mitchell, Marianne Faithfull en Bob Dylan en zijn ook gewend popliedjes te spelen.'

Bij dit trio meldden zich later nog andere muzikanten. Zoals Wayne Shorter zelf, die op vier liedjes sopraansaxofoon speelt. Wonderschoon, met een lyriek in zijn spel die je niet zo vaak meer hoort. 'Ik heb hem in Los Angeles bezocht toen we de meeste nummers op de plaat al af hadden. Ik ging wat spelen en hij viel meteen bij met zijn sopraan. Gewoon op intuïtie. Ik zal die momenten niet gauw vergeten dat ik even opkeek van de piano en we oogcontact hadden.'

Don't Be Denied

Opvallend nummer op de nieuwe plaat van Norah Jones is Don't Be Denied, van Neil Young. Het komt van zijn zeer emotionele, intense livealbum Time Fades Away uit 1973. Een plaat die door Young zo wordt verafschuwd dat hij hem tot op de dag van vandaag niet op cd wil uitbrengen. Don't Be Denied schreef Young een dag na het overlijden van bandlid Danny Whitten aan een overdosis heroïne.

Het nummer ontroerde Norah Jones toen ze het hem een paar jaar geleden hoorde zingen. 'Ik deed zijn voorprogramma en begreep dat hij dat liedje zelden zong. Het is sindsdien een van mijn lievelingsnummers.'

Dankzij het spelen met Shorter (83), die legendarisch werd door zijn werk met onder anderen Miles Davis en Weather Report, heeft Jones haar hart weer meer aan jazz verpand. Spannend vond ze vooral dat moment dat ze met Shorter, Blade en bassist John Patitucci in de studio zat om Duke Ellingtons Fleurette Africaine op te nemen.

'Dat was Wayne's huidige band. Ze spelen al jaren samen en ik zat op de plek van hun pianist, Danilo Perez. Best eng, maar de goedkeurende blikken van Wayne stelden me gerust.'

Shorter en zijn bandleden tillen de plaat naar een hoger niveau, zegt Jones. Prachtig hoe in Burn deze jazz-giganten om de melodielijn en het liedje heen draaien. 'Niet echt jazz, maar ook geen pop toch?', wil Jones weten. Nee, het is vooral het soort zachtaardige muziek waarmee Jones destijds doorbrak, waaraan Shorter een extra dimensie toevoegt.

Alleen jammer dat Shorter niet opheel de plaat te horen is. Jones: 'Ik was bang dat de samenwerking zou mislukken. Dat ik te zenuwachtig zou worden, of hij te vermoeid. We hadden al een stuk of zeven nummers af toen Wayne erbij kwam. Was het met hem niks geworden, dan hadden we de plaat ook wel afgekregen. Maar het ging zo goed dat we er snel een liedje bij componeerden. Bovendien moest Day Breaks ook geen coproductie met Wayne Shorter worden, daarvoor waren de andere liedjes me te dierbaar.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden