Interview

'Ik wilde gewoon even wat anders. Dat mag toch?'

Diana Krall, 's werelds beste jazz-zangeres, heeft een album gemaakt met haar favoriete popnummers. Gewoon, omdat ze daar zin in had. Waarom is ze nu dan chagrijnig?

Beeld .

Diana Krall is niet blij. Wat heet, de jazz-zangeres (50) lijkt doodongelukkig als ze een uur te laat een grote suite van het Parijse George V hotel binnenstuift. In het zwart, met een grote zonnebril op, neemt ze plaats. Zonder zich te excuseren. Het gesprek was om onduidelijke redenen al een dag uitgesteld. En deze ochtend in Parijs, waar Krall een weekje haar intrek heeft genomen in een van de duurste hotels van de stad, zijn de voortekenen opnieuw niet best.

'Sorry, ik voel me ellendig, voedselvergiftiging', komt er dan toch uit. En ze staat weer op. 'Kunnen die lichten niet uit? Ze doen pijn aan mijn ogen.' Dat kan. De zonnebril gaat af, maar een blik richting interviewer kan er nog niet af.

Wat is er toch met haar aan de hand? Goed, ze is misschien een beetje ziekjes, maar twee dagen eerder, tijdens een presentatie in de Parijse discotheek Yoyo, maakte ze ook al een enigszins oncomfortabele indruk. Ze is naar Parijs gekomen om haar twaalfde studio-album Wallflower te promoten; je zou een artiest verwachten die trots is op haar nieuwe werk en daarover graag wil praten.

Diana Krall niet. Het lijkt zelfs alsof ze een beetje spijt heeft van de nieuwe plaat. Een album met popliedjes die iets voor haar hebben betekend. Nummers van Elton John, The Carpenters en 10CC waarmee de zangeres in de jaren zeventig in Canada opgroeide, aangevuld met latere liefdes zoals het wat obscure Wallflower van Bob Dylan en een aan haar geschonken liedje van Paul McCartney, If I Take You Home Tonight.

Pop

De jazz, waarmee Krall toch vooral beroemd werd (ze verkocht miljoenen platen en geldt al vijftien jaar als de grootste jazz-zangeres ter wereld), is op Wallflower ver te zoeken. Waarom?

'Omdat ik zin had een popplaat te maken', zegt ze pinnig. 'Gewoon met liedjes die ik zelf mooi vind. Gespeeld zonder jazzbehandeling, maar heel direct. Ik had daar zin in, maar het lijkt wel alsof ik de enige ben. Ik zit hier nu al twee dagen mezelf te verdedigen. Waarom ik zelf geen piano meer speel, waarom ik geen jazzliedjes meer speel en waarom weet ik veel wat nog meer. Ik wilde gewoon even wat anders. Dat mag toch? Ik blijf echt niet mijn hele leven popliedjes zingen hoor, maar dit wilde ik al jaren. Bob Dylan maakt nu een plaat met Sinatra-nummers, en er is niemand die bang is dat hij nu alleen maar dat repertoire blijft zingen. Maar ik mag dit niet doen?'

Ze fulmineert nog even door. De 'jazzpolitie' bezorgt haar een zware tijd in Parijs. Ze had er niet op gerekend dat de plaat zo moeilijk zou vallen. Maar is ze er zelf wel echt blij mee? Tijdens het optreden leek Krall, die toch bekendstaat als een controlfreak, de regie over de behoorlijk grote band een beetje kwijt. Arrangeur en producer David Foster praatte honderduit op het podium. Hij toonde zich trots dat hij na al zijn werk met grootheden als Céline Dion en Michael Bubblé nu ook eens kon werken met Krall.

Bob Dylan

Hoewel veel liedjes op het nieuwe album van Diana Krall uit haar jeugd komen, is het geen 'nostalgische plaat', aldus de zangeres. Samen met producer en arrangeur David Foster (tevens directeur van Kralls platenmaatschappij Verve) koos Krall 'gewoon liedjes die veel voor me betekenen'. Zoals Don't Dream It's Over van Crowded House en Bob Dylans Wallflower. 'Het staat op het eerste deel van zijn Bootleg Series. Die kocht ik in 1991 meteen, zoals ik alles van Dylan nog altijd koop. Mijn man (Elvis Costello, red.) en ik zijn enorme bewonderaars van Dylan. Die nieuwe plaat is prachtig. Een geniale zet van hem om die crooner-klassiekers zonder piano te spelen.'

Ongemakkelijk

Zijn 'lieve vriendin en collega' zat er ondertussen een beetje hulpeloos bij. Als dit ter sprake komt, veert Krall op. 'Man, ik vond het vreselijk. Ik ben geen prater op het podium en David kwebbelde maar door. Ik werd er doodongelukkig van.'

Wat ook niet hielp, was dat Krall tijdens het grootste deel van haar nieuwe repertoire niet zelf de piano bespeelde, maar dit overliet aan Foster.

'Kon niet anders', legt Krall, eindelijk een beetje rustig, uit. 'Het klinkt misschien raar, maar die popsongs zijn verrekte moeilijk om goed te zingen, ik kan daar geen piano bij spelen. Op de plaat doe ik dat ook niet en daar baalt de jazzpolitie enorm van', zegt ze terwijl er een lach op haar gezicht verschijnt.

'Ik ken David al twintig jaar, we hebben dezelfde Canadese roots en ik wilde graag met hem werken. Bovendien is hij mijn platenbaas, dus hoe kon ik hem weigeren? Tijdens de tournee zal hij er niet bij zijn hoor, dan voel ik me wellicht wat meer op mijn gemak.'

Dat ongemakkelijke was misschien wel het verrassendste aan het optreden. Niet zozeer het repertoire. Ze zong Jim Croce's Operator en Elton Johns Sorry Seems to Be the Hardest Word prachtig. Niemand heeft zo'n mooie, diepe altstem en die klonk in Parijs nog mooier dan op de plaat. Alleen leek Krall zelf onzeker.

'Vond je het echt beter klinken dan op plaat? Daar ben ik blij om. Ik wist mezelf niet zo goed raad, daar op die barkruk. Dat zitten doe ik wel vaker, maar nooit zo veel nummers achter elkaar. Dan ga ik toch weer verlangen naar mijn piano. Zo zittend op een kruk ga ik me ineens aan alles om me heen ergeren. Nou ja, ik vind het toch fijn dat ik de liedjes waarvan ik als kind al zo hield, nu eindelijk zelf heb gezongen.'

Waarom maakte een popliefhebber als Krall ('Mijn grootste held is Elton John') eigenlijk ooit de stap naar de jazzmuziek? En is ze daarbinnen nog tevreden?

'Ik wek vast niet de indruk, en er zijn momenten dat ik daaraan twijfel. Mijn man zegt altijd: jazzmensen die pop gaan maken, worden als verraders gezien en popmensen die de jazz verkennen, worden als avontuurlijke muzikanten gezien. Daar zit wat in.'

Diana Krall bij het San Sebastian Jazz Festival in 2013. Beeld ANP

Krall is sinds 2003 getrouwd met Elvis Costello, ze hebben samen een tweeling van inmiddels 8 jaar. 'Ik kan even weg naar Parijs want hij zit thuis te werken aan zijn autobiografie. Maar iedere avond skypen we even en zie ik wat voor een rommel het thuis is.'

Met Wallflower heeft Costello niks van doen gehad. 'We hebben allebei een fascinatie voor Bob Dylan en zijn bevriend met Paul McCartney, maar mijn man heeft zich er niet mee bemoeid. 'Het is jouw jeugd', zei hij steeds.'

Speciale gave

Een jeugd waarin Krall langzaam haar pop-obsessie ('Ik had posters van Peter Frampton en Elton John aan de muur en gaf al mijn zakgeld uit aan singletjes') richting jazz wist te sturen. 'Ik zat in een schoolband en we speelden Mercy Mercy Mercy. Ik was de bladmuziek kwijt en ging zomaar wat spelen. Dat vond ik eigenlijk best goed gaan, en de leraar ook. Die belde mijn vader op en zei: 'Weet u wel dat uw dochter een speciale gave heeft: ze kan improviseren op de piano, dat is maar weinigen gegeven.''

De vader van Diana, muzikant, stimuleerde zijn dochter. 'Hij kwam met platen aan van Bill Evans en Kind Of Blue van Miles Davis. Ik wist niet wat ik hoorde, zo mooi. Die platen veranderden mijn leven. Ik smelt nog steeds weg als ik Wynton Kelly hoor.'

Krall begint spontaan het wijsje van Miles Davis' Freddie Freeloader te neuriën. 'Dit is zo goed. Ik moest en zou dit ook kunnen spelen en heb jarenlang geoefend. Alle vrije tijd ging op aan studeren. Piano vooral. Zang eigenlijk niet. Ik wilde nooit echt zingen, totdat iemand me uitlegde dat er geen droog brood te verdienen viel met alleen pianospelen. Ik moest er echt bij gaan zingen.'

Krall vertelt over hoe ze, begin 20, door Europa trok. 'Helemaal alleen. Ik nam alle baroptredens aan; zo heb ik het vak geleerd. In kroegjes in Zwitserland en Zweden, dat weet bijna niemand. Iedereen denkt dat ik meteen een ster werd, maar ik was al bijna 36 toen ik beroemd werd.'

'Weet je, ik heb echt keihard gewerkt voordat ik in hotels als dit kon overnachten, het is me echt niet komen aanwaaien hoor. Daarom kan ik er niet tegen dat mensen me vertellen wat ik wel en niet moet of mag. Ik heb nu deze popplaat gemaakt. Dat had ik vijf jaar geleden nooit gedaan en misschien denk ik over vijf jaar ook wel dat ik het nooit had moeten doen. Dat zien we dan wel weer.'

Diana Krall: Wallflower. Verve/Universal

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden