Column

'Ik wil nog één keer Parijs zien'

Remco Campert schrijft deze zomer zes korte verhalen.

Remco Campert
Een Thalys-trein op het station Gare du Nord in Parijs. Beeld afp
Een Thalys-trein op het station Gare du Nord in Parijs.Beeld afp

Pas toen voorbij Brussel de hogesnelheidstrein vanuit de traagheid van Nederland de vaart bereikte waarvoor hij ontworpen was, kwam de 88-jarige Gerard Houtmans tot rust. Het landschap kwam eraan, verliet hem en werd in zijn herinnering opgenomen. De snelheid waarmee hij erdoorheen werd vervoerd, leek statisch. Hij sukkelde in een slaap waarin geen verleden en geen toekomst was.

Nog maar een paar weken geleden had zich in zijn brein het idee genesteld. Terwijl zijn vrouw Ina, twee jaar jonger dan hij, met haar rollator door de kamer schuifelde, zei hij: 'Ik wil nog één keer Parijs zien.'

'Harder praten, schat', zei Ina.

'Nog één keer Parijs zien', herhaalde Gerard.

'En dan sterven?', deed Ina grappig.

'Ik meen het', zei Gerard.

Ina keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. 'Dat kun je niet menen', zei ze. 'Als je hier je dagelijkse blokje om hebt gelopen ben je al doodmoe.'

'Parijs is geen blokje om', zei Gerard.

'Precies, dat kun je wel zeggen', zei Ina met de ijzeren logica waaraan hij soms een hekel had. Hij zuchtte. Alsof dromen verboden waren. Misschien alleen dromen die werkelijkheid zouden kunnen worden.

'Je hebt twee glazen wijn gedronken', zei Ina. 'Je denkt nu dat je alles kunt. Alsof je nog jong zou zijn. De dokter heeft je afgeraden nog te drinken, maar je wilt niet luisteren. Je bent verslaafd.'

'Verslaafd! Het moet wat', schamperde Gerard. 'Twee glazen wijn!'

'Het worden er altijd drie. En als ik niet oplet meer', zei Ina.

'En wat dan nog?', zei Gerard. 'De dokter zei ook dat hij begreep dat het op mijn leeftijd moeilijk was om met sommige gewoonten op te houden. Misschien was het wel zo belangrijk dat ik me er gelukkig bij voelde.'

'Je maakt jezelf wat wijs', zei Ina.

'Laten we ophouden met bekvechten', zei Gerard. 'Zoveel jaren samen hebben we niet meer.' Hij kuste Ina en een seconde later kuste ze hem terug.

Een jonge vriend van hem bracht Gerard naar het station en zwaaide hem uit. Toen de restauratie open was, kocht Gerard een flesje wijn en een zakje pinda's. Hij sukkelde kort in slaap, werd weer wakker door een reisgenoot die hem per ongeluk aanstootte en zich excuseerde.

Gerard opende zijn wijn en begon te drinken. Hij verheugde zich op wat de nabije toekomst hem brengen zou. Hij zag het stedelijker wordend landschap voor zich, de flats waarin de immigranten woonden, de graffiti op de muren bij Saint-Denis.

Terwijl de trein het Gare du Nord binnenrolde, werd Gerard Houtmans duizelig. Dit is ernstig, dacht hij. Hij greep, als in een ouderwetse tragedie, naar zijn hart. Terwijl de trein in het station tot stilstand kwam, blies hij de laatste adem uit. Hij had zijn doel bereikt.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden