MATTHIJS VAN NIEUWKERK KIESTRobert Harris

Ik wil best nog een jaar of tien met Robert Harris’ boeken meereizen, maar dan wel met een andere quote

null Beeld Avalon Nuovo
Beeld Avalon Nuovo

Jaaa, Robert Harris was, is en blijft een fantastische auteur. Maar nooit jaagt hij je de stuipen eens flink op het lijf – en dat is jammer. 

Mijn relatie met thrillerschrijver Robert Harris is een genante en helaas langdurige. Ik wil van ’m af. Maar Robert weet van geen ophouden. Ook in zijn jongste boek, V2, staat in rode kapitalen op de binnenflap te lezen: ‘Robert Harris is een fantastische auteur, ik heb alles van hem gelezen.’ En dan mijn naam eronder. Zo gaat het nu al een jaartje of tien. In zeker acht daarvan moest ik op elke cover van Harris opdraven. Met steeds diezelfde bellenblazers-aanbeveling. Niet dat de blurb niet klopt, ze zullen hem ongetwijfeld met een sleepnetje uit De Wereld Draait Door hebben gevist. En ik weet natuurlijk ook donders goed dat ik de mazzel heb dat mijn duim er niet afvalt als ik ’m omhoog steek, maar om me met dit ‘hiep-hiep-hoeraatje’ jarenlang op covers en in advertenties te exploiteren is een crime publicitaire.

Bellen helpt niet.

Er is geen wetgeving.

En nog eens wat: als je pech hebt, en dat had ik nogal eens, krijgt dat manische zinnetje ‘Ik heb alles van hem gelezen’ in advertenties ook nog eens gezelschap van messcherpe felicitaties van The New York Times en The Guardian. Daar sta je dan met je goeie gedrag…

Ich möchte deine Sorgen haben, zou mijn moeder zeggen.

Daar zit wat in, maar ik vond dat u dit in het licht van het vervolg even moest weten.

Over V2 kan ik trouwens kort zijn: vintage Harris. Hij vindt zijn plot weer in de wereldgeschiedenis; deze keer is het 1944 en vuren de Duitsers in een laatste wanhoopsoffensief vanuit de omgeving van Den Haag hun V2’s naar Londen. Een jonge vrouw wordt vanuit Londen naar Vlaanderen gestuurd om uit te zoeken waar die raketstellages precies staan. Erg sterk.

Omdat de ideale dosering thrillers voor een gezonde man of vrouw vijfmaal jaars is, mis je zelden een boek van Harris. Hij hoort met gemak bij de besten. Maar zijn allergrootste kracht is het historische decor van zijn boeken; alles is zo goed gedocumenteerd, zo goed nagebouwd, dat je het Harris vergeeft dat je de finish haalt zonder in witte angst een stoel in mekaar te hebben getrimd.

En dat is jammer. Want daar gaat het toch een beetje om.

Vragen we niet van al die boeken: pak me dan als je kan! Scare me to death!

Zoals Thomas Harris met zijn The Silence of the Lambs. De film was niet slecht, maar Hannibal Lecter is veel huiveringwekkender op papier dan als Anthony Hopkins op het doek.

En wie kent Scott Turows Presumed Innocent? De spannendste legal thriller ooit. (Even na Turow overspoelde collega John Grisham het genre met een golf aan bestsellers die het zicht op Turows meesterwerk ontnam. Jammer. The Firm van Grisham was overigens nog niet zo beroerd, maar de rest van zijn oeuvre laat zich het best omschrijven als een alternatief herhaalrecept tegen insomnia. Maar dit terzijde.)

En nu we toch bezig zijn moet ook het meesterwerk Gone Girl van Gillian Flynn genoemd worden. Vrouw is verdwenen. Alles wat ik er verder over zeg, is te veel. Herman Koch stond ooit met The Dinner in de toptien van The New York Times, Gone Girl stond toen rotsvast op nummer één.

Allemaal andere koek. Conclusie: ik wil best weer een jaartje of tien met Robert Harris’ boeken meereizen, maar dan vanaf nu met de volgende kwoot: ‘Robert Harris kan veel, maar alles blijft heel.’

Robert Harris: V2. Beeld Cargo
Robert Harris: V2.Beeld Cargo

Robert Harris: V2. Uit het Engels vertaald door Rogier van Kappel. Cargo; 368 pagina’s; € 20,99.

Matthijs van Nieuwkerk maakt wekelijks een keuze uit de stapel net verschenen boeken. Deze week is dat V2 van Robert Harris: ‘Zijn allergrootste kracht is het historische decor van zijn boeken; alles is zo goed gedocumenteerd, zo goed nagebouwd, dat je het Harris vergeeft dat je de finish haalt zonder in witte angst een stoel in mekaar te hebben getrimd.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden