‘Ik was jaren de enige die in succes geloofde’

Kort voordat You Don’t Know aansloeg, had de Vlaamse zanger nog nergens draagvlak. ‘Iedereen zei tegen me: stop maar.’

Voor het eerst in tijden was Milow een weekendje thuis in Vlaanderen. Daar verheugde hij zich vrijdagmorgen, vlak na een optreden in de ochtendshow van Giel Beelen op 3FM, zeer op.

‘Dertien optredens in achttien dagen. Duitsland, Denemarken, Zweden en Oostenrijk. Het gaat maar door. In Duitsland is mijn plaat met 200 duizend net platina geworden, en in Frankrijk goud.’

Milow, in 1981 als Jonathan Vandenbroeck geboren in Leuven, ziet Nederland als springplank voor dit opmerkelijke internationale succes. Alleen met zijn gitaar was hij eind 2007 te zien in het voorprogramma van Bløf, radiomakers pikten zijn single You Don’t Know op en hij speelde met Racoon. Het ‘ontplofte’ hier eind vorig jaar met de single Ayo Technology, een zeer vrije bewerking van een nummer van 50 Cent met Justin Timberlake. Zijn concert in Paradiso in januari van dit jaar was uitverkocht.

‘Dat was mijn grootste zaal tot dan toe. Het is bepaald geen sinecure om in Nederland mijn show te brengen. Clubs voor meer dan duizend man hebben hier soms wel vier bars open in de zaal, wat het publiek veel rumoeriger maakt dan bij ons. Het was moeilijk de herrie te overstemmen, maar als Nederlanders uit hun dak gaan, dan doen ze dat harder dan Belgen.’

Behalve in Paradiso (een registratie van het concert staat op de dvd bij Maybe Next Year, het nieuwe live album) trad de Vlaamse zanger op in een uitverkochte Melkweg, speelde hij op Pinkpop en doet hij hier in november opnieuw een tournee langs de grotere Nederlandse popzalen.

De indruk wordt weleens gewekt dat het succes Milow is komen aanwaaien. Maar volgens hem is niets minder waar: ‘Ik was jarenlang de enige die in het succes geloofde. Toen ik in 2004 in de finale van de voor ons Vlamingen belangrijke Rock Rally stond, hoopte ik op een goed contract. In afwachting daarvan ben ik liedjes gaan schrijven en opnemen, distributeurs gaan benaderen. Alles deed ik zelf, in afwachting van... ja van wat?

‘Maar die eerste plaat The Bigger Picture kwam er toch in 2006. Een paar goede recensies, daar bleef het bij. Pas toen ik eindelijk een goede manier had gevonden om mijn bekendste liedje op te nemen en op single uit te brengen, gebeurde het.

You Don’t Know sloeg aan in de lente van 2007. Dat was na een periode dat ik nergens draagvlak had. Iedereen zei tegen me: stop maar met je ding, niemand zit te wachten op jou. Maar ik ben toch aan nieuwe liedjes begonnen, en heb alles drie keer omgedraaid voor ik zeker wist dat het goed zat. Toen de doorbraak kwam, had ik mijn tweede plaat al af.’

Milow wist ineens een snaar te raken met zijn ingetogen gitaarliedjes. ‘Het is natuurlijk vooral een kwestie van heel erg veel gespeeld hebben. Ik was geen debutant met een liedje dat toevallig veel op de radio komt maar die nog geen ervaring heeft met optreden. En waar veel collega-singer/songwriters vooral over gebroken harten en de liefde schrijven, zoek ik het tekstueel ergens anders. Het gaat bij mij over opgroeien en over keuzes maken – onderwerpen waarmee veel twintigers, mensen die born in the eighties zijn, zich bezighouden.’

En, niet onbelangrijk, Milow probeert tijdens optredens echt ‘een muur te slopen’ tussen zichzelf en zijn publiek. ‘Ik probeer ook wat te vertellen, en het publiek het gevoel te geven dat er weinig afstand is. Ik merk dat dit werkt.’

Maar hoe groter zijn succes, des te feller de kritiek, ook in eigen land, waar dEUS-voorman Tom Barman zich laatdunkend over Milow heeft uitgelaten.

‘Veel muzikanten hebben er moeite mee dat juist ik, degene die de minst vernieuwende muziek maakt, zo succesvol ben. Ik ben in de jaren negentig opgegroeid met de platen van dEUS, maar lange tijd moest alles een beetje zoals hun klinken: kunstzinnig en avant-gardistisch. Op een gegeven moment had elke rockband een viool, leek het wel.

‘Die generatie van dEUS en Soulwax deed het ook goed buiten Vlaanderen, maar de laatste tien jaar is er geen enkele doorstroom geweest. Er heerst te veel snobisme. Ik voorspel dat binnen een jaar in België veel muzikanten het zwaar krijgen. Plateninkomsten waren er al niet meer, maar ook het live circuit zal het moeilijk krijgen. Britse bands als Bloc Party komen nu liever drie keer per jaar in een kleinere zaal spelen, en daarmee moeten Belgische bands nu in concurrentie.’

Redding kan komen door veel gebruik te maken van nieuwe communicatiemethoden. ‘Ik gebruik Hyves, Facebook en Twitter volop. Toen ik voor het eerst in Nederland kwam, zei ik: hallo, ik ben Milow en op zoek naar vrienden. Van honderd had ik er al snel zesduizend.’

En dat niet iedereen een vriend van Milow wil zijn? ‘Ach, zelfs een band als U2 wordt hartstochtelijk gehaat. Het lastige is dat ik alleen ben en alles zelf doe. Dus als Milow stront over zich heen krijgt, dan ben ik het die alle stront kan opvangen, ik kan de stront verder met niemand verdelen.’

Milow
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden