Interview

'Ik voel me nog steeds een kleine jongen'

Het is Mischa Rozema gelukt: de online teaser van zijn sf-film is opgepikt door Warner Bros. Zijn eerste Hollywoodfilm komt eraan.

Mischa Rozema.Beeld -

Het is het jongensboek van de moderne filmmaker: je sleutelt jarenlang aan een korte film, je gooit de boel online en het internet ontploft, waarna een grote Hollywoodstudio de speelfilmrechten binnenhengelt. Mischa Rozema, oprichter en creatief directeur van het in Amsterdam gevestigde filmproductiebedrijf PostPanic, maakte het eind vorige maand mee. Morgen stapt hij met zijn producent in het vliegtuig naar Los Angeles, waar Warner Bros klaarzit om de plannen voor zijn ambitieuze existentiële sciencefictionfilm Sundays te bespreken.

In de 14 minuten en 50 seconden die Sundays duurt, trekt het leven in een toekomstige metropool voorbij als een apocalyptische droom.Beeld Sunday's via PostPanic

Geen toeval

Rozema (43) glundert: het gaat om de studio waar een van de door hem bewonderde regisseurs, Christopher Nolan, zijn films mag maken. Hij zit aan tafel in de vergaderruimte van PostPanic, gemodelleerd naar een kamer in het ruimteschip in 2001: A Space Odyssey. Op de muur in de ontvangsthal zijn levensgrote portretten getekend van Stanley Kubrick en Johan Cruijff.

'Dit is geen toevalstreffer', zegt Rozema. 'De eerste schetsen maakte ik zeven jaar geleden. Het idee binnen dit bedrijf is altijd geweest dat wij hier op een dag ook zelf speelfilms maken.' Zijn werknemers krijgen structureel ruimte voor vrij werk. De creatieve filmpjes die dat oplevert, trekken de aandacht van grote bedrijven die zich graag wentelen in PostPanics 'magic dust'. Zoals sportkledingfabrikant Nike, waarvoor Rozema tien jaar geleden al op de set stond met Ronaldo, 'de oude', en later ook met 'de jonge'.

Sundays maakt deel uit van een Hollywoodtrend: grote studio's ontwikkelen concepten voor speelfilms niet meer louter binnen de eigen muren, maar struinen het net af op zoek naar doordachte, spectaculaire korte films van eigenzinnige talenten. De Zuid-Afrikaan Neill Blomkamp is de trendsetter: hij werd ontdekt door het productiebedrijf van Peter Jackson en brak in één klap door met District 9. Een week voor Rozema zijn deal met Warner sloot, werd de Ier Ruairi Robinson ingelijfd door Twentieth Century Fox; op basis van zijn 3,5 minuut durende monsterimpressie The Leviathangaat ook hij een speelfilm regisseren. Rozema: 'Studio's zijn op zoek naar afgeronde ideeën - niet het zoveelste script, maar een passion project. In deze ontwikkelingsfase is het risico voor de studio bovendien laag.' Over het budget mag hij niets zeggen. 'Je zult het moeten doen met de wetenschap dat Warner Bros eigenlijk geen kleine films produceert.'

In de 14 minuten en 50 seconden die Sundays duurt, trekt het leven in een toekomstige metropool voorbij als een apocalyptische droom. We zien een meteorietenregen, een neerstortend passagiersvliegtuig, een brandende man. Een glas spat uiteen op de grond en verandert in een sterrenstelsel. De voice-over mijmert over simulaties en werkelijkheid.

Rozema: 'We zijn zo gewend sciencefiction in een actiejas te zien, maar ik wil hier een filosofische film van maken. We zijn op weg naar een wereld waarin computers ons doen en denken overlappen. Mijn film gaat uit van de vraag: maken we onszelf kapot, ja of nee?'

Via Kickstarter haalde hij 50 duizend dollar op om een deel van de draaiperiode in Mexico City te betalen. Tientallen vrijwilligers meldden zich voor de postproductie, die zo'n twee jaar duurde. Rozema: 'Iedereen wist van meet af aan: er is geen budget, maar wellicht eeuwige roem. De één deed de map painting, de ander alleen een klein stukje lucht. Hongaren, Bulgaren, Cyprioten, Spanjaarden, noem een land en er woont wel iemand die aan Sundays heeft meegewerkt. Ik heb me het leplazarus moeten schetsen om iedereen in hetzelfde speelveld te krijgen.'

Tekst loopt door na filmpje

Was Hollywood altijd het doel?

'Dit klinkt misschien gek, maar het is momenteel de eenvoudigste manier om deze film te maken. Ik hoef niet zo nodig een Hollywoodcarrière, ik wil gewoon mooie films maken. Als dat via deze weg kan: prima.'

Mexico City

Jarenlang was Mischa Rozema zelf locatiescout, gewoon via Google Earth. 'Voor ik 's ochtends mijn werkdag begon, reed ik een halfuurtje door Mexico City. Dat is volgens mij de stad van de toekomst: gigantisch groot, chaotisch en met extreme verschillen tussen arm en rijk. Het is er heel aannemelijk dat de zaken er net een stap naast de realiteit staan en dat daar opeens andere regels gelden.' Daarom situeerde hij Sundays ook in de Mexicaanse hoofdstad.

Niet iedereen raakt tot de drempel van een grote Hollywoodstudio. Wat doen jullie anders?

'We komen uit de commercialwereld. We kunnen goed pitchen, daar kan de filmwereld nog wat van leren. Vorig jaar liepen we ruim veertig studio's af. Ik zag toen materiaal voor een pitch van een brandweerfilm; dat was echt een film met Oscarambities. Dat was een dun boekje waarin iemand met Google Images wat plaatjes van brandweermannen had geplakt. Knullig is niet het woord, maar het is niet meer van deze tijd.'

De studio's dachten niet: wie zijn die wijsneuzen?

'Integendeel. Er klonk bijna iets wanhopigs in hun interesse door: hebben jullie iets goeds? Wij willen het! Ik vond het nogal een openbaring, al heeft ons Amerikaanse management veel voorwerk gedaan, ze hebben ons goed gebrand.

'Wat dat betreft zijn we niet helemaal nieuw: ik heb sinds een aantal jaar een agent in Hollywood, bij UTA (United Talent Agency, red.), een van de drie grootste agentschappen. Voor die eerste studiorondgang werden we streng gecoacht: zeg nooit direct iets toe. Ik dacht: we zitten ergens onder in het laatje, maar ze nemen het erg serieus.'

Toen Sundays viral ging, klonk er ook kritiek: lust voor het oog, maar geen verhaal. Ligt er een scenario?

'Zeker, ja. De film is een proof of concept, een studioterm voor een korte film waarmee je duidelijk maakt hoe een eventuele speelfilm eruit zal zien. Daarnaast bestaat gewoon een scenario met kop en staart. Als ik een verhaal had willen filmen, zou ik veel minder van de textuur en spelregels van die wereld kunnen tonen. In Hollywood wordt een nieuw schrijversteam samengesteld. Dat wil ik zelf ook graag. Ik ben geen native English speaker, mijn dialogen zijn verre van goed.'

In de ogen van de studio zul je een risico zijn, als onervaren speelfilmregisseur. Wat als men zegt: leuk idee, maar we gaan toch voor iemand met meer ervaring?

'Ik ben als regisseur contractueel verbonden aan dit script. Maar ik zal mij in menig board room moeten bewijzen. Er is in elk geval geen plan B. Ik ben oud en wijs genoeg om te weten dat het niet zonder slag of stoot zal gaan. Ik hou daar ook van: let's put up a fight. Geen idee hoe ik er ga komen, maar ik kom er wel. En het is te gek dat ik 43 ben en mij nog steeds een kleine jongen voel. Ik vind het ook gewoon heel spannend wat allemaal staat te gebeuren.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden