'Ik teken de natuur zoals hij is'

De zoetgevooisde natuurtekeningen van Marjolein Bastin (1943) staan al 34 jaar in Libelle. Ze heeft inmiddels fans over de hele wereld....

1975?

‘Het jaar dat ik voor Libelle begon. Elke week een natuurtekening. Altijd een aquarel. Als ik goddelijke dagen heb en alleen maar hoef te tekenen, kost me dat drie dagen. Maar meestal is het te druk. Ik teken uitsluitend planten en dieren. Er mag geen mens op! Ik moet er niet aan denken.’

Uw natuur is zo zoet. In het echt worden uw lieve koolmeesjes wel eens aan stukken gereten.

‘Iemand heeft eens geschreven dat mijn vogeltjes altijd lachen. Dat is niet waar. Ik teken de natuur zoals hij is. Ik heb heus wel eens een uil met een muis in zijn bek getekend. Maar niet vaak. Want als mensen zeggen: ‘a gatver, dat hoef ik niet te zien’, schiet ik mijn doel voorbij.’

Dat doel is?

‘De natuur is prachtig en harmonieus. Ik wil dat aan iedereen vertellen, elke dag weer. Ik ben de natuur gaan ontdekken als meisje van 3. Ik bestudeerde alles dat bewoog in de tuin. Dat is me nooit gaan vervelen.’

De natuur heeft u geen windeieren gelegd?

‘Achttien jaar geleden werd ik uitgenodigd door Hallmark, een grote Amerikaanse uitgever van ansichts en kalenders. Eerst dacht ik, moet dat nou? Ze hebben daar in Kansas al zeshonderd tekenaars. Maar ik ben toch gegaan. Inmiddels heb ik er een huis met 130 hectare prairie. Daar waan ik me weer dat meisje van 3, de natuur moet ik er helemaal opnieuw ontdekken. Opwindend.’

En Marjolein Bastin is ondertussen groot in de VS.

‘Het Amerikaanse publiek is dol op mij. Volgens mij komt dat omdat ik de natuur teken zoals hij echt is. Mijn werk is eerlijk. Het is wat ik ben, ik houd oprecht van de natuur. Ik hoef niets te verzinnen. Dat herkennen mensen.’

De Bastinkalenders gaan massaal over de toonbank. Uw man, zoon en dochter werken in het bedrijf. U heeft fans over de hele wereld, op uw tekeningen is het altijd pais en vree. Uw leven is sprookjesachtig.

‘Hard werken is niet sprookjesachtig. Zeven dagen per week. Ik ben hier niet gratis gekomen. En bij elke tekening heb ik nog steeds een dag dat het niet lukt. Dat is een rotdag. Ik denk niet te veel na over succes. Ik teken alleen wat ik wil tekenen, ook voor Hallmark. In het begin probeerden ze wel eens opdrachten te geven, maar ik schilder altijd alleen nog maar die ene aquarel per week voor Libelle. Als ik opdrachten zou doen, is het niet meer eerlijk.’

Hoort uw werk in het museum?

‘Kunst wil ik het niet noemen. Maar ik probeer wel iets meer te schilderen dan dat vogeltje. Er moet spanning in het kader worden gebracht, de kleur, de compositie. Ik vond het eervol dat het Noordbrabants Museum dat herkende en niet alleen keek of er een konijn of een veldmuis op staat.’

Al uw meisjesdromen komen uit.

‘Vroeger wilde ik trouwen met een Zwitserse boer, ik had een foto van een boer in lederhosen op mijn kamer. Ik was zo verliefd op dat land. Pas geleden heb ik een chalet gekocht, daar hoort een koe bij en een boer, maar die is te jong voor mij. Op die koe ben ik heel trots. Het is een Simmentaler, zij is net gekozen tot mooiste koe van het dorp.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden