‘Ik laat me niet kneden door popfabrieken’

In november 2005 zette Lily Allen haar eerste liedjes op internetsite Myspace.com. Nu is ze een ster. Haar debuut Alright, Still kwam vorige week binnen op nummer 2 in Engeland....

Van onze medewerker Menno Pot

Een moordend schema? Nee hoor, zegt de Londense popzangeres Lily Allen (1985), zittend in de binnentuin van een Amsterdams hotel. De hele dag zullen interviewers bij haar aanschuiven, van alternatieve muziekbladen, kranten en tienertijdschriften. Maar dat is bijna dagelijks zo. ‘Deze dag in Holland is tamelijk relaxed.’

Haar debuutalbum Alright, Still kwam vorige week binnen op nummer 2 in de Engelse albumlijsten. Het is het gedroomde vervolg op de hype die al rond haar was ontstaan op MySpace, de internetgemeenschap waar ook de Arctic Monkeys de basis voor hun succes legden. In november 2005 ‘uploadde’ Lily Allen haar eerste liedjes. Acht maanden later is ze een ster.

Het geheim? De zonnige pop op Alright, Still spreekt tienermeisjes aan die van Nelly Furtado en de Sugababes houden, maar MySpace gaf haar ook street credibility. De manier waarop ze het leven in Londen beschrijft, heeft haar tot de vrouwelijke tegenhanger van The Streets gemaakt.

‘Ik heb nooit op dit succes gemikt,’ zegt ze. ‘Als ik dat had gewild, had ik mijn pa wel ingeschakeld.’

Die pa is acteur en komiek Keith Allen, die connecties heeft in de muziekindustrie. Veel Engelsen denken dat hij een ster van zijn dochtertje maakte, maar dat is dus ‘bollocks’: ‘Ik heb me juist níet laten kneden door de popfabrieken waar hij me zo binnen had kunnen loodsen. Hij bezorgde me een contract bij Warner toen ik 15 was, maar daar wilden ze me in een meidenband stoppen. Nou, toen was ik zo weer vertrokken.’

Het is amper twee jaar geleden dat Lily Allen voor het eerst zelf een liedje schreef. Dat was meteen Smile, dat ze ‘een fantastisch nummer’ noemt. ‘Maar daarna heb ik anderhalf jaar lang geen liedje meer uitgepoept. Het lukte gewoon niet meer.’

Dat werd lastig toen platenmaatschappij Parlophone haar ontdekte en haar onder druk zette om meer liedjes te schrijven. Ze kwam in contact met het producersduo Future Cut uit Manchester. Met hen maakte ze de leukste, op reggae leunende liedjes voor Alright, Still: Smile, maar ook Knock ‘Em Out en LDN, ook tekstueel de uitschieters op de plaat.

Vooral tegen opdringerig manvolk kan ze genadeloos geestig uithalen. ‘You must be joking me/ if you think you’ll be poking me’, bitst ze in Shame On You, terwijl ze in Knock ‘Em Out opteert voor een afschrikwekkende smoes: ‘Oh yeah, actually I’m pregnant (...) I’ve got herpes!/ Err, no, I’ve got syphilis!’

‘Ik heb geprobeerd het leven van een 21-jarige in Londen te schetsen, omdat dat de leukste leeftijd is die er bestaat. Waarom? Nou, omdat veel mensen later terugverlangen naar hun 21ste, terwijl meisjes van zestien ook allemaal 21 willen zijn. In mijn teksten ben ik een soort oudere zus voor hen. Iemand tegen wie ze kunnen opkijken, maar met wie ze zich ook verwant kunnen voelen.’

Dat gevoel van verwantschap is misschien wel het belangrijkste ingrediënt van haar succes. In haar MySpace-profiel hield ze lange tijd ook een openbaar dagboek bij. ‘Dat maakt MySpace zo bijzonder: je fans kunnen je volgen en zich met je mee ontwikkelen.’

Zo deed ze ook haar eerste live-ervaring op: in kroegen, voor een handvol MySpace-getrouwen. Allen: ‘Dan lach je samen om dingen die fout gaan, alsof het een openbare repetitie is.’

Dat karakter hebben haar optredens nog steeds. Een Europese tournee staat gepland voor oktober, maar ze zou er nu nog niet klaar voor zijn. ‘Nee joh, ben je gek! Mijn allereerste optreden was pas twee maanden geleden!’

En ze giechelt, met opgetrokken schouders, zoals alleen meisjes van 21 dat kunnen.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden