Column Sylvia Witteman heeft iets gelezen

Ik kreeg het stikbenauwd van Michelle Obama's autobiografie Becoming

Er zijn heel wat manieren om de autobiografie van Michelle Obama te lezen. Er is het verhaal van een meisje dat van een dubbeltje een kwartje wordt. Het verhaal van zwarte emancipatie, het verhaal van ‘achter elke grote man staat een sterke vrouw’, het verhaal van de persoonlijke achtergronden bij de politieke gebeurtenissen, en noem maar op.

Zelf wilde ik het vooral graag lezen omdat ik een vieze oude vrouw ben die hoopte op ­pikante onthullingen. Die zijn er véél te weinig, maar toch is het een aardig boek. Becoming heet het. Dat woord heeft een dubbele betekenis: niet alleen ‘aan het worden’ maar ook ‘geschikt, passend’. (De Nederlandse vertaling heet trouwens Mijn verhaal, een titel die een mens alle lust tot lezen ontneemt.)

Michelle vertelt over haar prettige jeugd in een knus, hecht middleclassgezin, niet rijk, maar zeker ook niet arm, in Chicago’s south side. Ze is een serieus, hardwerkend meisje, met een lichte toets: ‘(we) wilden er alles aan doen om het karakter van de zwarte jeugd door heel Amerika te versterken, maar we wilden ook absoluut naar het winkelcentrum voordat de uitverkoop voorbij was’.

Na haar studie op Princeton (ze voelt zich tussen al die blanke rijkeluiskinderen als ‘een maanzaadje in een kom rijst’) gaat ze werken bij een advocatenkantoor en ontmoet daar de stagiair Barack. Ze vindt het vies dat hij rookt, en hij draagt een fout, wit linnen Miami Vice-jasje, maar hij is erg slim en heeft een ‘nobel hart’. (en is adembenemend aantrekkelijk, SW)

Eenmaal getrouwd blijkt Barack zich wel erg hevig op zijn werk te storten, zodat Michelle ’s avonds voor de kat zijn kont op hem zit te wachten, met hun twee kleine kinderen. Als hij sms’t dat hij ‘onderweg’ is of ‘bijna thuis’, leert ze dat niet op te vatten als een waarheid, maar als een intentieverklaring. En dan wil hij nog president worden ook! En dat lúkt hem dan ook nog!

Daar zit ze dan, in dat Witte huis. Zelfs als ze even op het balkon wil staan, moeten er beveiligers mee. Als haar kinderen naar een feestje gaan moet het desbetreffende huis eerst van top tot teen gecontroleerd worden. Als ze in een opwelling haar arm om de schouders van de Britse koningin heenslaat is dat tegen het protocol, dus wereldnieuws. Als ze een ander kapsel wil moet ze daar eerst toestemming voor hebben. Als haar tienerdochter op haar ‘first date’ met een jongen gaat moet er een sleep auto’s vol beveiligers mee.

Ik leefde erg met die mensen mee. Stel dat die dochter met haar vriendje naar bed wilde, had dat dan gemogen? Had die arme jongen dan eerst gefouilleerd moeten worden? Staan er beveiligers voor de slaapkamerdeur? Krijgt hij zwijgplicht? En Michelle, zou die weleens vreemdgegaan zijn in die tijd? Acht jaar is lang… maar hoe moet dat dan, als iedereen je op de vingers kijkt? Ze kan niet eens rustig bóódschappen doen! Ik kreeg het stikbenauwd van dat boek.

De fijnste scène vond ik dan ook die waarin ze beschrijft hoe ze eindelijk weg zijn uit het Witte Huis, waar Trump zojuist is ingetrokken. Ze is op een avond helemaal alleen thuis in het nieuwe huis van de Obama’s, en maakt voor het eerst in tijden iets te eten zonder dat er personeel toesnelt: een geroosterde boterham met gesmolten kaas, die ze op de veranda ongestoord opeet ‘zonder te denken aan de nieuwe president of zelfs maar aan de oude’.

Ik kon haar opluchting zélf voelen.   

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.