'Ik kon letterlijk doen wat ik wilde'

Een Franstalige film? Geen happy end? Het kon het Amerikaanse Warner niet schelen. Met hun miljoenen maakte Jean-Pierre Jeunet Un long dimanche de fiançailles, over de Eerste Wereldoorlog....

Na zijn eerste ontmoeting met Jodie Foster in het Parijse Café des Deux Moulins praatte regisseur Jean-Pierre Jeunet op straat voor de ingang nog wat na met de Amerikaanse actrice. Totdat een toeriste hen interrumpeerde. Of ze even aan de kant wilden gaan. De vrouw probeerde een foto te maken van het etablissement dat in Jeunets kaskraker Le fabuleux destin d'Amélie Poulain een grote rol speelt. Jeunet: 'Ze herkende Jodie Foster niet. En ze kon natuurlijk niet weten dat ik de man was die Amélie had gemaakt.'

Jeunet is sinds Amélie een regisseur met wie velen graag in zee gaan. Foster, die een appartement bezit op het Île de la Cité, meldde zich voor een rol bij hem aan. De Amerikaanse studio Warner gaf hem zonder voorwaarden een cheque van 55 miljoen dollar. 'Daar mocht ik letterlijk mee doen wat ik wilde. Toen ik meldde dat ik een Franstalige film ging maken, vertrok niemand een spier. Ook niet toen ik zei dat een happy end ditmaal niet voor de hand lag.'

De verklaring voor die gulle houding ligt voor de hand. Amélie. Amerikanen zijn geobsedeerd door succes. ' Het resultaat, Un long dimanche de fiançailles, borduurt voort op het succes van Amélie, maar is beduidend minder vrolijk. De film speelt rond de Eerste Wereldoorlog. Amélie-hoofdrolspeelster Audrey Tautou speelt opnieuw de hoofdrol en Jodie Foster duikt op als Franse plattelandsvrouw. Jeunet maakte een amalgaam van een knetterende liefde, oorlogsgruwelen, en de ontwrichting na de oorlog.

Hij wilde de roman van Sébastien Japrisot (in het Nederlands vertaald als De lange zondag van de verloving) al verfilmen vanaf de dag dat hij in het boek begon. In die tijd, begin jaren negentig, bleef hij tobben met de financiering, ondanks het succes van Delicatessen. Tot het succes fou van Amélie, iets dat Jeunet nooit voor mogelijk had gehouden. 'Ik geloofde niet dat ik ooit een echte kaskraker zou maken. Daarvoor vond ik mijn films te veel op een eigen wereld steunen. '

Un long dimanche achtte hij te gecompliceerd. Te duur vooral, door de oorlogsscènes. 'Die wilde ik zo realistisch mogelijk, zonder al te expliciet te worden. Het begin van Saving Private Ryan, met rondvliegende ledematen, vind ik te veel van het goede. Krachtpatserij. Het intimideert het publiek, maar dat is het dan ook.'

Jeunet, een filmmaker die het realisme bij voorkeur dik aanzet, zocht zijn inspiratie voor de oorlogsscènes in de schetsen van de Franse schrijver en illustrator Gabriel Chevallier (1895-1969), grof getekende portretten van soldaten aan het front. Op het gebied van de vormgeving is hij een dwangneuroot. 'Voor mij begint elke scène vanuit een beeld, een detail.' Als Mathilde op bezoek gaat bij de privé-detective Germaine Pire, dan dringt zich bij Jeunet meteen de vraag op hoe diens uithangbord eruit ziet. Net zoals een scène in een café voor Jeunet pas interessant wordt als hij bedenkt dat de uitbater een kunsthand heeft. 'Op zo'n object leef ik me dan helemaal uit. Op de vorm, de mechaniek. Hoe zo'n hand de vingers samenknijpt. Zoiets sleep ik na de opnamen mee naar huis, als een souvenir.'

Wie Jeunet wil prikkelen, moet over de Franse film beginnen. Meteen gaan de alarmbellen af. 'Agnès Jaoui en Gaspar Noé vind ik interessant. Verder heb ik helemaal niets met de Franse cinema. Te veel geleuter, te veel woordspelerig gedoe. Te vaak ruziënde partners in een keuken.' Film gaat voor hem over beeld, over sfeer. David Lynch - dát is film. 'Dat je tijdens het kijken voortdurend onzeker bent over wat je nu precies ziet.'

Onlangs werd hij door Warner uitgenodigd om het volgende deel van Harry Potter te regisseren. 'Dat verzoek komt als geroepen. Na het maken van Un long dimanche zijn mijn wensen voorlopig vervuld. Ik denk dat ik minstens een jaar moet lezen en muziek luisteren om weer wat ideeën te krijgen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden