‘Ik kan niks anders dan live spelen’

My Morning Jacket wordt gezien als ‘vaandeldrager van de Amerikaanse rockmuziek’. Nu de millionseller nog.

Van onze medewerker Gijsbert Kamer

Jim James, voorman van de Amerikaanse rockband My Morning Jacket verontschuldigt zich. ‘Vijf jaar hebben we niet meer in Nederland gespeeld, en dat terwijl dit het eerste land was waar interesse voor onze muziek ontstond, nog eerder dan bij ons.’

Tussen dat hier zeer goed ontvangen debuut The Tennessee Fire uit 1999 en het vorige maand verschenen vijfde studio-album Evil Urges had My Morning Jacket het ook domweg te druk met het langzaam veroveren van hun eigen land. Inmiddels geldt My Morning Jacket daar als een van de belangrijkste live-attracties, en dus schoot Europa er een beetje bij in, erkent James.

De zanger/gitarist is samen met gitarist Carl Broemel naar Amsterdam gekomen om samen in Desmet voor VPRO’s 3Voor12 een wonderschoon optreden te verzorgen. Hij weet nog precies hoe ze na het warme Nederlandse onthaal in 2000 naar eigen land terugreisden waar nog altijd niemand van My Morning Jacket gehoord had. ‘Zelfs niet in Louisville, Kentucky, onze thuisbasis. Maar blijkbaar hadden we door die optredens hier genoeg zelfvertrouwen gekregen. We besloten te kiezen voor de traditionele weg: zoveel mogelijk optreden, maakte niet uit bij wie we in het voorprogramma stonden, als we maar konden spelen.’

My Morning Jacket is een band die je vooral live moet ondergaan, dat was de reputatie die het zwoegen in het Amerikaanse clubcircuit de band opleverde. De band maakte een paar mooie albums, maar verkoopcijfers bleven ook in eigen land achter bij het concertbezoek. ‘Ja, ons voorlaatste album Z heet een flop te zijn, omdat we er maar tweehonderdduizend van verkochten. Maar ik vind dat heel wat hoor.

‘Als ik echter zie hoe we in de pers worden behandeld als vaandeldragers van de hedendaagse Amerikaanse rockmuziek en als erfgenamen van Pearl Jam en Smashing Pumpkins, dan begrijp ik het wel: die millionseller hebben we nog altijd niet.’ Wel een reputatie als een ongenaakbare liveband, al hebben de langdurige tournees wel de nodige personeelswisselingen opgeleverd.

Carl Broemel, die het gesprek een beetje versuft gadeslaat (veroorzaakt door een avondje stappen), is sinds vier jaar de nieuwe gitarist. ‘Ik was eigenlijk gewoon fan, dus toen ze iemand zochten als vervanger voor gitarist Johnny Quaid kon ik alle liedjes meteen spelen. En het gekke is dat het publiek nauwelijks door had dat tijdens One Big Holiday niet Johnny, maar ik tegen James stond te duelleren. Ze dachten hooguit dat Johnny naar de kapper was geweest.’

Jim James: ‘Ik heb toen mijn neef Johnny wegging, tegelijkertijd met onze toetsenist, wel even gedacht aan stoppen. Maar dan dacht ik aan de lol van het live spelen en aan het feit dat ik niks anders kon, en dus zetten we door. Ik voel me echt gezegend dat ik dit mag doen en denk eigenlijk nog altijd niet verder vooruit dan een volgend optreden.’

En ach, al die verwachtingen ook nu weer bij het verschijnen van Evil Urges, de vijfde studioplaat. James weet dat die gedurfd opent met liedjes waarin hij een kopstem opzet. ‘Ja, daar had ik gewoon zin in. Ik luisterde veel naar soul van Curtis Mayfield en Marvin Gaye en funk uit de jaren zeventig en tachtig. En zoals vroeger liedjes van Neil Young en Elton John in mijn eigen muziek doorklonken, zo wilde ik nu soul en funk implementeren.’

Dat was voor het publiek even wennen, zo bleek onder meer op de afgelopen editie van South By Southwest in Austin waar de band zijn nieuwe werk introduceerde. James: ‘Men vindt nog altijd dat een blanke rockband zich niet aan soul moet wagen. Vreemd, want als je naar platen van Curtis Mayfield en Prince luistert, hoor je juist dat zij wel blanke rock omarmen, waarom mag dat niet andersom?’

Los van een opmerkelijk funkliedje als Highly Suspicious, staan er op de plaat weer genoeg epische rocksongs en kleine ballades waarop de stem van James als vanouds galmt en de gitaristen knappe duels uitvechten. Nummers die live nog zullen groeien, zoals dat ook met publieksfavorieten als One Big Holiday het geval was.

James: ‘Het voelt alleen nogal raar de komende twee jaar met dit werk de boer op te gaan. De liedjes zijn geschreven in een periode dat een zo florissant begonnen relatie stuk ging. Vrolijk begonnen liedjes kregen zo een donkere ondertoon. En wie weet zet ik dat live wel verder door. Wel zo spannend ook, voor mij is deze plaat gewoon nog niet helemaal af, omdat het in mijn hoofd nog niet op orde is.’

Jim James: ‘Ik kan niet wachten met de jongens op tournee te gaan. Ja, we zullen het ook met jullie in Nederland goed proberen te maken. Nogmaals sorry voor de lange afwezigheid.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden