Columnpeter middendorp

Ik hoop op een vriendelijk knikje in de grafiek

null Beeld

Het nieuws over de vaccins – ik heb er een broertje aan dood. En ook wel twee of drie, trouwens, vier en meer; mijn vloer ligt intussen bezaaid met dode broertjes, steeds lomper, lelijker, steeds meer, steeds doder. Soms, als niemand kijkt, geef ik een van die dode broertjes met de punt van mijn schoen een venijnige trap in zijn zij.

Ik wil het niet meer lezen allemaal, maar het is de hoop, die me over de nieuwspagina’s blijft drijven. De hoop op een vriendelijk knikje in de grafiek, een kentering in de cijfers, een trendbreuk ten goede, een wending, een medicijn, een verstandige, logische, vertrouwenwekkende beslissing van Hugo de Jonge.

Lees het toch niet, zeg ik tegen mezelf. Sla het over. Het land is klein, de pandemie is groot. Het nieuws komt toch wel, of ik het nu tot me neem of niet, de geschiedenis voltrekt zich toch wel over ons land, dat kan zelfs Hugo de Jonge niet tegenhouden.

AstraZeneca heeft natuurlijk geen goed gedaan. Nooit in mijn hele leven heb ik aan iets of iemand een grotere hekel gehad dan aan AstraZeneca. Als ik meneer Astra of mevrouw Zeneca eens mocht tegenkomen, hoeven ze niet te verwachten dat ik ze vriendelijk aankijk. Een schop tegen de schenen kunnen ze krijgen. Huppakee, klabats, eerst de een, dan de ander.

Maar het breekpunt vormde Johnson & Johnson. Eerst goedgekeurd en ingezet. Hoop. Toen bijwerkingen en stopgezet. Vrees. Toen onderzoek, vrees, toen goedgekeurd, hoop, toen vrijgegeven – hoera, eindelijk, wat een opluchting. Voor mijn geestesoog zag ik het werkpaard van onze vaccinatiestrategie al door de priklocaties galopperen toen ik, een paar dagen later nog maar, las dat er een fabriek van Johnson & Johnson in de VS was gesloten vanwege onhygiënische toestanden, en ik vanonder aan de trap naar mijn vriendin boven riep, als Fred Flintstone naar zijn vrouw: ‘Ze hebben een fabriek van Johnson & Johnson gesloten!’

‘O, nee’, kwam er meteen van boven, ‘wat betekent dat voor het productieproces en de leveringsgaranties?’

‘Onbekend!’, riep ik. ‘Staat er niet bij!’

Ik kan er niet meer tegen, ik wil ermee ophouden. Ik herinner me een essay van een Zwitserse wetenschapper over het nut van nieuwsconsumptie – volgens hem bestaat het nauwelijks. Als een miljard wereldburgers zich een uur over nieuws over Johnson & Johnson buigen, gaan er een miljard productieve arbeidsuren verloren. Stel dat je die uren had kunnen inzetten in de strijd tegen de pandemie – was er dan nog wel een pandemie?

Dus ik lees niet meer. Het heeft totaal geen zin om met bijna 17 miljoen Nederlanders het nieuws op de voet te volgen. Ik heb zelfs het gevoel dat het niet eens zin heeft dat een ministersploeg zich er de hele tijd mee bezighoudt, of Hugo de Jonge, in zijn blote eentje.

Al blijf ik natuurlijk wel volop hopen en vrezen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden