INTERVIEW

'Ik heb met Rock Your Baby geschiedenis geschreven'

Met Rock Your Baby (op één in veertig landen) legde George McCrae in 1974 het fundament voor de disco. Via Canada en Duitsland kwam hij terecht in Limburg, en trouwde met het Nederlandse FA-model (de wilde frisheid van limoenen). Nu is er een nieuw album. Op bezoek bij de Love Man.

George McCrae: 'Je had Vietnam, de Koude Oorlog. En daar was ineens een vrolijk liedje over liefde.' Beeld Daniel Cohen

Zijn producer zegt dat George McCrae (71) nog altijd een echte Love Man is, een ambassadeur van de liefde. Zo gaat het er dan ook aan toe op diens nieuwste album, Love, in de gelijknamige openingstrack.

I say love, L-O-V-E, Love

Love, L-O-V-E, love

Het neigt naar vanouds. Op Love harteklopt de Maestro Rhythm King, de ritmebox die funkier grooves produceert dan om het even welke drumcomputer, hakketjakt de Fender-slaggitaar er lustig op los en twinkelen de toetspartijen van de Fender Rhodes. Maar bovenal: die falset. Weet u nog, eerst in 1974 en nog veel later?

Ahaaaa, take me in your arms and rock me.

Ah-aaaaah.

En haal ze nog eens voor de geest, de ingetogen zwiepjes vanuit de heupen.

11 miljoen keer verkocht

De Love Man opent de deur van zijn woning aan een pleintje in Munstergeleen, het dorp waar Zuid-Limburg zo'n beetje begint te heuvelen. De borstelsnor is er nog altijd, diepzwart, in de bescheiden afro schuilen de eerste zweempjes grijs. Met zijn mondiale hit Rock Your Baby is George McCrae volgens muziekhistorici niets minder dan grondlegger van de disco; de floorfiller uit 1974 op een bijna achteloze swing en vocalen in de hoge registers over de liefde geldt nog altijd als ijkpunt in de symbiose tussen soul, funk en pop. Wat ook hielp: de wijde pijpen van George' pantalon. De single is ruim 11 miljoen keer verkocht en stond in veertig landen op één. Vandaag wurmt de discokoning van toen zich langs enkele fietsen in de gang en gaat op zijn fel turquoise instappers voor naar boven. Het is wat improviseren sinds zijn schoonmoeder is ingetrokken op de begane grond. Nee, zelf fietst hij nauwelijks.

Aan de wand van het trapgat hangen foto's. George met James Brown, de Godfather of Soul. Hij heeft nog met hem getoerd in de seventies, van New York tot San Francisco, van Atlanta tot Los Angeles. Deze ontmoeting was in Antwerpen, waar Brown in 2004 optrad. Er hangen ook foto's van George met Anneke Grönloh en Emile Ratelband.

Het was de liefde die de Love Man aan de löss klonk. Hij woont sinds 1989 in Limburg met het Nederlandse model Yvonne Bergsma. Als manager van een casino in Landgraaf had zij hem geboekt voor een optreden. Hij vroeg of hij bij haar thuis films kon bekijken, hij zat toch maar moederziel alleen in een hotel in Maastricht. Ze was hem, eerlijk gezegd tot zijn verbazing, meteen komen ophalen.

Beeld Gijsbert Hanekroot

George McCrae, Love. PopMi Music.

Thuiskomen in de studio

Nu is er Love, begin deze maand verschenen, een echt album dit keer, na jaren van remixen en heruitgaven. Het voelde als thuiskomen, zegt George, alsof hij weer in de studio stond van TK Records in Miami, Florida. Het was het label van Henry Stone, met acts als KC and The Sunshine Band, Betty Wright, Jimmy Bo Horne en Gwen McCrae - toen nog de vrouw van George. Eindelijk was er weer een producer, Roger Heijster, een door muziek bezeten consultant in de automatisering uit Molenhoek met een eigen label, PopMi Music, die hem ruimte gaf. 'Op mijn vorige platen werkte ik met mensen die vooral zichzelf op de voorgrond plaatsen.' Hij kon zijn verhaal kwijt, dat van de liefde. 'Iedereen heeft liefde nodig. Zelfs de politicus die mensen oorlogen in stuurt, wil dat er iemand is die van hem houdt.'

De stem zakt even naar het volume van vertrouwelijkheid. 'Wist je dat ik tot enkele jaren geleden geen idee had dat ik in Europa een sekssymbool was? Het is dat veel vrouwen me nu vertellen dat ze als teenager foto's van mij in hun slaapkamers hadden hangen. Ik was stomverbaasd. Anderen wisten dat ik een Love Man was, alleen ikzelf niet. Het kwam gewoon niet in me op. Ik, een zwarte jongen uit de zuidelijke staten van Amerika? Onmogelijk.'

Verzoend met een rol als achtergrondzanger

Rock Your Baby was niet eens voor hem bestemd. De schrijvers van het nummer, Harry Wayne Casey en Richard Finch van toen nog KC and the Junkaloo Sunshine Band, kwamen erachter dat de zangpartij voor hen te hoog was. Ze vroegen of George, toevallig in de studio, er iets mee kon. Ze wisten waartoe hij in staat was - op hun single Queen of Clubs zijn de gierende uithalen in het refrein ook van hem. George, die samen met zijn vrouw Gwen als duo onder contract stond, had zich destijds al verzoend met een rol als achtergrondzanger. TK Records wilde met Gwen als solo-artiest verder.

George zong al vanaf zijn 6de. Zijn oma had hem meegenomen naar de evangelische kerk in West Palm Beach, Florida. Op Kerstavond zong hij Silent Night. De toehoorders braken de tent af, ze juichten van Hallelujah, praise the Lord, hij kroop van schrik bij zijn grootmoeder op schoot. Als tiener zong hij in groepen als The Fabulous Stepbrothers en The Jivin' Jets. Ze deden Little Anthony and the Imperials, Smokey Robinson & The Miracles, The Temptations, vroege Motown. Hij zat vier jaar bij de marine en beklom de podia van de clubs. Op de Filipijnen, waar hij diende op de basis bij Olongapo, noemden lokale muzikanten hem song boy son.

CIA en KGB

Een van de gedenkwaardigste optredens van George McCrae was begin december 1989 op het eiland Malta. Op het cruiseschip Maxim Gorki bespraken de Amerikaanse president George W. Bush en Sovjet-leider Michail Gorbatsjov de beëindiging van de Koude Oorlog na de val van de Muur. Aan wal was in een discotheek een feest georganiseerd voor de entourage van de wereldleiders. McCrae herinnert zich een zaal met twee strikt gescheiden groepen. 'Aan de ene kant stonden medewerkers van de CIA, aan de overkant die van de KGB. Daartussen liepen journalisten. Maar uiteindelijk stond de dansvloer vol.'

Smooth, soft en mellow

Hij had zich gedegen voorbereid op Rock Your Baby. Aan Gwen, zijn zusters - hij komt uit een gezin van negen kinderen - en hun vriendinnen vroeg hij hoe zij wilden dat een man een vrouw toezong. Het antwoord liet zich in drie begrippen vangen: smooth, soft en mellow. En daar hield George zich aan, die middag in de studio.

Eén take volstond. George: 'Het was het nummer van Rick en Harry. Maar het woe-oe-oe voor Woman, take me in your arms en het ah-aaaa voor Take me in your arms and rock me - dat is George McCrae. Ah-aaah. Hoor je? De hoge E, geloof ik. Het is er nog.' Er was één extra opname: het matenlange ah-aaah aan het eind. Ook George McCrae: het gesproken sexy woman in het intro.

Blanke jongetjes die zwarte muziek maken

'Ik wist niet of het wat zou gaan doen. Ik had het idee dat TK Records niet veel energie wilde steken in Harry en Richard. Dat bleven toch twee blanke jongetjes die dachten dat ze zwarte muziek konden maken.'

Die energie was niet nodig. Het ging als vanzelf. Eerst draaiden alleen lokale r&b-stations Rock Your Baby. Luisteraars belden. Draai dat nog eens! Popstations pikten het op. Een neef van Gwen woonde in Detroit en klonk opgewonden aan de telefoon. 'George, je nummer komt hier elke vijftien minuten voorbij.' Detroit, dat is Motownland! James Brown vroeg of hij mee wilde op tournee. Daarna was hij support-act voor The Jackson Five, met een 12-jarige Michael. Hij hoorde dat hij op één stond, wekenlang, in Duitsland, in Nederland.

Beeld Gijsbert Hanekroot

Iedereen zijn eigen Rock Your Baby

Zijn verklaring: 'Je had Vietnam, de Koude Oorlog, het idee dat alles ineens zomaar afgelopen kon zijn. En daar was ineens een vrolijk liedje over liefde. Ik geloof nog altijd dat Richard de tekst schreef met mijn toen 1-jarig dochtertje in gedachten, maar het mooie was dat de baby in het liedje ook je vrouw of geliefde kon zijn. Iedereen had zijn eigen Rock Your Baby.'

Maar de schijnwerpers bleken ook te kunnen doven. Het succes bleek niet te evenaren. Er was gedoe met malafide managers, hij ontving tien jaar lang geen cent aan royalty's. Begin jaren tachtig week hij uit naar Canada, toen Gwen hem na hun scheiding had laten oppakken omdat hij geen geld aan de kinderen zou afstaan. Hij zat acht uur in de gevangenis. Het was jaloezie, zegt hij nu. Ze zei zelfs dat Rock Your Baby eigenlijk voor haar was bestemd en dat zij het nummer had afgestaan om zijn loopbaan te redden. 'Het was een verzinsel. Welke vrouw zingt: Woman, take me in your arms?' In Winnipeg maakte hij, als hij tenminste niet met muziek bezig was, de lobby van een hotel schoon. Hij verkocht vis in een Safeway-supermarkt. 'Nee, ik was niet ongelukkig. Ik ben een optimist. Ik zie oplossingen. Ik had een vaste baan. Ik keek naar mijn loonstrookje en dacht: hé, ik kan weer even verder.'

Europa lonkte weer, ineens. Zijn album One Step Closer to Love deed niks in de Verenigde Staten, maar piepte overzee even de verkooplijsten binnen. Hij hoorde dat een Duitse promotor misschien wel zo veel optredens kon regelen als hij wilde. Hij was terug - een wereldhit, juridische gevechten, twee echtscheidingen en drie kinderen verder. Dit keer stond hij vooral in disco's, in kleine dorpjes, voor tweehonderd man. Ah-aaah! 'Ze dansten nog steeds, de vrouwen.'

Een voorbestemd optreden

Zijn optreden in het casino, waar hij Yvonne tegen het lijf liep, moet voorbestemd zijn geweest, daar is hij van overtuigd. Want dit is zijn verhaal. Bij haar thuis bekeken ze foto's: Yvonne als Frau Antje die Käse aus Holland aanprijst, Yvonne in de weer met FA-zeep, met 'de wilde frisheid van limoenen'. George viel bijna van zijn stoel. In zijn koffer zaten polaroidfoto's die hij ergens in de jaren zeventig had genomen op een hotelkamer in München. Op de tv was een commercial voorbijgekomen, van een blonde vrouw die opduikt uit de branding, de borsten bloot. Wow, dat zoiets mocht. Dat moesten zijn vrienden zien, thuis in Amerika, en zijn broers. Tjoe, tjoe, tjoe, deed zijn camera. Hij had de afdrukken altijd bewaard.

Die vrouw, dat was Yvonne. En die zat nu naast hem.

Ze zei nog dat hij misschien beter terug kon gaan naar Rosanna, een Italiaanse bij wie hij al enkele jaren in Aschaffenburg, Duitsland woonde. Ze heeft hem zelfs nog afgezet. Maar de volgende dag zat hij al weer in de trein naar Limburg. Ze hebben een zoon nu, 24 is hij, en een huis op Aruba, bij Santa Cruz.

Beeld Gijsbert Hanekroot

Op zijn gemak in Europa

Nog altijd treedt hij op, in clubs, op festivals, op de kermis, op personeelsfeesten. Twee jaar geleden vloog hij op uitnodiging naar Wenen. Eersteklas in het vliegtuig, verblijf in een vijfsterrenhotel. Het bleek een verjaardagspartijtje van een juwelier, hij zong voor vijftien mensen. Eerder deze maand was hij gast van De Toppers in de ArenA, voor een vol stadion. Ah-aaah! Hij krijgt er geen genoeg van. 'Ik heb er geschiedenis mee geschreven. Als ik zie hoe het publiek geniet, geniet ik ook. De fans bepalen wanneer het voorbij is, ik niet.' Hij voelt zich op zijn gemak in Europa. 'In Amerika tel je alleen als je op één staat. Hier is een ster altijd een ster. Europeanen hebben meer gevoel voor geschiedenis.'

Producer Roger Heijster vindt dat het zeker nog niet voorbij is. Hij mailde George een nummer: of het iets voor hem was. De zanger was een paar keer special guest geweest van Motownhead, een soulband waarvan Heijster bandleider en gitarist is. 'Ik had een paar nummers op de plank liggen, waarbij ik zijn stem hoorde.' Hij was altijd al fan van happy music uit de Sunshine State, maar in het album Rock Your Baby zit, zegt hij, nog net dat extra laagje. Je proeft, hij zoekt even naar het woord, hunkering.

'Hé dit is een song!'

Het vonkt tussen hen, zeggen ze. Als ze samen in de auto zitten en er passeert een anekdote, luidt al snel de gezamenlijke conclusie: hé, dit is een song! Roger schreef vrijwel alles, maar George kwam zelf ook met teksten en hier en daar met suggesties voor de backing vocals; zijn twee dochters uit het huwelijk met Gwen hebben de partijen ingezongen.

Het album moest het stempel van toen dragen. Computers verboden, topmuzikanten op instrumenten uit die tijd en natuurlijk geregeld de tikjes, klapjes en plofjes uit de Maestro Rhythm King. Illusies maakt Heijster zich niet: een tweede Rock Your Baby zit er niet in en staat er niet op, op Love. 'Zo'n icoon nastreven, dat moet je niet willen.' George: 'Het album doet je weer glimlachen. Het is niet opgefokt. Ontspannen juist. Het is uitademen. Wat je hoort, is niet oud. Wat je hoort, is George McCrae.'

Misschien, denkt Heijster, wordt het wel een trilogie. Love is een persoonlijk verhaal over de liefde. Dan kan een gospelalbum volgen, over spirituele liefde. De afsluiting is dan de terugkeer op aarde met een vette funkplaat over dansen en seks.

George McCrae heeft een andere prioriteit. 'Eerst een kerstlied. Iedereen in het vak heeft het gedaan. Nu ben ik aan de beurt.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden