Column Sylvia Witteman heeft iets gelezen

Ik heb een hekel aan moppen maar met joodse moppen is het wat anders

De leukste boeken in huis bevinden zich meestal op de plee. In mijn geval is dat al ruim tien jaar hetzelfde moppenboek: Oy! The Ultimate Book of Jewish Jokes, door David Minkoff. Zelf ben ik niet joods, alleen een beetje ‘angejiddeld’ (een heerlijk, onvertaalbaar woord) en ik heb een hekel aan moppen maar met joodse moppen is het wat anders.

Als kind al belde ik stiekem ‘de geinlijn’ (het mocht eigenlijk niet, want het kostte geld, namelijk 20 cent) op 020-211811 want daar vertelde Max Tailleur elke dag een nieuwe mop. Dat waren tamme grapjes, geschikt voor alle leeftijden en meestal erg flauw. (Moos zit in de trein met zijn voeten op de bank tegenover hem. ‘Doet u dat thuis ook’, vraagt de conducteur. ‘Nee’, antwoordt Moos. ‘Maar u knipt thuis toch ook geen kaartjes?’)

De Amerikaans-joodse moppen in het boek zijn een stuk stekeliger. Vooral joodse vrouwen komen er slecht vanaf, waarschijnlijk om de doodeenvoudige reden dat moppen meestal door mannen bedacht werden (en worden).

Joodse vrouwen zijn passief-agressief (Moshe krijgt van zijn oude moeder twee truien voor zijn verjaardag. De eerstvolgende keer dat hij haar komt bezoeken is hij attent genoeg om een van die truien aan te trekken. ‘Oy, Moshe’, zegt zijn moeder. ‘Je vond die andere zeker niet mooi?’), ze zijn lui (Shlomo en Sarah zijn 25 jaar getrouwd. ‘Hoe zullen we het vieren, lieverd’, vraag Shlomo. ‘Oh!’, zegt Sarah. ‘Ik wil ergens naar toe waar ik nog nooit geweest ben!’ ‘Goed’, zegt Shlomo. ‘Dan vieren we het in de keuken.’), ze zijn dol op koopjes (‘Waarom zijn joodse mannen besneden? Omdat joodse vrouwen niks willen hebben zonder 20 procent korting’) en ze kunnen niet tegen een stootje (‘Wat betekent een ‘natuurlijke bevalling’ voor een joodse vrouw? Dat ze het helemaal zonder make-up doet.’) Ze zijn egocentrisch en dol op eten (Zegt een bedelaar op straat tegen Rebecca: ‘Mevrouw, ik heb in geen drie dagen een hap gegeten.’ Zij antwoordt: ‘Chapeau, man, ik wou dat ik jouw wilskracht had’.)

Het is daarom verschrikkelijk om met een joodse vrouw getrouwd te zijn, zoals Benny zei: ‘Pas toen ik trouwde, kwam ik erachter wat het betekent om echt gelukkig te zijn, maar toen was het te laat’. Joodse mannen zijn dan ook notoir overspelig (‘Ik had alles wat mijn hartje begeerde’, zegt Meyer tegen Moshe. ‘Geld zat, een schitterend huis en een bloedmooie meid. En nu, poef, ben ik alles kwijt’. ‘Wat is er dan misgegaan’, vraagt Moshe. Meyer: ‘Mijn vrouw kwam achter die bloedmooie meid.’)

Er wordt daarom nogal wat gescheiden in joodse kringen (‘Mijn vrouw wil scheiden op religieuze gronden. Zij aanbidt geld, en ik héb het niet.’) maar wie slim is, vindt altijd soelaas: Hymie, een wat morsig mannetje, gaat naar een chic bordeel en vraagt de uitbaatster naar ­Natalie. ‘Natalie is ons mooiste, duurste meisje, ze kost 1.000 dollar per nacht’ zegt de hoerenmadam. Maar Hymie dringt aan, hij brengt de nacht door met Natalie die inderdaad erg mooi is, en legt zonder blikken of blozen 1.000 dollar neer. De volgende dag komt hij weer, betaalt weer 1.000 dollar, en de derde dag nóg eens.

‘Zeg, waar kom jij vandaan dat je drie keer achter elkaar 1.000 dollar kunt neertellen voor een nacht seks?’ vraagt Natalie onder de indruk. ‘Ik kom uit Minsk’, zegt Hymie. ‘O, grappig, daar woont mijn zus ook’, zegt Natalie. ‘Ja, weet ik’, zegt ­Hymie. ‘Ik ken haar. Ze heeft me 3.000 dollar voor je meegegeven’.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.