'Ik ga niks meer voor niemand verstoppen'

Hij heeft tig carrières en vijf dochters van drie vrouwen. Zijn eigen crematorium gaat binnenkort open. Maar Harry Mens gunt het land (een chaos') bovenal een krachtig leider. 'Een klein Poetintje zou in Nederland geen kwaad kunnen.'

Beeld Martin Dijkstra

Laatst interviewde ik een schrijver die vertelde dat hij dertig boeken heeft geschreven om dichterbij een antwoord te komen op één vraag: hoe te leven? Is dit een vraag waarover u ook nadenkt, of heeft u misschien zelfs een antwoord?

Meteen zegt Harry Mens: 'Ik denk dat die man te weinig om handen heeft. Ik ben 69 en heb nog allerlei dingen aan mijn kop. Héérlijk. Arbeid adelt. Hoe te leven? Nou gewoon, sta 's morgens op en zorg dat je een doel hebt.'

En wat is dat doel bij u?

'Nou, ik heb vandaag al, eens even kijken... O, sorry! Nu pak ik jouw telefoon. Het is nu half elf en ik heb, even kijken, al een-twee-drie-vier-vijf-zes-zeven-acht-négen telefoongesprekken gevoerd. Ik slaap negen uur en sta om half zes op. Dan ga ik rustig ontbijt maken. Een grote pot thee en twee crackers; een met oude kaas en tomaat en een met een beetje honing. Een appeltje en een kwarkje van 150 gram. Om kwart over zes vallen - plof - vier kranten op de mat: De Telegraaf, het FD, het AD en de Volkskrant. Daarna kijk ik naar CNN en dan naar de herhaling van het journaal, tot half negen, want dan kijk ik naar de opening van de beurs op RTL Z, en dat duurt...'

Een man loopt naar het tafeltje en begroet Mens, die hem niet lijkt te herkennen.

'Hallo', zegt Mens. Het is even stil. 'O, je bent afgevallen!'

De man blijkt Feike Sijbesma, voorzitter van de Raad van Bestuur van DSM.

Mens: 'Ik herkende je niet! Hoeveel ben je afgevallen? Tien? Zo, dat staat je goed!'

Sijbesma: 'Jaha, het kost wat moeite, maar dat weet je, hè?'

Er wordt wat gelachen, Sijbesma loopt naar zijn eigen tafeltje in een hoek van de lounge van Hotel Huis ter Duin in Noordwijk, vaste ontmoetingsplek van Harry Mens.

CV Harry Mens

Hermanus Clemens Maria Mens werd op 29 januari 1947 geboren in Lisse, als oudste zoon in een rooms-katholiek gezin met zeven kinderen.
Na zijn HBS-B werkte hij als handelaar in bloembollen, tot hij in 1973 als makelaar begon.
Enige bekendheid bij het grote publiek kreeg Mens toen hij in 1991 Luciano Pavarotti naar Nederland haalde voor een optreden in Ahoy.
In 1997 publiceerde hij zijn autobiografie: Als een Mens iets wil.
Vanaf 1998 presenteert hij op zondagochtend Business Class, een RTL-talkshow die volledig door hemzelf wordt gefinancierd.
In augustus van dit jaar opent zijn nieuwste vastgoedproject: het crematorium Duin- en Bollenstreek.
Harry Mens heeft een relatie en vijf dochters: Suze, Marlous, Sarah, Nour en Victoria.

Even daarvoor heeft Mens - begonnen als handelaar in bloembollen, rijk geworden als makelaar en projectontwikkelaar en beroemd door zijn zelf-gefinancierde RTL-talkshow Business Class - zijn entree gemaakt, met in de hand een Blokkertas vol papieren. Hij is gaan zitten, heeft een groene thee besteld en een antwoord geformuleerd op de vraag naar het waarom van zijn nieuwste vastgoedproject: Crematorium Duin- en Bollenstreek, te openen in augustus.

'Mijn levensdevies is dat je moet doen wat je denkt dat je moet doen. Ik ben studie gaan maken van de uitvaartbranche. Veruit de meeste van de 72 crematoria in Nederland zijn in handen van DELA, Monuta en Yarden - ik durf het niet hardop te zeggen, maar het is een kartel. Hoe meer crematies per dag, hoe beter, vinden zij. Je moet buiten wachten, je krijgt drie kwartier en een boete bij elk kwartier tijdsoverschrijding. Bij mij krijgen de mensen twee of drie uur de tijd. En ons gebouw is veel groter dan de andere crematoria, met twee aula's. Het is geen benepen gebouwtje. De plafonds zijn 9 meter hoog.'

Hoeveel crematies heeft u nodig om het tot een succes te maken?

'Bij vier per dag ben ik tevreden. En het wordt niet eens veel duurder dan bij anderen. Het is geen eredivisiecrematorium voor yuppen, om de doodeenvoudige reden dat dat ook niet verstandig zou zijn. Ik heb er studie van gemaakt, hè. In de omgeving van mijn crematorium overlijden jaarlijks ongeveer drieduizend mensen en van hen wil 60 procent worden gecremeerd. Aan die vier per dag moet ik dus ruim kunnen komen.'

Draagt dit crematorium het stempel van Harry Mens en zo ja, wat is dat stempel?

'Wat betreft het niveau van het gebouw en de dienstverlening: ja. Want als ik dingen maak, wil ik ze mooi maken.'

Toch zou u zelf nooit gecremeerd willen worden, zei u.
'Nee, omdat we in Lisse een familiegraf hebben, waar mijn vader en moeder liggen. Er zijn momenten in mijn leven dat ik een klein dipje heb en dan vind ik het prettig daarnaartoe te lopen. Ik wil dat mijn vijf dochters dat ook kunnen doen als ik er niet meer ben. Dus aan dat voornemen verander ik niks. Maar ik heb wel een mooie urnenruimte in mijn crematorium.'

Bent u in mentaal opzicht een andere Harry Mens dan twintig jaar geleden?
'De periode tussen 40 en 50 is de meest manische in een leven. Voor mannen, dan. Je bent getrouwd, hebt twee kinderen, het gaat je goed en dan denk je dat je Napoleon zelf bent. Ik zie veel van die Napoleonnetjes om me heen. Die lopen stuk voor stuk tegen een muur op.'

Beeld Martin Dijkstra

Dat is bij u ook gebeurd?

'Natuurlijk. Ook ik heb fouten gemaakt in mijn leven. Zakelijk heb ik ups en downs gekend. Ik ben in 1973 als makelaar begonnen, tijdens de oliecrisis...'

En u werd tussen uw 40ste en 50ste ook een Napoleonnetje?
'Ja. Zakelijk ging ik te veel risico's nemen. En ook privé werd ik ondeugend. Ik heb in die periode op het Lange Voorhout het pand Royaal van Freddy Heineken gekocht en voor veel geld opgeknapt, omdat ik het zo fantastisch mooi wilde maken. Daar heb ik ontzettend veel geld aan verloren. Maar als ik er langsloop, denk ik nog: dat heb ík gemaakt.'

Volgens uw vrienden bent u een goede netwerker. Ziet u dat zelf ook als uw grote kracht?
'Zou kunnen. Ik kan met iedereen praten. Al heb ik genoeg gesprekken met journalisten gevoerd die ik niet leuk vond, hoor. De gemiddelde journalist is van linkse signatuur en heeft moeite met mijn lifestyle. Sommige mensen kunnen mijn bloed wel drinken. Dat krijg je als je met je hoofd boven het maaiveld komt. Zo was het bij mijn vriendje Pim ook. Tot hij dood was, want toen was hij een heilige. Een kwart van het electoraat is zo labiel als de pest: de ene dag gaan ze achter Fortuyn aan, de volgende dag achter Verdonk, de andere dag achter Samsom en als er morgen een nieuwe idioot opstaat, gaan ze dáár weer achteraan. Dat is Nederland.'

Is dat iets typisch Nederlands?

'Vind ik wel.'

Hoe beziet u in dit verband de populariteit van Donald Trump?
'Ik denk dat hij president van Amerika wordt. En dat is ook nodig. Ik ben geen hater van Poetin, ook geen vriend trouwens, maar een klein Poetintje zou op dit moment geen kwaad kunnen.'

In de VS?
'Ook in Nederland. Want Nederland is onbestuurbaar. Het is een chaos.'
Waarom zou Trump als president van de VS een goed idee zijn?
'Ik denk dat hij zich ontpopt als iemand met het hart op de goede plek, die de arme mensen zal helpen. Hij heeft de schijn tegen, maar dat is wat hij zou doen.'

Denkt u dat omdat u iets van uzelf in hem herkent?
'Ja. Op sommige punten wel, ja. De Bolkesteinen van Nederland hebben mij destijds tegengehouden en de Bolkesteinen van Amerika proberen nu Trump tegen te houden. Ik heb een bloedhekel aan Bolkestein, dat mag je gerust opschrijven. Een kwijl van een man.'

U meldde zich in 1998 voor een plek op de kieslijst van de VVD, maar kreeg die niet en dat verwijt u Bolkestein. U bent er nog steeds kwaad om.

'Ik zei: zet me maar op plaats 59, want ik haal genoeg voorkeursstemmen. Dat wilden ze niet. Daarom haat ik die man.'

Waarom denkt u dat ze u bij de VVD niet wilden?
'Bolkestein was bang dat hij met mij een probleem zou krijgen. Bij de VVD word je geselecteerd op kuddegedrag en slaafsheid en als je maar lang genoeg de planten water geeft, word je uiteindelijk vanzelf Commissaris van de Koningin. Bij de VVD wisten ze gewoon dat meneer Mens dat niet goed zou vinden, daarom hebben ze me gedwarsboomd. Trump loopt in de VS tegen precies dezelfde muur als ik hier in Nederland.'

Maar Trump zegt toch absurde dingen? Hij wil op kosten van Mexico een muur bouwen langs de Mexicaanse grens om immigranten te weren.
'Natuurlijk zegt hij gekke dingen. Maar Sanders en Hillary roepen ook maar wat. Dat is hoe het Amerikaanse systeem werkt, dit zijn de voorronden. Trump wordt steeds presidentiëler, dat merk je nu al. Ik denk dat het goed is dat de Bolkesteinen van deze wereld een halt worden toegeroepen.'

Heeft u nog politieke ambities?
'Ik zou het willen, als mijn verstand me niet zou tegenhouden. Maar ik weet zeker dat ik me zo druk zou maken dat ik een hartinfarct zou krijgen.'

Wat zou het eerste zijn dat u zou veranderen?
'Er moet een gekozen minister-president komen. Dat wilde Pim ook. Als ik minister-president was en een kabinet zou formeren, zou ik ministers willen van alle partijen. Jan Marijnissen mag Sociale Zaken doen, geen probleem. Ik wil alleen wel de garantie dat ik zes jaar premier ben en niet kan worden afgezet. Dat is de enige manier. De énige manier om van Nederland wat te maken, is om iemand aan het hoofd te zetten die wat te vertellen heeft.'

Een Poetintje.

'Een net Poetintje. Een sociale, nette Poetin.'

En als uw verstand u niet tegenhield, zou u dat best kunnen zijn.
'Ja, maar alleen op bovenstaande voorwaarden.'

Was u onder Fortuyn de politiek ingegaan als hij niet zou zijn vermoord?
'Nee, want die club deugde niet. Dat wist Pim ook.'

En als hij u had gevraagd als minister?
'Dan had ik het wel gedaan.'

U schijnt uw zakelijke talent van uw moeder te hebben.
'Dat denk ik wel, ja. Ze was vrij zakelijk. Nee bestond voor haar niet - ze was energiek, pakte alles aan. Zo ben ik ook. Toen ik 17 was, ben ik voor de haaien gegooid. Ik was het oudste kind en werd gezinshoofd toen mijn vader stierf.'

Dan, zonder pauze te laten vallen, begint Mens weer over het vorige onderwerp: 'Ik heb overal in Nederland gastcolleges gegeven, ik heb alle universiteiten en alle afdelingen van de VVD bezocht. Bij die lokale VVD-afdelingen hielden de mensen van me. Ze hielden zó veel van me, dat Bolkestein er griep van kreeg.'

Maar ik vroeg eigenlijk of u uw zakelijke talent van uw moeder heeft.

'Ja. En het had te maken met het vroege verlies van mijn vader. Ik ben altijd al handig geweest, street smart, zoals ze dat noemen. Grote mond. Op mijn 16de leidde ik groepen rond in de Keukenhof. Soms waren het Fransen. Ik leerde een paar zinnetjes Frans uit het hoofd en vervolgens zei ik alleen maar oui, oui, oui en non, non, non. Andere gidsen waren jaloers, dat ik dat durfde. Dertig jaar later kwam ik op een vastgoedbeurs in Zuid-Frankrijk, waar staatssecretaris Dick Tommel een praatje hield. Vastgoedhandelaar Cor van Zadelhoff riep na afloop: en nu in het Frans! Die Tommel dorstte dat niet. Dus ik loop het podium op en zeg mijn in de Keukenhof geleerde Franse zinnetjes. De Fransen in de zaal lachten zich rot en de Hollanders zeiden: goh zeg, waar heb je dat Frans geleerd?'

U werd voor de haaien gegooid, zegt u, toen uw vader stierf.
'Op die dag werd ik tien jaar ouder. Mijn vader stierf tijdens een zakenreis in Duitsland, hartproblemen. Ik zie nog de rouwwagen bij mijn moeder de straat in rijden. Mijn moeder zit voorin. De chauffeur draait het raampje open en zegt tegen mij: 'Soll ich mit ihnen abrechnen?' Op dat moment was ik geen 17 meer, maar 27. Ik heb tien jaar overgeslagen, met alle gevolgen vandien, ook privé. Ik ging niet uit. Ik had nauwelijks vriendinnetjes. Dat heb ik later allemaal moeten inhalen.'

Beeld Martin Dijkstra

Uw moeder wilde u na de dood van uw vader voor zichzelf houden, bedoelt u?

'Ja, achteraf kun je dat concluderen. Als ik met een meisje thuiskwam, zei ze: dat is niks voor jou. Mijn broers en zussen gingen allemaal de deur uit, studeren, ze gingen liever vandaag weg dan morgen. Op een gegeven moment zat ik, als oudste kind, als enige nog bij mijn moeder thuis.'

En dat terwijl ze binnen een jaar hertrouwde.
'Ja. Ze kon niet alleen zijn. Heel natuurlijk, denk ik, voor een mens.'

Had u nooit een meisje?
'Nou, ik was niet zo'n ruige, hoor. Ik durf je recht in je ogen aan te kijken en te zeggen dat ik voor mijn 24ste nooit met iemand naar bed ben geweest. Ik had vanaf mijn 17de verkering met een meisje, zeven jaar lang. Nooit mee naar bed geweest. Achteraf had ik met haar moeten trouwen, maar haar vader was een verschrikkelijke vent. Het ging uit, ik durf wel te zeggen dat het voornamelijk door die man kwam. Drie maanden later was ze met een ander getrouwd en zwanger. Vreselijk. Als haar vader eerder dood was gegaan, was het allemaal in orde gekomen. Dan had ik bij haar vijf dochters gehad, misschien wel zes, want ik houd van kinderen.'

U bent katholiek opgevoed. Speelt het geloof nog een rol in uw leven?
'Ik ben nog steeds gelovig, maar ik heb moeite met de kardinalen en de priesters, die deugen vaak niet. Op moeilijke momenten weet ik God te vinden. En dan schaam ik me dat ik hem alleen opzoek als ik hem nodig heb.'

Wat leerde u van uw vader?

'Hoe je sommige dingen niet moet doen. Hij was oversociaal en liet zich voor het karretje spannen door de hele gemeenschap. Mijn vader had 23 baantjes tegelijk, vaak vrijwillig, en daarbij nog een eigen zaak en een groot gezin. Dat werd zijn dood. De burgemeester stond met een ketting om bij het graf, de vader van Thom de Graaf van D66. Die begrafenis draaide niet om mijn vader, maar om hém. Drie weken later zwaaide niemand meer naar mijn moeder.'

Wat had hij van uw carrière gevonden?
'Hij had het niks gevonden. Ik had constant ruzie met hem gehad. Hij was veel nederiger en bescheidener dan ik en hij had vreselijke moeite gehad met wat hij mijn extravagantie zou noemen. Een dure auto, dat kon niet. Een complimentje gaf hij nooit. Hij was van 1913 en moet een oorlogstrauma hebben gehad, waar hij nooit over heeft willen praten. Ik heb het zakelijke van mijn moeder, maar zijn gevoeligheid. Naarmate ik ouder word, krijgt het zachte meer de overhand. Ik ben een emotiemens, al kennen de meeste mensen me zo niet. Emotie is helemaal niet erg. Ze weten in Den Haag niet hoe ze Wilders moeten aanpakken. Ik zou het wel weten: met emotie. Ik zou vragen: meneer Wilders, hoeveel kinderen heeft u eigenlijk? Ik zou zeggen dat ik twee half-Marokkaanse dochters heb, met wie ik ontzettend blij ben. Ik weet hoe Marokkaanse mensen in elkaar zitten. In de kern is er best iets met die mensen te doen, maar je moet de cultúúr begrijpen.'

Geert Wilders was in 2008 te gast bij u in Business Class. Zou u hem nu nog uitnodigen?

'Ja, hij mag gerust komen, al denk ik niet dat hij dat nog zou willen. Als hij zou komen, zou ik over mijn dochters beginnen.'

Uw programma Business Class is sinds 1998 nauwelijks veranderd. Voormalig RTL-directeur Jaap Hofman zei dat hij u weleens probeerde bij te sturen, maar u luisterde nauwelijks.
'Dat is maar goed ook. Ik ken mezelf het beste. Soms hoor ik mezelf haperen en dan denk ik: verdorie, weer iets te veel gedronken of te hard gewerkt. Voor een man van 69 neem ik volgens artsen te veel hooi op mijn vork. Zie je die tas?' Mens wijst naar de grote Blokkertas, op de grond naast zijn stoel, die tot een paar centimeter onder de rand gevuld is met stapels papieren. 'Allemaal dossiertjes.'

Wordt u geraakt door de kritiek op uw programma?
'Alleen als ik moe ben.'

Bij Voetbal Inside bent u een running gag, vanwege uw interviews met Willem van Hanegem en het feit dat u niet zou luisteren naar uw gesprekspartners.
'Ik zit het aan te dikken, joh, ik daag die jongens uit. Ik maak mijn programma semi-live, dus als ik echt zou willen, kan ik alles eruit knippen wat ik wil. Soms zeg ik: dit fragment komt in De Wereld Draait Door en dan kun je de klok er gelijk op zetten dat dat zo is. Laatst was Joling bij me. Ik vraag hem of hij weleens kookt. Hij zegt: ik doe alles buiten de deur, net als jij. En dan zeg ik: 1-0 voor Gerard, jongens, applaus! Laten die lui van De Wereld Draait Door dat stukje zien, behalve die laatste opmerking van mij. Zodat het lijkt alsof ik een stakker ben.'

Er is ook serieuzere kritiek. De kijker kan uit niets opmaken welke gast in uw programma heeft betaald om er te zitten en welke niet.

'Laat Matthijs van Nieuwkerk naar huis gaan, dan ga ík daar wel zitten, met een redactie van 25 man, een autocue en een salaris van ruim vijf ton. Dan kan ik naar hartelust de hele dag met een mesje in een wond lopen peuteren. Ik moet 40 duizend euro per week ophalen, de kosten van mijn programma inclusief zendtijd. Dus ik moet vermogensbeheerders accepteren die effecten willen verkopen. Het is een constant gevecht. Natuurlijk zou ik liever een talkshow willen bij de publieke omroep.'

Maar juist door die betalende gasten zal u als interviewer en journalist nooit serieus worden genomen.
'Nou en Matthijs van Nieuwkerk dan, met z'n boekjes en z'n restaurant dat drie kwartier open was?'

Willem Endstra zat een dag voor hij werd vermoord bij u in de uitzending, waar hij mocht vertellen dat hij geen banden had met de onderwereld.
'Hij was toen net vrijgesproken en ik zie het niet als mijn taak om hem, of welke gast dan ook, van tevoren helemaal door te lichten.'

En de bungalowverkopers van Europarcs, een sponsor van uw programma? In Radar kwamen onlangs gedupeerden aan het woord die zwaar verlies leden op een vakantiehuisje dat ze volgens Europarcs toprendementen zou opleveren.
'Dat is allemaal zwaar gechargeerd. Er zijn honderden mensen die tevreden zijn. Europarcs geeft de garantie van 7 procent rendement in de eerste drie jaar, vanaf het vierde jaar moet je het maar uitzoeken. Je moet gewoon niet zo dom zijn om te denken dat je ook dat vierde jaar recht hebt op 7 procent.'

Het VARA-programma RamBam kocht zendtijd in uw programma om een acteur door u te laten interviewen die beweerde dat hij truien van koeienmest kon maken. Vond u het vervelend dat u voor de gek was gehouden?
'Nee, want het kan - van koeienstront kún je textiel maken. Als de VARA dan van publiek geld zendtijd bij me wil kopen, dan zeg ik: jongens, wie is hier nou de sukkel? Ik heb 13 mille gevangen. Caxza, heette dat bedrijf, ja ja. Moet ik er dan een ingenieur uit Delft op zetten, om te onderzoeken of zoiets überhaupt mogelijk is? Een kwartiertje, langer heb ik er niet mee gezeten. Ik heb eelt op mijn ziel.'

U leidde een bewogen en veelbesproken liefdesleven. U suggereerde zojuist dat u iets had in te halen, omdat u zo lang bij uw moeder thuis bent gebleven.
'Misschien wel. Ook ik kan niet alleen zijn. Ik heb vijf kinderen en dat zouden er als het aan mij ligt ook zes mogen worden. Mijn huidige vriendin Diana, een Bulgaarse, de moeder van mijn jongste dochter, is 38 - we hebben het er al over gehad.'

In 2011 maakte u bekend dat u, naast de twee dochters Suze en Marlous met uw vrouw Suze, ook twee dochters had bij uw minnares Mouna: Sarah en Nour. In november van vorig jaar bracht u naar buiten dat u met uw huidige vriendin Diana ook nog een dochter heeft, Victoria van 11. Hoe verklaart u uw eigen opmerkelijke levensloop?
'Niet. Ik probeer mijn fouten uit het verleden te herstellen en ik ga niks meer voor niemand verstoppen. Ik heb met al mijn dochters een goede band. En overigens, er zijn genoeg mannen met vijf kinderen bij drie vrouwen, alleen omdat ik toevallig Harry Mens van televisie ben, is het iets bijzonders. Er zijn talloze mannen die met zo'n geheim doodgaan.'

U liep er ook lang mee rond; u leidde meer dan tien jaar een dubbelleven, met twee gezinnen. Dat lijkt me iets om 's nachts van wakker te liggen.
'Ik denk dat het me in een bepaalde periode van mijn leven creativiteit heeft gekost. Als ik foto's zie van mezelf uit die tijd, dan denk ik: hè, wat ben je dik. Ik ben 17 kilo kwijtgeraakt. Ik zei tegen mezelf: en nu is het afgelopen, we gaan voor de hoofdprijs - en dat is 98 worden.'

Uw ex-vrouw Suze zit tegenwoordig zelfs met uw ex-vriendin Mouna én alle dochters in een whatsappgroep.
'Alle dochters, behalve de jongste, en Diana zit er ook niet in, want die spreekt geen Nederlands. Ik houd nog steeds van Suze, als mens, alleen niet meer als vrouw. Haar grootste verwijt was dat iedereen het wist, behalve zij. Op een gegeven moment was er geen houden meer aan, toen Nour en Sarah op school gingen vertellen dat papa een televisieprogramma presenteerde. Ik kon niet langer meer gebukt lopen.'

Wat verwijt u uzelf?

'Dat weet ik niet. Als ik terug in de tijd kon, had ik het waarschijnlijk precies zo gedaan.'

Waarom kreeg u twee kinderen met uw minnares?
'Daar kan ik een heleboel over zeggen, maar dat mag je niet opschrijven. Ze wilde erg graag een kind, daar komt het op neer. En daarna, toen ik eenmaal een kind bij haar had, dacht ik: ja jongens, één kind is geen kind, dus laten we er nog maar een nemen. Ik werk hard, niemand komt iets tekort. Steve Jobs kon een miljoen vrouwen onderhouden, maar die is het vergeten, en nu is hij dood.'

Hoe groot was de opluchting toen u het had verteld?
'Ik was niet trots, hoor. Ik ben wat dat betreft ook heel blij dat iedereen nu weet dat die Bulgaarse ook nog een kind van mij heeft. Ik zal nooit met haar trouwen, want dat hoeft voor mij niet. Maar ik heb wel een nieuwtje voor je.'
Harry Mens houdt zijn hand omhoog, met om een van de vingers een grote gouden ring.

Beeld Martin Dijkstra

U bent verloofd?

'Nee, maar we hebben wél ringen gekocht. En nou mag jij kijken wat er in die ring staat.'

Diana, 3-1-2005.
'Ja, want op die datum is het kind geboren - ook een soort huwelijk. Overigens: in Arabische landen is het normaal dat een man meerdere vrouwen heeft. In Nederland niet. Ik ga niet zeggen dat iedereen zou moeten doen wat ik heb gedaan, maar ik moet constateren dat hele volksstammen niet al te gelukkig lijken met hun huwelijk.'

En uw levensloop heeft u gelukkig gemaakt.
'Ja. Het heeft me vijf kinderen opgeleverd, fan-tas-tisch! Ik heb zelfs twee, bijna drie, kleinkinderen. Vier dochters en mijn ex-vrouw Suze gaan met elkaar op wintersport, dan is het vechten wie er bij tante-mama in bed mag slapen. Zo was het met vijf zonen nooit gegaan, kan ik je vertellen. Als ik nog een kind krijg, moet ik dus zeker weten dat het weer een meid wordt. Een jongen zou ik niet willen. Dan moet-ie op mij lijken, maar dat wordt niks. Of dan wordt-ie een nicht en dat zie ik niet zitten.'

Lijken uw kinderen op u?
'Suze lijkt karakterologisch meer op haar moeder. Lous lijkt meer op mij. Saar lijkt zeker op mij. Nour lijkt in haar vernuftigheid op mij, maar qua uiterlijk helemaal op haar moeder. Nour is 16 en zingt in een meidengroep. Ken je Ariana Grande, de popster? Dat is inmiddels een vriendinnetje van haar. Laatst moest die Ariana optreden in de Ziggo Dome en Nour mocht erheen, backstage, want ze staan allebei onder contract bij Sony.'

Mens laat op zijn telefoon een foto zien, van Ariana Grande met Nour en een blonde jongen.
'Zie je dat jongetje links? Die zit bij haar in de klas en wordt geplaagd op school, want het is een nicht, een homo. En dan zegt Nour: ik heb daar schijt aan, jij mag mee. Dat is typisch Nour. Geweldig, toch? En de jongste, Victoria, lijkt op mij. Die is eigenwijs hoor, woehoe. Wacht, ik zal je haar laten zien. Ze heeft mijn kleur haar, mijn ogen, zie je? Vijf dochters, geweldig hoor. Je kunt wel achterom gaan lopen kijken, maar wat heeft dat voor zin? Every new day is the first day of the rest of your life.'

Dan vraagt Harry Mens om de Blokkertas.
'Ik delete altijd alles, en wat ik belangrijk vind, print ik uit. Dit is een e-mail van meneer De Groot, die wil graag in het programma. Dit is mijn voorlopige aanslag, die zal ik maar gauw wegleggen. Even kijken, dit is van een man die ik nog moet bellen over een bestelling voor het crematorium. Dit gaat over een aandeelhoudersvergadering, dit is het draaiboek van zondag...'

Denkt u nou nooit: ik heb hier helemaal geen zin meer in?
'Kijk, ik werk met twee kleuren. Alles van papier, want autocue kan ik niet. Hier, Edwin Wierda, elf minuten, lekker lullen. Dan een filmpje van Suze en dan gaan we er even uit voor de reclame, en dan komen daarna Henk Krol en Leon de Winter, dan Europarcs 5 minuten, dan een nieuw restaurant, dan Jan Frantzen acht minuten...'

Harry Mens laat nog wat knipsels zien. 'Als jij weg bent, ga ik hier zitten werken. Het is een geoliede machine, hoor. Ik sleep die tas overal mee naartoe.'

Hoe lang blijft u dit nog doen?
'Tot ik 75 ben. Daarna koop ik zendtijd voor een half uur per week en ga ik de éminence grise spelen, zonder betalende gasten. Dan kost het geld, maar dat vind ik niet erg. Tot mijn 80ste interview ik dan de gasten die ík interessant vind, bij de open haard, ter afscheid.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden