'Ik bouw mijn carrière niet op mijn uiterlijk'

Linda Hakeboom (30) ging undercover voor het consumentenprogramma Rambam. Maar dat kindje moet ze nu loslaten, voor andere avonturen als tv-maker.

Beeld Frank Ruiter

Presentator of journalist?

'Ik ben, door de tv-programma's die ik heb gemaakt, steeds een beetje meer presentator geworden, maar uiteindelijk ben ik journalist. Dat weet ik heel zeker. Mij hoef je echt niet van een showtrap af te laten komen. Ik zie mezelf als een maker die ook in beeld komt.

'Ik ging naar de School voor Journalistiek omdat ik muziekjournalist wilde worden, ik wilde schrijven. Maar bij een vak over televisie trof ik een docent die zei: pak die camera en ga iets maken. Mijn eerste undercover-item maakte ik op school, over de tippelzone in Utrecht die gesloten zou moeten worden. Met z'n drieën, drie meisjes, zijn we met een verborgen camera over de tippelzone gaan rijden. We hadden het rode lampje van de camera afgeplakt, zwarte doek erover, en dan vanuit de kofferbak filmen. Superspannend.

'Toen we dachten dat we klaar waren en we de camera weer tevoorschijn hadden gehaald, zagen we nog een mooi shot. Wij filmen, kwamen ineens, bam bam bam, overal auto's vandaan. Wij weggescheurd, werden we op de snelweg klem gereden door een pooier die ons materiaal wilde hebben. Had ik snel op de achterbank de tapejes verwisseld, zodat we hem een leeg tapeje konden meegeven.'.

'Debiel eng was het, maar ook zo gaaf. Ik was echt doodsbang, ik kon daarna vier nachten niet slapen, maar toch bleek toen al dat het in mijn dna zit om altijd door te filmen. Ik dacht alleen maar: dit móéten we vastleggen. Later zag ik onze beelden terug: dat we klem worden gereden en dat die gast op ons afkomt, je hoort hem praten. Dat vond ik magisch. Ik werd verliefd op wat je kunt met de camera.'

CV Linda Hakeboom

1985 Geboren in Deventer

2001 School voor Journalistiek in Utrecht

2003 Maakt filmpjes voor de site van Bright

2006 VPRO-programma In de ban van het Ding

2011 Eerste aflevering van Rambam in TVlab

2015 Spuiten en Slikken op Reis

Hakeboom maakte de documentaires Who the Fuck is Jett Rebel, over muzikant Jett Rebel, Whatever Forever, over muzikant Douwe Bob, en The happy sad route, waarin cabaretier Jan Jaap van der Wal een reis maakt door voormalig Joegoslavië. Ze waren te zien op IDFA en ontvingen internationale prijzen.

Rambam of Spuiten en Slikken op Reis?

'Deze keuze vind ik echt de hel, want Rambam is mijn kindje, zo zie ik het echt. Ik heb het programma vanaf de pilot gemaakt en ik ben bij elke aflevering betrokken geweest. Nu ben ik het aan het loslaten en dat doet pijn tot in mijn tenen. Maar het moet, ik vind het belangrijk dat nieuwe mensen het overnemen, met verse inbreng van ideeën.

'Bovendien, ik doe het nu vijf jaar en ook al ga ik nog zo in de weer met pruiken en gebitjes, het wordt steeds moeilijker om onherkenbaar te zijn. Daarmee breng ik operaties in gevaar. Dus kies ik voor Spuiten en Slikken op Reis, waar ik reportages maak over jongerencultuur in het buitenland. Ik kom net uit Arizona, waar we de smokkelroutes voor drugs uit Mexico hebben gezocht. En ik ben in Swasiland geweest, waar negentigduizend maagden dansten voor de koning.

'Het programma behandelt fenomenale onderwerpen en het is heel spannend om te doen. Er zit ook een geweldige researchredactie achter dit programma: bij het ritueel in Swasiland was vijftien jaar lang geen cameraploeg welkom, maar wij mochten er filmen. Dat is wel anders dan bij Rambam, daar deden we alles zelf, van begin tot eind. Vandaag was ik nog even bij Rambam op de redactie, ik zal daar aan de zijlijn altijd bij betrokken blijven. Bij het weggaan zei ik, met pijn in mijn hart: 'Veel plezier met jullie volgende grote scoop.'

'Ik probeer het los te laten, maar ik vind het echt moeilijk. Het is het leukste programma ter wereld.'

Uiterlijk of inhoud

'Inhoud. Uiterlijk is zo kwetsbaar als je op televisie komt. Ik voel me soms al wel een beetje oud en als je dan ook nog gaat luisteren naar wat mensen allemaal voor shit zeggen over je uiterlijk... Ik mag dat echt niet toelaten van mezelf, want dan word ik zo onzeker en zie ik er over tien jaar misschien wel uit als een of andere opgezette barbiepop, omdat ik niet ouder wilde worden.

'Ik denk nu dat mijn redding is, dat ik geloof in de dingen die ik maak. Als ik 40 ben, maak ik nog steeds dingen die ik belangrijk vind en dat is niet afhankelijk van hoe ik eruitzie. Ik bouw mijn carrière niet op mijn uiterlijk. Ik vind het ook fijn dat ik de helft van de tijd documentaires maak en áchter de camera sta. Maar het is wel een onderwerp. Er wordt zo hard geoordeeld, zeker over vrouwen. Je hoort de verhalen over vrouwen die ontslagen worden omdat ze te oud zijn. Een man mag verouderen op tv, een vrouw niet. Ik wil geen klaagzang afsteken, maar we hebben veel te weinig Hanneke Groentemannen op tv.'

Douwe Bob of Jett Rebel

'Dit is nasty!' Lacht hard. 'Tussen hen kan ik niet kiezen! Wat een ellende. Ik hou van allebei, maar op een andere manier. Mijn film over Douwe Bob was mijn eerste documentaire. Ik maakte die met, toen nog, mijn vriend, die het programma De beste singer-songwriter maakte. Zo kwam hij bij Douwe Bob en zijn bijzondere vader over de vloer en we dachten allebei: hier moet een camera op. We wisten niet precies wat we wilden maken, maar het werd uiteindelijk een documentaire en ook nog eentje waarnaar veel mensen wilden kijken. Zo heb ik het documentairemaken ontdekt.

Bij Jelte, Jett Rebel, ging het anders. Ik hou altijd nieuwe artiesten in de gaten en bij hem dacht ik: deze gast is zo briljant, hij gaat het worden. Punt. Dat was een gut feeling. Dus ik ging hem volgen. Ik dacht: iemands doorbraak, die kun je niet reconstrueren, die kun je alleen maar nú meemaken. En zo is het gegaan. Want hij brak door en ik was overal bij. In mijn eentje, met een heel klein cameraatje. Dat was uniek, ik denk niet dat ik zoiets ooit nog mee ga maken.'

Tekst loopt door onder de video.

Deventer of Amsterdam

'Amsterdam. Ik ben weggegaan uit Deventer toen ik 11 was. Mijn ouders waren gescheiden en mijn moeder kreeg een hele lieve nieuwe man, die in Emmeloord werkte, dus daar zijn we met het gezin heen verhuisd. In Emmeloord ging ik naar de middelbare school, waar ik het niet bepaald leuk had. Ik paste daar niet, het is echt een dorp in the middle of nowhere. De mensen begrepen mij niet, ik begreep de mensen niet. Ik heb mijn school afgemaakt en ben op mijn 17de uit huis gegaan.

'In Utrecht heb ik een tijdje gestudeerd en gewoond, maar ook daar heb ik niet echt iets opgebouwd. In Amsterdam, waar ik nu een jaar of zes woon, heb ik pas echt het gevoel dat ik mezelf kan zijn. De onrust die ik altijd in mijn lijf voelde, de dingen die ik wilde doen, dat kan hier allemaal. Zeker op de middelbare school wilde ik eropuit. Ik wilde naar Amsterdam, dingen meemaken. Maar klasgenoten vonden: je hebt hier toch ook winkels en een zwembad? Ik ging met mijn beste vriendin naar de Uitmarkt, maar eigenlijk gingen we natuurlijk een voorgedraaide joint kopen en die heel stoer op straat oproken.'

Drank of drugs

'Ik heb best veel geëxperimenteerd met drugs. Ik denk dat ik het bijna allemaal wel een keer heb geprobeerd. Wat mij zorgen baart, is hoe conservatief er wordt gedacht over drugs. Het woord harddrugs is echt vloeken. Dat vind ik gevaarlijk. Want op festivals zie ik kiddo's van 18 die zonder enige educatie drie pillen in hun mik duwen, geen idee hebben wat dat betekent en ineens op de intensive care liggen. Dan denk ik: het is onvermijdelijk dat ze ermee in aanraking komen, echt waar, dat valt niet tegen te houden, zorg dan ook dat ze weten wat ze aan het doen zijn. Het is met drugs net als met alcohol: het is pas écht gevaarlijk als je niet weet wat je doet. Ik pleit niet voor drugsgebruik, maar we moeten niet doen alsof het niet bestaat.'

Single of moeder

'Ik heb altijd gedacht dat ik moeder zou worden, maar de laatste tijd weet ik het niet meer zo zeker. Dat is voornamelijk omdat ik besef hoe het moederschap je leven verandert en ik ben juist zo ontzettend blij met hoe ik nu leef. Ik reis, ik blijf nachten weg, dan ben ik ineens weer dagen thuis en dat is allemaal oké. Ik vind dat zo tof, daarvan wil ik niet zomaar afscheid nemen.

'Dat vind ik dus echt jammer van vrouw zijn: dat je op deze leeftijd serieus over kinderen moet gaan nadenken en dat het toch wel rond je 35ste gebeurd moet zijn, anders word je echt een beetje te oud. Mannen kunnen altijd nog denken: maakt mij het uit, dat zie ik nog wel, rond mijn 45ste. Ik heb nog geen rammelende eierstokken en ik weet ook niet of die nog gaan komen. Waarschijnlijk wel. Straks ben ik 33 en schreeuwt ieder celletje in mijn lichaam ineens dat ik een kind moet baren. Nou ja, dan moeten we dat maar doen.'


Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden