Interview

'Ik ben volwassener geworden'

In 2011 leek Susanne Kennedy met haar opwindende stukken een aardverschuiving los te maken in het Nederlandse toneel. En toen verdween ze ineens naar Duitsland.

NT Gent repeteert het stuk De bittere tranen van Petra von Kant in oktober 2011 Beeld Phile Deprez

Vijf jaar geleden leek het erop dat Susanne Kennedy de Nederlandse theaterwereld voorgoed ging veranderen. Ze maakte toen haar sadomasochistische Fassbindervoorstelling De bittere tranen van Petra von Kant. Haar werk speelde opeens in de grote schouwburgzalen. V publiceerde een groot profiel onder de titel Prinses Claustro, waarin de opkomst van Kennedy en haar fenomenale nachtmerrietoneel werd gevierd. Zoals haar doodenge Hedda Gabler, waarin Hedda oogde als een verlopen Amy Winehouse. Japanse horror en David Lynch waren duidelijke inspiratiebronnen en die filmische horror bracht ze met succes naar het toneel.

Maar helaas, kort na de doorbraak vertrok ze plots bij het Nationale Toneel, en daarna helemaal uit Nederland. Terug naar geboorteland Duitsland, waar ze inmiddels werkt bij de Berlijnse Volksbühne. Het Nederlandse theater verloor een unieke stem. Volgend jaar komt ze terug. V spreekt haar telefonisch vanuit Berlijn. 'Dat in Nederland toen lijkt nu een compleet ander leven.'

Er is veel veranderd in vijf jaar. Hoe gaat het nu met je?

'Heel goed. Ik zit met mijn kindje op schoot. Vijf maanden is ze, Ava. Net als actrice Ava Gardner. Ik maakte me wel zorgen of dat samengaat, een kind en dit beroep. Maar het gaat. Ik moet me leren beperken.'

Hoe kijk je terug op die tijd bij het Nationale Toneel?

'Het lijkt nu zo ver weg. Het was een belangrijke tijd voor mij. Ik mocht twee voorstellingen per jaar maken. Ik vond er mijn artistieke partners. Voor mijn decor, geluid en kostuums werk ik nog altijd met dezelfde mensen. We ontwikkelden in Den Haag een gezamenlijke taal. Ik was daar een vreemde eend. We werkten op een eiland, weggestopt in een repetitielokaal op zolder. Dat was fijn, ik kon mijn gang gaan. Er werd niks van mij verwacht.'

Beeld Chris Buur

Werd je volledig vrijgelaten?

'Daar zorgde ik wel voor. Natuurlijk vinden mensen van alles van je werk, maar daar trok ik me niks van aan. Evert de Jager, de zakelijk leider, wilde een soort vaderrol vervullen. Ik had daar nooit behoefte aan, al kan het interessant zijn iets te hebben om je tegen af te zetten. Wat dat betreft was het goed in dat keurige Den Haag te zitten. Maar na een paar jaar kreeg ik het benauwd. Toen moest ik echt weg.'

Susanne Kennedy

Waarom?

'Johan Simons vroeg mij een voorstelling te maken bij zijn Münchner Kammerspiele, en in Duitsland werken voelde zo bevrijdend dat ik er niet meer weg wilde. Opeens voelde Den Haag zo klein. Ik wilde doorgroeien, dat kon daar niet. Al gauw voelde ik hetzelfde over Nederland.'

Wat maakt Duitsland zo'n theaterwalhalla?

'Hoe men hier met toneel omgaat. Hoe men erover spreekt en naar je werk kijkt. Er blijkt een passie uit die ik in Nederland nooit heb kunnen ontdekken. Daar kreeg ik het gevoel dat mijn voorstellingen even werden gezien, dat gezegd werd of ze goed of slecht waren en dat ze dan verdwenen in een groot zwart gat.'

Voor je vertrek maakte je met Suzan Boogaerdt en Bianca van der Schoot nog Hideous (Wo)men, een gruwelijke toneelsoap over mensen zonder inhoud of geweten.

'Hideous (Wo)men was voor mij een keerpunt. Het klikte zo goed tussen ons dat we samen meer wilden maken. Net als ik kijken zij heel precies naar elk lichaam, elk woord, elke beweging op het podium. Iemand hoeft maar op te komen en 'ik' te zeggen en je hebt als regisseur al tien problemen. Daar kan ik met hen over praten. De komende jaren gaan we bij Theater Rotterdam twee voorstellingen maken. De eerste wordt een vervolg op Hideous (Wo)men. Dat was een soort soap, dus dat kan wat mij betreft oneindig doorgaan.'

Beeld Chris Buur

Is je werk veranderd sinds je weg bent?

'Ja. Die klassieke verhalen interesseren me niet meer. Ik schrijf nu liever mijn eigen teksten. Wat ik nu maak kun je niet meer vergelijken met de voorstellingen uit die tijd in Den Haag. Dat waren eerste stappen.'

Indertijd zei je dat je het niet erg vond als mensen zich ergerden aan wat je maakte.

'De ergernis van toeschouwers was zelfs een drijfveer voor mij. Ik zocht wrijving. Dat had ook te maken met het Haagse publiek. Ik wilde een jongere generatie aanspreken. Ik streed daar, ook met mezelf. Nu is dat allemaal veel minder belangrijk.'

Je bent volwassen geworden?

'Ja. Maar dat betekent niet dat mensen zich niet meer ergeren aan wat ik maak.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden