'Ik ben schaamteloos übertuttig'

Bekend als tv-tafeldame, zangeres, fotomodel. En songschrijfster. ‘Soul vindt nu een plek in Nederland.’..

Ze heeft een brede, innemende glimlach, is zelfverzekerd zonder zelfbewust te zijn en verspreidt een spontane, ontwapenende charme als je haar op televisie ziet. Daarbij is Giovanca (23) ook nog zwart en zangeres. En ja, dat schept een bepaald verwachtingspatroon, vanuit een clichébeeld wellicht. Zoiets als dat zwarte zangeressen allemaal een innerlijk natuurgeweld herbergen, dat in rechtstreekse verbinding staat met de volumeknop van hun stem. Is niet zo. ‘Mensen die me alleen van tv kennen, denken nog weleens dat ik de hele boel bij elkaar blèr als ik zing. Jammer dan. Ik ben Chaka Khan niet.’ Wat dan wel?

‘Oké.’ Ze gaat even verzitten in het Amsterdamse café, om de kwestie de vereiste aandacht te geven. ‘Ik geloof niet in reïncarnatie, maar als ik terug zou komen dan liefst als half Minnie Riperton en half Dionne Warwick.’

Dames die het evenmin van hun volumineuze kracht moeten hebben, meer van de subtiliteit. Beiden hebben een achteloze, verraderlijke lichtheid die maskeert hoe wendbaar en soepel hun stemmen zijn.

In die categorie valt Giovanca Ostiana een beetje. Zoet behaaglijk, waarbij de stem altijd in dienst staat van het liedje, nooit andersom. Inmiddels is van de zangeres, van oorsprong uit de Antillen, het tweede album While I’m Awake uit. Een verzameling easylistening-achtige, melodieuze soul/popliedjes. Ze schreef ze ’s nachts, als ze de slaap niet kon vatten. De nuchterheid waarmee het volgende daglicht gepaard ging, was een filter voor wat goed genoeg was.

Daarnaast kreeg ze bekendheid als tafeldame van Mathijs van Nieuwkerk in De Wereld Draait Door, als achtergondzangeres voor onder anderen Izaline Callister, en ver daarvoor als fotomodel.

Maar eerst en vooral is ze een zangeres die subtiliteit stelt boven vocale krachtpatserij. ‘Als mensen de plaat horen, denken ze dat ik geen ballen heb. Maar ik houd nu eenmaal van een subtiele aanpak. Kracht kan in zoveel dingen schuilen. Niet alleen in volume en uitvoering maar ook in intentie of vorm.’

En ook in een heel specifiek geluid dat je zou kunnen omschrijven als de Dox-sound: naar Giovanca’s platenmaatschappij, waarvan ook artiesten als Wouter Hamel en Benny Sings (Tim van Berkenstijn), haar producer, deel uitmaken.

Artiesten uit die stal koesteren het concept van afgeronde liedjes als old school ambachtelijke bouwwerkjes, waarvan de melodie op een organische manier de luisteraar inpakt. Liedjes die kloppen, lichtvoetig je oor inhuppelen of glimlachen naar de zon.

Giovanca: ‘In Japan noemen ze het Shibuya. Dat betekent zoiets als feelgood. Het is moeilijk er je vinger op te leggen. Het heeft iets vrolijks. Benny is ook heel erg van de majeur.’

Japan, waar ze al gespeeld heeft, is er gek op. Er is in elk geval altijd wel de associatie met lichte jazz, soft soul en musical. En ‘tuttig’, zo werd het ook weleens genoemd.

Giovanca: ‘Oh ja, maar ik ben ook übertuttig hoor, en schaam me er niet voor. Ik ben een sucker for musicals als West Side Story, Annie of Disneyfilms. Dat komt ook doordat die liedjes daarin zo goed zijn. Ze hebben een hechte structuur, zijn afgerond. Ik heb veel geleerd door met Benny te werken. Die is erg van de structuur, de vorm. Of het nou Barbra Streisand of Burt Bacharach is.’

Met dat aspect had ze bij haar eerste album nogal wat moeite. Benny werd gek van me. ‘Liet ik aan hem zien wat ik geschreven had, had hij zoiets van: waar is het refrein? Waar is de brug?’ Maar een ‘kill your darlings’-mentaliteit hielp haar steeds verder als songschrijver.

Daarbij lijkt het of soul ook definitief een plek heeft gevonden in Nederland als popland, vindt ze. ‘Kijk naar Waylon, kijk naar Alain Clark.’

Een ontwikkeling, misschien ingezet door Amy Winehouse? Misschien; en dat vindt ze ook heel mooi, alleen... Dan volgt een lange stilte waarin een heel moeilijk en mooi gezicht overweegt of ze wel gaat zeggen wat ze wil zeggen.

‘Oké! Vorig jaar North Sea Jazz Festival; Adele, die Britse soulzangeres, staat daar in de grootste zaal, helemaal uitverkocht. Terwijl een jaar daarvoor Jill Scott nog in een veel kleiner zaaltje voor misschien een kwart van het publiek speelde... Ik bedoel: Jill Scott, mensen!’

En dan met name de Jill Scott die al sinds 2000 voorvechter is van de nu soul uit Philadelphia. Jill Scott de gevierde r & b-chanteuse annex souldichteres. Maar vooral Jill Scott de zwarte zangeres (tegenover Adele de blanke) die eigenlijk – ze zegt het niet met zoveel woorden – veel beter is dan Adele.

Begrijp haar goed. Ze gunt het iedereen, maar het is toch zonde en raar dat zo’n artieste niet de aandacht krijgt die ze verdient?

Ze weet niet waardoor het komt. Misschien heeft het met herkenning te maken. ‘Modebladen hebben ook nooit zwarte vrouwen op de covers.’

Ze haalt haar schouders op. ‘Ach, ik ben al blij dat er nu in de media meer soorten muziek aan bod komen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden