'Ik ben pragmatisch: het doel heiligt de middelen'

Naakt poseren voor het goede doel in KRO BlootGewoon en oude vakantieliefdes oprakelen in KRO Memories tour d’Amour. Presentatrice Anita Witzier doet ‘alles in de vaart der volkeren’....

Ze staat op het punt om op vakantie te gaan. ‘We vliegen eerst naar Seattle, dan gaan we naar Alaska en tot slot naar Memphis en Miami.’ Een ambitieuze reis voor Anita Witzier (48), die net de opnames voor Memories tour d’Amour en BlootGewoon achter de rug heeft. ‘Waar ben ik aan begonnen, dacht ik? Ik kan beter drie weken met een boek in de tuin zitten. Maar nu heb ik weer rust in mijn hoofd en veel zin in de reis.’

Beide programma’s starten in de zomer. Let u op de kijkcijfers?

‘Natuurlijk, daar maak je je altijd druk om, dat hoort ook. Half Nederland is met vakantie, maar er zijn gelukkig voldoende thuisblijvers die ervan kunnen genieten. Het is wel zo dat er in de herfst en winter meer mensen kijken en daarom vind ik het jammer dat het in de zomer staat geprogrammeerd. Als je lekker kookt, wil je toch ook dat er zo veel mogelijk mensen van genieten?’

Voor de eerste serie BlootGewoon poseerde u zelf naakt. Hoe was dat?

‘Ik had het makkelijk, vergeleken met onze gasten, want voor mijn foto waren alleen een visagiste, fotografe en een dame voor het licht aanwezig. Voor een cameraploeg uit de kleren gaan, is een ander verhaal. Er zijn veel meer mensen bij, vrouwen én mannen.’

Stond u stil bij het idee dat iedereen in Nederland die foto zou zien?

‘Dat was ook de bedoeling. Je wilt toch stof tot praten genereren en aandacht voor het programma trekken. Maar het was een mooie foto en ik heb er geen spijt van gehad. Ik kreeg alleen maar positieve reacties. Het was ook niet gevaarlijk, ik ging niet bloot zoals in Penthouse.’

In de eerste aflevering van het nieuwe seizoen poseerde een 71-jarige dame in zwart ondergoed achter een drumstel. Is dat nou echt nodig?

‘Het is nodig om aandacht te vestigen op het goede doel. Dit zijn dames uit een keurig zangkoor, die door de fotograaf op een andere manier worden neergezet: als rockbitches. Die dames hebben verschrikkelijk veel lol gehad; steunkousen uit, netpanty’s aan. Het doel van het programma is om een stapje verder te gaan. Een cheque uitschrijven kan iedereen en als je met z’n vieren om de tafel gaat zitten om over goede doelen te praten, kijkt er geen kip naar. Het doel heiligt de middelen.’

Waar geniet u als kijker meer van: mensen die zich letterlijk blootgeven in BlootGewoon, of figuurlijk blootgeven in Memories tour d’Amour?

‘In BlootGewoon gebeurt het allebei. In de eerste aflevering zagen we dat de man van een van de zangkoordames twee dagen voor de fotoshoot overleed. We deden het voor hem, en voor de Catharijne Stichting van het UMC Utrecht, waar hij werd verpleegd. Zijn vrouw wilde doorgaan met de fotoshoot, want voor haar was het onderdeel van het rouwproces en afscheid nemen. Dan komt het heel dichtbij en is het meer dan alleen: leuk, en nu je broek uittrekken.’

Vechten mensen pas voor een goed doel als het ze persoonlijk raakt?

‘Natuurlijk. Waar je zelf betrokken bij bent, loop je het hardst voor. Toch is het goed om het bij andere mensen onder de aandacht te brengen.’

U bent ambassadrice voor het Reumafonds en lijdt zelf aan reumatoïde artritis. Verklaart dat uw inzet?

‘Het Reumafonds benaderde mij toen het hoorde dat ik er zelf last van had. Zij wilden het fonds meer onder de aandacht brengen en hadden daar eigenlijk een bekende Nederlander voor nodig. Ik ben dan heel pragmatisch ingesteld. Ook hier geldt: het doel heiligt de middelen.’

Helpen mensen elkaar voldoende?

‘Ik denk dat het steeds minder wordt omdat de samenleving individualiseert. Anderzijds merk ik dat vrijwilligers zich enorm inzetten. Een goed doel is eigenlijk een onzinnige omschrijving. Het is geen vrijblijvend geneuzel, het is keiharde noodzaak.’

Belemmert reuma uw werk?

‘Niet meer. De last die ik heb gehad, is minimaal vergeleken bij wat ik om mij heen zie. Dat is verschrikkelijk.’

Heeft u een plan voor de toekomst?

‘Hád ik maar een plan. Meestal doen we alles in de vaart der volkeren en daar voel ik me goed bij. Ik vind het niet zinvol om me bezig te houden met wat er over drie of tien jaar gebeurt. Wat dat betreft leef ik in het hier en nu. Zo zit ik gewoon in elkaar, ik heb mijn leven nooit gepland.’

U komt heel zelfverzekerd over.

‘Kom ik zo over? Voor een deel is dat professionalisme, en ervaring.’

Een manier om kritiek af te stoten.

‘Ja, dat kan ik heel goed. Wij wisten voor de eerste reeks BlootGewoon heel goed waar we mee bezig waren en konden alle kritiek in onze achterzak steken. Kritiek die daarna overigens verstomde en bij de tweede reeks volledig uitbleef.’

Na zes jaar op rij genomineerd te zijn voor de Zilveren Televizier-Ster, won u in 2007 de prijs voor beste presentatrice. Dacht u toen: eindelijk erkenning voor mijn werk?

‘Niet: eindelijk erkenning. Maar wel: yes, ik heb hem. Het was ook leuk dat heel Carré opstond en een staande ovatie gaf. Iedereen kon mij eindelijk feliciteren, in plaats van zeggen hoe jammer het was, haha. Het was dus vooral een applaus van opluchting.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden