'Ik ben muzikaal zeer beperkt'

De muziek van singer-songwriter JAMES TAYLOR is sinds de jaren zestig weinig veranderd, maar hij is niet in het verleden blijven steken, zegt hij....

GA NIET naar een concert van James Taylor als je op een show zit te wachten. De lichtman in Carré kan zijn klus klaren met één aan/uit-knopje. En de band, inclusief de zwarte back up zanger Arnold McCuller, staat als aan de grond genageld.

Temidden van deze oase van rust is Taylor (51) zelf het toppunt van sereniteit. Zo nu en dan tilt hij zijn linkerbeen op als een ooievaar. Als uiterste concessie naar de rock 'n' roll gaat hij twee keer op zijn knieën als drummer Russ Kunkel er een extra roffel uitperst. Hij laat eigenlijk alleen zijn vingers dansen in die karakteristieke finger picking-stijl. Op afstand bestaat de beweging van het concert vooral uit slenteren tussen microfoon en glaasjes water.

Zo slungelt de zanger ook de hotelkamer binnen nadat hij het obligate rondje door de rode buurt van Amsterdam heeft afgewerkt. De singer-songwriter die geldt als icoon van de jaren zeventig mag dan een bijna Tibetaanse rust uitstralen, van binnen kookt het nog behoorlijk. 'Mijn liedjes hebben ook vaak een rimpelloze buitenkant en een stormachtige binnenkant.'

Hij verwerpt het idee dat zijn albums uit de jaren tachtig en negentig een lange homesick blues over de jaren zeventig zijn. Natuurlijk is het waar dat Nixon toen met zijn Vietnam-politiek en de Watergate dommigheid schreeuwde om tegen de schenen te worden getrapt. In het nummer Line 'em up van zijn laatste album Hourglass beschrijft Taylor het slotakkoord van de vernederde president in het Witte Huis. Ook in een aantal andere nummers worden herinneringen opgehaald, maar Taylor benadrukt dat hij echt in het heden leeft.

Druk op het knopje 'Amerikaanse politiek' en Taylor barst los over de gevolgen van de kruistocht van Kenneth Starr en Co. die Clinton een paar jaar in de tang heeft gehouden. 'Dat bespottelijke impeachment gedoe heeft ertoe geleid dat deze regering nu heel geforceerd van het imago van verlamming af wil en zich overdreven laat gelden. In zo'n overhaaste rehabilitatie-poging past geen diplomatie meer, alleen bommen. En dat zullen ze in Joegoslavië weten ook.'

Maatschappelijk is Taylor dus allesbehalve ingedut, maar zijn muziek heeft sinds de jaren zestig toen hij door Paul McCartney de Apple-studio in werd geloodst geen verandering ondergaan.

'Het is geen principiëel conservatisme, ik kan gewoon niet anders. Ik ben muzikaal zeer beperkt. Maar ik eis van niemand dat zij naar mijn liedjes luisteren. Als mijn verkoop daalt, zal ik ook zo blijven spelen. Ik hoop dat ze aan het eind van mijn carrière zullen zeggen dat ik twee of drie echte goede nummers heb geschreven, dan ben ik dik tevreden.'

In die categorie valt dan zeker Fire and Rain uit de beginperiode. Het staat nog steeds, net als Carolina in my mind en Sweet Baby James, op de speellijst van elk concert. Fire and Rain is een typisch intiem Taylor-nummer, waarin hij zijn worsteling met drugs beschrijft. Het wordt regelmatig gecovered en soms ook gesampled, waar hij kritisch naar kijktwant 'voordat je het weet wordt jouw muziek in een lied gebruikt waarin ze kinderen oproepen een pistool mee naar school te nemen'.

Over een paar maanden gaat Taylor de studio in voor een nieuw album. Hij heeft al al zeven liedjes klaar en met een deadline komt de rest ook wel, want inspiratie valt af te dwingen. 'Ik maak vrijwel elke dag muzikale aantekeningen op een zakrecordertje. Thuis werk ik ze volgens een strak tijdschema uit en dan borrelt de rest ook wel naar boven. Want kinderen en het onderbewustzijn hebben allebei regelmaat nodig om tot bloei te komen.'

Taylors kinderen uit zijn eerste huwelijk, met Carly Simon, hebben die regelmaat niet gekend. Ben en Sally, die beiden in de muziek terecht zijn gekomen en geregeld met pa op het podium meezingen, werden vroeger naar alle concerten meegesleept. 'Een perfecte opvoeder ben ik niet geweest, want ik ben eigenlijk in mijn zeventiende jaar blijven steken. Kinderen doen niet wat je zegt, maar wat jij zelf doet. En ik heb met mijn drugsverleden nou niet direct het goede voorbeeld gegeven. Ik ben wel zo'n ouder, ja misschien is dat hypocriet, die zegt dat ze daar van af moeten blijven. Want misschien hebben zij minder geluk dan ik en overleven ze het niet.'

Toch kijkt Taylor met tevredenheid terug op de roerige jaren waarin hij als onschuldige country boy uit North Carolina naar New York kwam. 'Die jaren hebben me gevormd. Als je dat hebt overleefd dan kun je heel veel ellende aan, zoals scheidingen, de dood van mijn broer Alex. '

En praktisch als hij is, in alles zit wel weer een liedje. In Enough to be on your way beschrijft Taylor zijn 'fucked up family' na de dood van Alex. 'Direct na zijn crematie stak er een verwoestende storm op die de hele Oostkust heeft geteisterd. De rook van mijn broer werd daardoor direct teruggeblazen naar zijn huis honderden kilometers verderop. In onze familie spreken we van Hurricane Alex. Wat een prachtige manier om thuis te komen. Zo mag de wind me later ook terugbrengen naar North Carolina.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden