Ik ben geen moment onbespied

Wie slaat je gade? De mensen om je heen natuurlijk en soms ook de mensen op straat. Fotografen fotograferen me. Schilders schilderen me. Televisie vertoont me. Als ik op straat loop word ik gevolgd door bewakingscamera's. Ik ben geen moment onbespied. Alleen mijn binnenste, de poëzie, blijft ongeschonden. Verder word ik stuk gecommuniceerd.

Uit Alle gedichten (Nijgh en van Ditmar, 2017) van Hans Verhagen het gedicht 'Generaties':

In laarzen bevaar ik de liefde;
buitengaats
hevige navelstormen.

Wankelend in het authentieke water
tast ik naar kernen als schelpen
en de schepen der beschaving.

Het eeuwig verdronken water roept
de zoutste dromen in mij wakker:
een nieuwe waarheid rijpt in mij.

Het (bio)logische gevolg van mij:
een afgebeeld & afgeluisterd leven
bekend van radio en televisie.

Afstervende stappen, gaat de mens,
overwoekerd door communicatie,
en baart opzienbarend verderop.

Een ander gedicht van Verhagen:

Een dichter - de schrijfmachine waarin
de schoonheid van het leven wordt bezongen

Soms kan je geen mond van een microfoon
onderscheiden, geen geestelijk leven
van een televisieprogramma

Dichter? Soms weet ik werkelijk niet
of ik nu zwijgen moet of kijken

We nemen afscheid van al deze drukte met een gedicht uit Alle gedichten van Theo Verhaar (De Harmonie, 2011):

Dreiging gaat alleen uit
van gezwollen taalgebruik,
Ingelijst achter glas
kerft een grassprietje
de harde hoornlaag
van een wijsvinger.
Het pad kruist in de verte
de verharde weg.
Het perspectief
van een herinnering
is een engelkromme.
Een rechte, omgeleid
op weg naar oneindigheid

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden