Interview

'Ik ben een soort loner'

Ze schitterde in films naast George Clooney en Colin Farrell maar toch kan Thekla Reuten (39) nog anoniem over straat. Over werken in Hollywood, de baby die eraan komt en haar perfectionisme: 'Ik ben nooit tevreden.'

Beeld Krista van der Niet

Acteurs zijn doorgaans niet de meest bescheiden mensen, maar Thekla Reuten is een uitzondering. Ze zoekt zelden de publiciteit. Toch kan ze, op haar 39ste, al bogen op een internationale carrière, het resultaat van haar perfectionisme en tomeloze inzet. Afwachten en niets doen is niks voor haar. Behalve nu haar zwangerschapsverlof is aangebroken.

Heb je al last van nesteldrang, waardoor je steeds aan het poetsen bent?

'Haha, nee. Ik heb ook geen rare, hormonale, heftige uitvallen thuis bij Gijs (Naber, Thekla's partner die ook acteur is, bekend van Penoza op tv en de film Aanmodderfakker). Ik merk wel dat ik sneller ontroerd ben. Ik moest vóór mijn zwangerschap al huilen als op tv het kindje in De bevalling op de borst van de moeder werd gelegd, en dat heb ik nu vaker. Ik heb ook geen zin meer in heftig nieuws of afgehakte hoofden. Niemand die er wat aan heeft als ik dat nog op mijn harde schijf laad.'

Als Thekla Reuten straks ligt te puffen, kan de rest van Nederland haar zien in de bioscoop in De Reünie. Een verfilming van de thriller van Simone van der Vlugt over een jonge vrouw die twintig jaar na de verdwijning van haar beste vriendin op zoek gaat naar de toedracht.

In de film zitten scènes waarin jouw personage als jong meisje op hartverscheurende wijze wordt verraden door haar beste vriendin. Bekijk je die nu ook met andere, hormonalere ogen?

'Ik vraag me wel af hoe ik er voor mijn kind zou kunnen zijn als zoiets zou gebeuren. Hoe je je kind zelfvertrouwen kunt laten behouden, ongeacht wat anderen zeggen. En hoe je je kind kunt leren dat eigenheid een kracht is, iets waar je trots op mag zijn. Ik lees veel boeken om me voor te bereiden op het moederschap. Ik zie het als de voorbereiding op een rol. Daarin ga ik tot het uiterste, om het vervolgens allemaal los te laten, hoor. Ik vind het bijvoorbeeld interessant om te lezen dat je een kind niet moet dwingen te slapen als hij niet moe is en pas voedt als hij honger heeft. Als je de instincten van het lijfje bevestigt, leg je de basis van zelfvertrouwen. Ik geloof daar sterk in.'

Met enige fantasie zou je De Reünie ook haar kindje kunnen noemen. Als Reuten in een interview met schrijfster Simone van der Vlugt leest dat die haar ziet als ideale hoofdpersoon, mocht haar werk ooit worden verfilmd, belt ze haar meteen op en vraagt haar thuis te eten. Ondertussen leest ze haar halve oeuvre, inclusief een aantal vertalingen. Boven de boerenkool maken ze samen een voorzet, die een paar jaar later, als Reuten producent Gijs van de Westelaken ontmoet, wordt ingekopt. 'Typisch Thekla', vindt Van de Westelaken. 'Ze wacht niet tot ze een rol krijgt aangeboden, maar neemt graag zelf het initiatief.' Haar betrokkenheid wordt niet alleen beloond met de dragende rol, maar ook met de functie van associate producer, iets wat ze 'heel spannend en leuk' vindt. Want, zegt ze: 'Ik ben niet het type acteur dat denkt: geef maar wat tekst, ik kom op de set en doe die rol even.'

CV

16 september 1975 Geboren in Bussum

Carrière (selectie)

1998 Speelt Mary in De Trip van Teetje en Francesca in Het 14de kippetje

1999 Lize in Kruimeltje

2000 Debbie in Iedereen Beroemd! (genomineerd voor een Oscar) en Vera in De zwarte meteoor

2002 Lotte in De Tweeling (genomineerd voor een Oscar)

2003 Klara in Rosenstrasse

2004 Shooting Star (beste jonge Europese actrice) in Berlijn

2007 Elena in Transit (met John Malkovich) en Anna Teshemka in Highlander: The Source

2008 Marie in Bruges (met Colin Farrell) en Valerie in Wit Licht

2010 Mathilde in The American (met George Clooney),

2012 Claire in Het Diner

2014 Lisa in The Legend of Longwood

2015 16 juli première Sabine in De Reünie, daarna volgen nog rollen in de serie Overspel, de speelfilm Schone Handen, en, vanaf november, een hoofdrol in de BNN/VARA-serie Tessa.

Thekla Reuten woont samen met acteur Gijs Naber.

'Thekla neemt haar vak heel serieus of beter gezegd: haar business heel serieus', zei Gijs van de Westelaken.

'Ik vind dat een compliment. In Nederland wordt het misschien overdreven gevonden als mensen in een creatief beroep ook zakelijk zijn, maar ik vind dat juist bij je vak horen. Dat geldt ook voor de dingen eromheen, zoals omgaan met de media. Ik vind het belangrijk dat je je pr goed doet. En dat je een grens trekt bij je privéleven, noem ik ook je vak serieus nemen. Ik vind het belangrijk dat mensen je steeds als nieuw zien in een rol. Ik zit dus niet op Twitter of Facebook. Ik hoef me niet te ventileren als mens, als Thekla.'

Als een journalist vraagt wanneer je bent uitgerekend, antwoord je dat dat privé is. Je relatie met Gijs Naber heb je twee jaar buiten de media weten te houden. Zijn jullie daar echt naar gaan leven, in de zin dat je tijdens een romantisch diner bewust niet gingen kussen?

'We zaten niet openlijk te kussen in een restaurant, nee. Maar ik geloof dat we dat nu ook niet echt doen. We liepen wel hand in hand of gearmd op straat, maar we hebben allebei het geluk dat we niet snel worden herkend. En ik heb natuurlijk de luxe dat ik af en toe wat in het buitenland kan doen. Ik kan pauzes inlassen, voor acteurs die vooral in Nederland succesvol zijn, is dat natuurlijk moeilijker.'

Reuten heeft meerdere buitenlandse rollen op haar naam staan. Zo stond ze naast John Malkovich in de film Transit, in Bruges naast Colin Farrell, en met George Clooney in Anton Corbijns speelfilm The American. De Ierse jeugdfilm The Legend of Longwood, waarin ze Lisa speelt, draait momenteel in de bioscoop en is verkocht aan 25 landen.

Beeld Krista van der Niet

Hoe heb jij jezelf zo goed internationaal op de kaart weten te zetten?

'Door hard te werken en te focussen. Er kwamen dingen op mijn pad en die heb ik met beide handen aangepakt. Ik had altijd het vanzelfsprekende gevoel: de hele wereld is je toneel. Dat komt misschien ook omdat ik half Italiaans ben - mijn moeder is Italiaanse - en ik me al thuis voelde in twee culturen.'

Menno Meyjes, regisseur van De Reünie, met wie je eerder samenwerkte bij Het Diner, zei: 'Thekla is moedig.' Hij schetste het beeld van een jong meisje dat bovenop de hoge duikplank staat, en het eng vindt om te springen, maar desondanks geen aansporing behoeft. Ze balt haar vuisten en springt.'

'Jeetje, wat mooi en lief. Hij heeft denk ik gelijk. Dat begon al na de toneelschool, toen ik alleen in Los Angeles belandde en een auto huurde waarmee ik elke dag zelf naar de set reed. In Nederland zijn we gewend dat je altijd wordt opgehaald, daar moest ik drie maanden lang in mijn uppie de weg zien te vinden. Pas later besefte ik: o, dat was eigenlijk best hands on zoals ik dat deed. En verder ben ik altijd wel gedisciplineerd in dingen.'

In wat voor dingen?

'Bij het opsturen van een tape voor een auditie ga ik nooit over een nacht ijs. Ik ben daar echt lang mee bezig, want ik ben nooit tevreden. Dat geldt ook voor het onder de knie krijgen van een taal. Er zijn mensen die er geen bal aan vinden om uitentreuren te schaven aan dialecten en dialogen, maar ik vind dat een leuk werkje. In een Duitse film moest ik Russisch spreken, dus dan zit ik eindeloos met een koptelefoon op die taal te leren. Eerst fonetisch, en daarna wil ik exact weten waar elk woord voor staat. Omdat ik geloof dat je spel daar beter van wordt. Ik neem dingen gewoon heel serieus. Toen ik in Duitsland Rosenstrasse speelde, heb ik dat Duits zo serieus genomen dat ik als enige buitenlandse niet ben nagesynchroniseerd, haha. Gründlichkeit is een woord waarvan ik erg hou. Ik vind het fijn in Duitsland te werken. Er wordt daar veel respectvoller met cultuur omgesprongen. Ook in Engeland en Amerika gaat het er professioneel aan toe. In Nederland wordt de industrie steeds volwassener, maar nog steeds zie je ogen rollen als je zegt dat het wel wat stiller mag zijn op de set. Het heeft ook met de omvang van het taalgebied te maken, denk ik. Hoe groter dat is, hoe serieuzer de industrie. In Duitsland moesten ze een keer heel hard lachen toen ik zei dat je bij ons bij honderdduizend kijkers een Gouden Film hebt. Alleen al de Italiaanse serie die ik heb gedaan voor RaiUno is door 7,5 miljoen mensen bekeken. Dat is wel even een ander cijfer.'

Tekst loopt door onder de afbeelding.

Beeld Krista van der Niet

De film De Tweeling, waarin jij speelde, kreeg in 2004 een Oscarnominatie. Denk je dat je aanwezigheid daar van invloed is geweest voor je internationale carrière?

'Ik heb dat vooral opgepakt als een soort reality check. Hoe werkt het? Ik heb heel goed gekeken naar de hele façade. Zo ontdekte ik het bestaan van seatfillers. Billy Crystal opende de show, waarna allerlei actrices en acteurs opstonden om een whisky te halen of een make-upcheck te doen. En toen gingen, floep, floep, die seatfillers snel op hun stoelen zitten, zodat de zaal er vol bleef uitzien. Wij stonden zelf ineens naast Julia Roberts, die nog even adem stond te halen voordat ze op moest. Dus door de roze wolk heen, zag ik toen dat het gewoon business was. Daar zit geen afkeuring in, het is de realiteit en het is goed om die te zien.'

Voel je je wel eens een vreemde eend tussen acteursvrienden van de toneelschool?

'Op de toneelschool had ik dat niet. De laatste jaren soms wel. Ik ben een soort loner.'

Wanneer voel je je een loner?

'Als ik zo in mijn eentje in Duitsland zit te verduitsen en een groep nieuwe mensen leer kennen en dat met niemand kan delen. Ik ben on my own on the road. Ik heb iets van veertig producties gedaan en elke keer was het met een andere regisseur, een andere groep acteurs, in een ander land of op een andere plek. Ik heb nooit een vast gezelschap om mij heen gehad. Ik heb ook niet zo veel actrice-vriendinnen. In die zin ben ik een loner.'

Zit je je bij een grote Amerikaanse productie in je camper wel eens ongemakkelijk te voelen, omdat je buiten nog niemand kent?

'Ongemakkelijk niet. Het is wel altijd spannend.'

En iemand als George Clooney zit dan zeker in een veel grotere trailer dan jij?

'Volgens mij waren onze trailers ongeveer hetzelfde, dat hangt niet per se af van je naam. Misschien eerder andersom, haha. Ik heb wel meegemaakt dat acteurs een grotere trailer wilden dan de hoofdrolspeler. Daar moet ik erg om lachen. Dan komt er zo'n nieuwe trailer aanrijden die een meter langer is en dan kunnen we weer verder. Ik zie het vooral als onzekerheid. Sommige acteurs of actrices moeten enorme scènes maken om te kunnen presteren. Dan lukt het ze bijvoorbeeld niet om te huilen en dan gaan ze een heel gedoe maken over iets als een kostuum. Ik veroordeel dat niet, maar vind het heel contraproductief. George Clooney had daar trouwens allemaal geen last van. Die heeft helemaal niet in zijn trailer gezeten, die was steeds op de set. Het is zó'n kletskous, met een enorme charme, heel prettig no-nonsense. Al is het natuurlijk bepaald geen no-nonsense dat hij allemaal bodyguards heeft, die ook echt nodig blijken. We filmden in een klein dorpje en dat liep helemaal voor hem uit. Mensen brachten zelfgebakken koekjes voor hem mee enzo. Zijn bodyguards zijn wel min of meer vrienden van hem geworden. Tussen het draaien door staat hij met wat keien een soort jeu de boules met ze te spelen. Heel ontspannen, dankzij hem.'

Zo lovend als zij over Clooney spreekt, zo lovend spreken collega's over Thekla Reuten. Ze schetsen het beeld van een gedreven actrice, altijd goed gehumeurd en tot in de puntjes voorbereid. Ook wordt ze geroemd om haar betrokkenheid door de goededoelenclubs die ze steunt, zoals Terre des Hommes en Strawberry Earth. Bij Terre des Hommes werkte ze jarenlang achter de schermen zonder dat iemand het wist.

Beeld Krista van der Niet

Nobody is perfect, behalve Thekla Reuten, was het gevoel dat mij bekroop.

'Haha. Dat is in elk geval leuker dan 'Thekla is een vrouw you love to hate', wat ik laatst in de Flair las. Daar kwam wel een opsomming aan moois achteraan, maar het blijft een nare uitdrukking. Ik kan dat beeld niet weerleggen door te zeggen: ik ben eigenlijk een onwijze bitch op de set, want zo is het niet, maar ik ben wel gewoon een zoekend mens als iedereen, hoor. Mijn gemierenneuk, mijn 'ant-fucking', zoals ik dat in het buitenland probeer uit te leggen, is echt niet alleen maar fijn.'

Met je inzet voor duurzaam leven ga je vrij ver, hoorde ik bij Strawberry Earth. Je schijnt zelfs bezig te zijn met de bouw van een duurzaam huis.

'Klopt, er komen zonnepanelen. En als je bijvoorbeeld doucht, wordt de warmte van het afvalwater opgeslagen en weer gebruikt voor de verwarming van het huis.'

Plas je uit milieuoverwegingen ook onder de douche?

'Dat doe ik wel eens, maar niet zozeer omdat ik dan niet hoef door te trekken en water bespaar, maar uit haast of luiheid. En omdat het je van wintertenen schijnt af te helpen. Ik hoorde dat je met ochtendurine over je tenen moet plassen. Het werkt echt goed.'

Zelfs je dagcrème is duurzaam.

'Ja, ik geloof echt niet in chemische producten. Of in botox. Ik las laatst een waanzinnig overtuigend, wetenschappelijk artikel over het effect van botox op je kind. Botox vermindert je gezichtsexpressie. Hoe minimaal ook, een baby kan zelfs de kleinste dingetjes van je gezicht te lezen. Dus vind ik: denk toch na over de impact van zo'n ingreep! Als actrice vind ik helemaal dat je er goed over moet nadenken. Ik liep tijdens de Oscaruitreiking op de rode loper achter Nicole Kidman, die door een haag van fotografen werd gefotografeerd en al die tijd steeds exact hetzelfde keek. Dat was de eerste keer dat ik zo'n bevroren gezicht zag. Ik vind het helemaal niks. Het is alsof je de herfst uit de seizoenen haalt, en het zomaar, pang, winter is.'

Je bent een dochter van een priester, die vanwege zijn huwelijk uit zijn ambt is gezet. Zit er ook een beetje een priester in jou?

'Ik heb wel erg het geloof in de kracht van de eenvoud meegekregen. Als ik met mijn ouders en mijn broer naar de film ging, was het Cry Freedom of Out of Africa.'

Je vader is overleden toen je 23 was. Was hij ziek?

'Uitgezaaide kanker. Hij is drie jaar lang ziek geweest. Ik ben achteraf blij dat ik dat zo bewust heb meegemaakt. Ik weet nog dat ik een avond bij mijn vader oppaste, hij kon niet meer alleen zijn, en dat hij in bad ging. En ik zat erbij. Dat is vrij confronterend als je 23 bent, maar ook intiem en mooi. Hij heeft, denken wij tenminste, echt langer geleefd, doordat hij het Houtsmullerdieet ging volgen. Daarmee mijd je bepaalde voedingsstoffen en probeer je de tumor als het ware uit te hongeren. Mijn vader zag er gezonder uit dan ooit. Maar hij wist natuurlijk dat zijn overlijden eraan kwam. Op zijn sterfbed heb ik met hem nog naar ruw materiaal gekeken van Kruimeltje, waarin ik speelde, zodat hij kon zien wat ik in het aan het doen was. Hij was heel trots.'

Heeft zijn overlijden een bepaalde ontwikkeling bij je versneld, denk je?

'Ja. Als dochter moet je altijd iets doen met de vaderfiguur in je leven. Dat proces is versneld doordat hij bij mij eerder wegviel. Je gaat nadenken over welke invloed zijn leven op dat van jou heeft gehad. Mijn vader was een zeer maatschappelijk betrokken man. Daardoor was ik ook erg serieus en had ik het gevoel dat alles betekenisvol moest zijn. Door de dood van mijn vader kon ik dat meer gaan loslaten. Daardoor is mijn leven wel een stuk lichter geworden.'

Je moeder is Italiaanse, is dat van invloed geweest?

'Bij Italianen heerst meer angst voor wat de buren over je zeggen. Dus zorg je dat je je stoepje schoonhoudt en dat je buiten geen teenslippers draagt maar een leuk schoentje. Dat is wel een beetje in mij gaan zitten. Toen mijn Italiaanse oma er lucht van kreeg dat haar katholieke dochter verliefd was op een priester, is ze naar hem toe gegaan en heeft gezegd: 'Niet meer met mijn dochter omgaan, dit kan niet.' Op het sterfbed van mijn vader heeft ze hem daarvoor om vergeving gevraagd. Ik vind dat prachtig, dat getuigt van moed. Maar hun huwelijk heeft van mijn ouders natuurlijk ook veel moed gevraagd. Dat mijn moeder als dochter in een katholiek gezin durfde te kiezen voor een priester, en dat die in die tijd durfde te zeggen: al word ik door de Paus uit het ambt gezet, ik trouw met deze vrouw, dat toont een kracht en een durf waarvan ik denk ik onbewust wel iets heb meegekregen.'

Jij hebt je partner juist te danken aan familie. Je neef, wijlen acteur Jeroen Willems, probeerde je al een tijdje te koppelen aan Gijs. Weet je waarom hij jullie zo goed bij elkaar vond passen?

'Helaas niet. Hij heeft het niet eens geweten dat we nu samen zijn en zelfs een kind krijgen. Het was steeds de bedoeling dat we met z'n drieën zouden gaan eten, maar een ontmoeting kwam er maar niet van. Tot de avond in het ziekenhuis, waar Jeroen na zijn hartstilstand naartoe was gebracht. Daar zagen Gijs en ik elkaar voor het eerst, allebei in shock en in tranen. De rest van die week waren we adressen aan het verzamelen en dingen aan het regelen - en al die tijd stond er een olifant in de kamer. Het is natuurlijk een bizarre combinatie om in de rouw te zijn en tegelijkertijd een prille verliefdheid te voelen. We hebben ons in de maanden daarna ook vaak afgevraagd: is het nou omdat het allemaal zo bijzonder is gegaan of staat het echt op zichzelf? Gelukkig is het dat laatste. Ik denk dat Jeroen heeft gevoeld dat het klopte en dat we er allebei aan toe waren om... Nou ja, om te doen wat we nu aan het doen zijn. Hij staat letterlijk aan de wieg van ons kind.'

Acteur Jeroen Willems, die in 2012 op 50-jarige leeftijd overleed. Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden