Interview

'Ik ben een pleaser en dol op aandacht'

Van Jehova's Getuige tot rock'n'roll-artiest tot tv-presentator? Dat is het carrièreverloop van Dennis Weening, nu te zien in twee nieuwe RTL-programma's. 'Lachen toch?'

Presentator Dennis Weening is te zien in de programma's Battle on the Dancefloor en Bizarre eters. Beeld Linda Stulic

Dennis Weening was 23, werkte bij de regionale omroep TV West en maakte voor het programma Westpop een item met de titel 'Stappen in de regio', waarvoor hij Zuid-Hollandse uitgaansgelegenheden bezocht. Dit keer was de crew in Zoetermeer, waar Weening in kroegen en discotheken 'nogal wat' had gedronken. 'Stappen in de regio' werd altijd afgesloten met Weening die afscheid nam van de kijkers voor het plaatsnaambord van de betreffende plaats. 'Maar toen we het Zoetermeerbord eindelijk vonden, moest ik onwijs nodig pissen. Dus ik rende naar dat bord, want dat was het enige waar ik tegenaan kon plassen.'

Wat ik niet snap: waarom moet je per se ergens tegenaan plassen?

'Dat snap ik eigenlijk ook niet. Maar ik deed het en de cameraman nam het vol in beeld, dus ik zei: 'Dit was 'Stappen in de Regio' in Zoetermeer!' Vervolgens kwamen er stapels klachtenbrieven binnen uit Zoetermeer. Ron Fresen, toen de eindredacteur van het programma (en nu politiek verslaggever van het NOS Journaal, red.), zei: 'Dennis, er zijn nog nooit zo veel klachtbrieven binnengekomen.' Ik had al afscheid genomen van mijn tv-carrière. Maar Ron zei: 'Aan de ándere kant, het betekent wel dat er naar je wordt gekeken.' Toen mocht ik blijven.'

Spreek je Ron nog wel eens?

'Ik heb hem laatst een berichtje gestuurd: jij bent nu zo'n serieuze NOS-verslaggever en ik werk bij RTL!' Met Haags accent: 'Lachen toch?'

Dennis Weening (38) belandde na TV West bij MTV en was radiopresentator bij 3voor12, het alternatieve muziekplatform van de VPRO. Ook is - of was, dat is niet helemaal duidelijk - hij een van de frontmannen van de Haagse garagerockband Spider Rico, die van 1997 tot 2007 ook buiten Den Haag enige cultstatus verwierf, vooral door hun vaak chaotisch verlopende liveoptredens, waarbij met chaotisch wordt bedoeld dat er wel eens wat kapot ging en dat de bandleden vaak beschonken op het podium stonden.

Sinds 2008 werkt hij als presentator bij RTL, waar hij nu Battle on the Dancefloor presenteert en vanaf morgen Bizarre eters, over 'mensen met een selectieve eetstoornis'. Kijkers kennen hem ook van So You Think You Can Dance, als presentator van Expeditie Robinson en als oud-mol in Wie is de mol?.

Even over Bizarre eters - dat is ondanks de titel dus best wel een serieus programma, zegt Weening (38). 'Natuurlijk moet ik weleens lachen als ik mensen zie die doodsbang zijn voor een stronkje broccoli. Ze vertonen soms het kleutergedrag dat ik ken van mijn dochters. Maar het is echt een probleem: er zitten twee kandidaten bij die helemaal geen vast voedsel eten, maar alleen pakjes Nutridrink. Wij helpen ze beter te leren eten.'

Beeld Linda Stulic

Presenteer je liever The Voice of een alternatief muziekfestival?

'Het liefst allebei, maar het probleem is dat dat in Nederland niet kan. Ik werkte bij MTV, presenteerde voor 3voor12 en had mijn band Spider Rico. Ik was, kortom, credible. Op het moment dat ik So You Think You Can Dance ging presenteren, was ik ineens de commerciële jongen en niet geloofwaardig meer. Dat gold in mijn kringen als je ziel verkopen. Ik heb vier jaar de Lowlands-uitzendingen gepresenteerd voor de VPRO, maar op een gegeven moment werd ik niet meer gebeld. Ik paste zogezegd niet meer bij Lowlands. Ik snap het, maar het is jammer.'

Heb je ooit gedacht: ik verkoop mijn ziel?

'Ik dacht er vroeger in elk geval ook zo over. Ik heb bij MTV ooit geweigerd om Bon Jovi te interviewen, omdat ik ze te slecht vond. Met Spider Rico deden wij nul concessies. Er waren bands bij wie we niet in het voorprogramma gingen staan omdat we ze niet tof vonden. Dat we geen geld verdienden, maakte niet uit. Als je toen tegen mij had gezegd dat ik nu een dansprogramma zou presenteren, had ik je keihard uitgelachen.'

Je moest je dus wel ergens overheen zetten.

'Ja. Alleen: op een gegeven moment had ik door dat ik gewoon goed kan lullen. Dat heb ik omarmd. Ik ben een pleaser en dol op aandacht. Dat kan ik vreselijk vinden aan mezelf, maar ik kan het maar beter accepteren. Ik heb vroeger zo veel kutbaantjes gehad. Uit pure wanhoop heb ik ooit in twee jaar de meao gedaan, een opleiding banken en verzekeringen. Ik ging werken bij een verzekeringskantoor, waar ik me in de archiefkast verstopte en werd ontslagen. Met Spider Rico kregen we vaak maar een paar honderd euro voor een show, en daar waren we dan een hele dag en nacht voor weg. Nu rij ik in een mooie auto, woon ik in een leuk huis en hoef ik me om geld nooit zorgen te maken.'

Is er een grens, wat betreft slechte smaak? Je liet op televisie je oksels harsen door Hans Klok.

'Hahaha. Ik vond het zelf nogal grappig. Maar ik geef toe dat de scheidslijn dun is. Mijn vrouw vroeg zich ook af of dat nodig was.'

Je noemt jezelf nog steeds zanger en gitarist van Spider Rico, hoewel de band niet meer bestaat. Kun je er geen afscheid van nemen?

'Nou, officieel zijn we nooit gestopt. In 2013 hebben we zeven reünieshows gedaan. Maar het klopt dat ik er geen afstand van kan nemen. Ik zong en speelde altijd mijn frustraties van me af, gooide mijn ziel en zaligheid erin. We speelden alsof we bezeten waren - dat kan door niks worden geëvenaard. We gaven alles, en er ging ook altijd van alles stuk, zodat we meer geld kwijt waren aan het vergoeden van de schade dan we verdienden met optreden. Optreden met de band kan dus het allertofste zijn ter wereld. Het kan toffer zijn dan het presenteren van welke grote tv-show dan ook.'

Het kán, zeg je.

'Ja, want het kan ook verschrikkelijk zijn. We waren echt een stelletje amateurs, we waren ontzettend onprofessioneel, we dronken te veel en gebruikten te veel drugs, we waren te vaak te lam om te spelen. Op de Valkhof Affaire in Nijmegen speelden we onze slechtste show ooit. Het regende en op de heenweg hadden we in de auto een fles whisky gedronken, omdat we dachten dat er niemand zou komen. Backstage lieten we een vrijwilliger nog een fles whisky voor ons halen. Daarna kwam het tot een vechtpartijtje - lagen we met z'n vieren te knokken. Zo ging dat altijd. Op een gegeven moment kwam de stage manager zeggen dat we op moesten. Stond het hele veld vol en wij waren te dronken om één noot te spelen. De drummer vertelde moppen en we hebben op het podium gevochten. Torre Florim van De Staat was erbij en sprak me er later op aan: hij had nog nooit zo'n legendarisch slecht optreden gezien en een band die zo veel schijt had aan het publiek.'

En dat gebeurde vaker?

'Te vaak. Op Koninginnenach in Den Haag zouden we een belangrijke show spelen en we hadden de dag ervoor plechtig beloofd niets te drinken. De avond van het optreden zie ik mijn bandgenoot Lenny lopen met een flesje appelsap. Maar hij drinkt nooit appelsap. Dus ik ruiken: whisky. Nou, als hij al had gedronken, dan konden wij óók wel drinken, toch? Stonden we weer compleet bezopen op het podium. Alle clichés over bandjes klopten bij ons.'

Is dat de reden dat Spider Rico nooit echt is doorgebroken?

'Ja, zeker. Het publiek kwam naar optredens om te kijken wat er mis zou gaan, en als we een strakke show speelden werd het saai gevonden.'

Het hielp ook niet dat Spider Rico in de ogen van velen ineens het bandje was met die jongen van tv, toch?

'Klopt. Ineens stonden er jonge meisjes vooraan, foto's van me te maken. Onze eigen fans deden een paar passen naar achteren, want die wilden daar niet tussen staan. Heel erg. Wij zeiden altijd tegen elkaar: zodra er op de poster wordt gezet 'de band met Dennis van MTV', stoppen we ermee. En dat gebeurde. Verschrikkelijk.'

Weening speelde gitaar vanaf zijn 16de en luisterde naar Nirvana. Dat laatste lag enigszins gevoelig, want Weening was Jehova's Getuige. 'Nirvana maakte opruiende, duivelse muziek in de ogen van geloofsgenoten. Thuis luisterden we Elvis en U2 - het scheelde dat mijn vader geen Jehova's Getuige was. Hij gaf mijn moeder de ruimte om ons op die manier op te voeden. Maar hij zei ook: als ze het niet meer willen, is de keuze aan hen. Als je ons gezin vergeleek met andere Jehova's getuigen, was het bij ons minder streng. Drie keer per week moest je naar 'zaal', zoals dat heette, een kerkelijke bijeenkomst. Maar mijn vader vond dat te veel, dus gingen wij maar twee keer per week. Mijn moeder ging dan alleen en hij zette thuis de stoelen aan de kant en draaide keiharde muziek, zodat we konden dansen in de huiskamer.'

Je had evangelisatieplicht, moest langs de deuren. Verjaardagen, Kerst, Oud en Nieuw en Sinterklaas werden bij jullie niet gevierd.

'Ik wist niet beter. Al is het niet leuk om elke keer die deur in je gezicht gegooid te krijgen.'

Wat gebeurde er op je verjaardag?

'Niks. Er werd gezegd: vandaag ben je 12 geworden. O, leuk. Als er op school werd uitgedeeld, nam ik het niet aan en als ik werd uitgenodigd voor verjaardagsfeestjes kwam ik niet. Ik was anders dan de rest. Op de middelbare school ben ik die rol van buitenstaander gaan omarmen. Ik mocht niet mee op kamp en daar deed ik stoer over, zei dat het me niet uitmaakte. Maar het vrat natuurlijk wel aan me. Op de middelbare school ben ik flink gepest, niet alleen om die reden, ook omdat ik klein was, op paardrijden zat en een beugeltje had. Ik ging toen het meest om met de twee andere Jehova's Getuigen op school.'

Putte je troost uit het geloof?

'Ja, God was echt, God was mijn beste vriend. Ik praatte dagelijks met hem. Ik leefde met het idee dat straks het armageddon zou komen en dat de rechtvaardigen daarna de aarde zouden bevolken. In mijn fantasie zag ik kometen uit de lucht vallen, de maan zou rood als bloed zijn. Ik onderging het gepest, maar ik wist dat het tijdelijk zou zijn. Ik zou na het armageddon beloond worden met het eeuwige leven op paradijs-aarde.'

Komt er bij jou nog wel eens een Jehova aan de deur?

'Ik sta op een lijst, ze weten dat er op mijn adres een uitgeslotene woont, een heel slechte man. Dus in principe komen ze niet, maar het is wel eens per ongeluk gebeurd. Als ik dan geduldig uitleg dat ik ben uitgesloten, schrikken ze en zijn ze gauw weg.'

Wat betekent dat, uitgeslotene zijn?

'Dat ik eruit ben gezet, omdat ik bepaalde dingen deed waar ze het niet mee eens waren. Ze wilden dat ik stopte met mijn werk voor TV West. En ik mocht niet scheiden van mijn ex-vrouw, met wie ik als jonge twintiger trouwde. Toen ik dat toch deed, werd ik uitgesloten. Het was niet mijn keus - want dat betekent dat andere Jehova's Getuigen, onder wie veel van mijn vrienden, niet meer met me zouden mogen praten. En zo is het ook gegaan. In de vijf jaar die volgden heb ik helemaal afscheid genomen van het geloof. Een moeilijke, destructieve periode. Want who the fuck cares, ik was 23 en al mijn handvatten waren weg. Ik was vier jaar lang vrijgezel en elk weekeinde van donderdag tot zondag op stap. Ik heb veel gebruikt, er was geen afspraak met mij te maken. Veel van die tijd ben ik kwijt, er zijn echt gaten.'

Wanneer begon je te twijfelen aan het geloof?

'Pas na de uitsluiting. Ik heb het bij veel Jehova's Getuigen gezien: je krijgt een klap van de molen, het kost veel tijd ervan los te komen. Bij mij toch zeker een jaar of vijf, zes. Het begon ermee dat ik het met een aantal dingen in het geloof niet eens was, en er wat afstand van nam. Ik ging niet meer naar zaal. Daarna kwam die scheiding, de uitsluiting. Maar het heeft jaren geduurd voordat ik kon zeggen dat ik niet meer geloofde.'

Is er nog ruimte voor twijfel?

Lichte aarzeling. 'Nee. Ik geloof niet meer. Maar op het moment dat ik het zeg, voel ik het, zo van: o jee, zeg ik dit nu echt? Zo diep zit het.'

Kijk je terug met rancune?

'Ik probeer dat niet te doen, ik probeer altijd positief te blijven. Maar het is lastig: ik heb op school een klotetijd gehad, en het was, denk ik nu, allemaal voor Jan Lul. Ik ken veel ex-Jehova's Getuigen die depressief zijn, omdat ze niet kunnen accepteren dat ze hun leven in dienst hebben gesteld van iets waarin ze niet meer geloven. Het is moeilijk te accepteren dat God niet bestaat, omdat ik zo lang iedere dag tegen hem praatte en mijn best voor hem deed. Het voelt alsof dat voor niets is geweest. Aan de andere kant heb ik er ook kracht uit geput. Soms zou ik zelfs willen dat ik het weer voelde, want het geloof geeft ook rust. Ik hol mezelf weleens voorbij omdat ik zo veel uit het leven wil halen. Ik wil niks missen, want het leven is kort. Hierna is er niks.'

Bizarre eters, RTL 5, 26/1, 20.30 uur; Battle on the Dancefloor, RTL 5, 27/1, 20.30 uur.

Iggy Pop

Het hoogtepunt in de MTV-carrière van Dennis Weening was het interview met zijn held Iggy Pop. 'Ik kon Iggy & The Stooges interviewen op een festival in Portugal. Maar hij wilde me niet spreken, omdat ik van MTV was. Ik heb de manager weten te overtuigen en kreeg ik drie minuten. Iggy Pop pakte gelijk mijn microfoon en zei: 'You're watching a very dangerous and destructive tv-station.' MTV draaide volgens hem verschrikkelijke muziek. Ik ben de hele band gaan interviewen, iedereen behalve hem, zodat hij merkte dat ik er echt wat van wist. Uiteindelijk heb ik 27 minuten met hem gesproken. Een grote overwinning.'

Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden