'Ik ben cynisch en gevoelloos geworden bij Story'

Twintig jaar lang roerde 'roddelhufter' Guido den Aantrekker voor Story in de privélevens van de sterren. Maar het is genoeg geweest. 'Je hebt in dit wereldje maar twee soorten mensen. Slechte en héél slechte.'

Beeld Guido den Aantrekker

De Bekende nederlander naast wie ik neerknielde op de bijeenkomst die hij zojuist had gepresenteerd, bevestigde wat ik had gehoord. Ja, hij had ooit een minnares gehad die hem - jaren nadat het uitging - had opgebiecht dat ze zwanger van hem was geweest. En ja, zonder hem daarbij te betrekken, had ze abortus laten plegen. 'Het deed me beseffen dat ik vader had kunnen zijn van een inmiddels volwassen kind. Die wetenschap doet toch wat met je. Ik heb haar uiteraard meteen gevraagd waarom ze het kind liet weghalen zonder mij überhaupt daarover in te lichten. Ze antwoordde dat ze destijds zeker wist dat ik geen kind wilde en ik er ook niet geschikt voor zou zijn geweest. In die tijd was dat waarschijnlijk ook wel zo. Maar achteraf gezien vind ik het toch jammer.'

Degene die mij dit als Story-verslaggever toevertrouwde, was niet een covergeile carnavalszanger die vanwege een net uitgebrachte meezinger verkoopverhogende privé-ellende weggaf. Het was schrijver Adriaan van Dis, na een lezing in debatcentrum De Rode Hoed in Amsterdam. Nooit gedacht, hè, dat iemand van zijn statuur een bandiet van de bladen te woord zou staan? Goed, Youp van 't Hek (hij noemde me een roddelhufter) en Max Pam (vond dat ik tot de journalistieke onderwereld behoorde) zijn klaarblijkelijk nog niet zover. Maar het gros van de culturele en politieke elite is niet vies van contact met het rapaille van de kwantiteitsbladen en hun gezamenlijke bereik van een paar miljoen lezers.

RODDELBLADJARGON

Eetziekte: oogt slanker dan de eindredactrice
Nooit de ware gevonden: homoseksueel
Feestneus: cokesnuiver
Liefdesbaby: baby
Droomvakantie: gesponsorde reis
Helse pijn: pijn
Verbreekt stilzwijgen: nam per ongeluk op toen de redactie belde
Lijkt zwanger: formulering waarmee je altijd goed zit
Verboden romance: overspel
Bijna fataal: niets aan de hand
Relatiecrisis: gefotografeerd met chagrijnig gezicht
Stierf eenzaam: de bladen hadden al jarenlang alle interesse verloren

Hoogste oplage

Premier Rutte is per sms bereikbaar, al verzocht hij me na mijn vraag, wat er klopte van het gerucht dat hij 'iets' had met prinses en voormalig mede-JOVD-lid Mabel van Oranje, toch maar even contact op te nemen met zijn woordvoerder. Die berichtte me dat Rutte dezelfde banden met haar onderhield als die met andere leden van de koninklijke familie. Dát was al een cover waard: PREMIER RUTTE OVER LIEFDESGERUCHT MABEL.

Oud-premier Jan Peter Balkenende begreep eerder onze electorale waarde. Ik kwam hem eens tegen op een receptie, waar hij met uitgestoken rechterhand op me afstapte, zichtbaar tot ergernis van de aanwezige 'serieuze pers'. 'Eerst mijnheer Den Aantrekker van Story begroeten, die heeft hier de hoogste oplage', grapte Balkenende. Bij verkiezingen werd ik uitgenodigd in het Torentje of het Catshuis, waar hij vertelde dat hij zijn Bianca pas op zijn 40ste had ontmoet, ze op vrijdag pizza aten, niet van disco's hielden en hij in Den Haag met Angela Merkel de kroeg was ingedoken en haar bier en bitterballen had voorgeschoteld. En bij Tony Blair thuis op Downing Street 10 moest hij om rondslingerend kinderspeelgoed heen laveren. Oké, geen onthullingen waardoor een kabinet is gevallen, maar lezers vinden zulke informatie leuk.

Met voormalig premier Balkenende Beeld Helene Wiesenhaan

Of neem Pieter van Vollenhoven, prachtkerel en echtgenoot van prinses Margriet. Ik sprak hem op de KLM Open of op de Nationale Haringpartij. Altijd in voor een kwinkslag, een anekdote, soms zelfs een nieuwtje (Willem-Alexander had hem tijdens de ziekte van Claus als tweede vader beschouwd). Dat ik voor Story schreef, deerde Pieter niet.

Roddeljournalistiek is een vreemd begrip. Ik ben evenveel journalist als een collega van Trouw of Nieuwsuur. Ook ik verricht research, verifieer, doe aan hoor en wederhoor (ook al vind ik, als dat beter uitkomt voor het verhaal, misschien iets eerder dat - als na twee keer overgaan de telefoon niet wordt opgenomen - iemand 'onbereikbaar' is voor commentaar). Ons nieuws is doorgaans smeuïger en omwille van de snelheid gaan we soms wat korter door de bocht. We maken blaadjes om te verkopen, niet om Pulitzerprijzen te verzamelen. De concurrentie is moordend: een week eerder met een primeur komen dan de rest levert extra oplage dus omzet op. Het verleiden van losse kopers met onze covers is ons kunstje. Door taalgebruik (zie het lijstje met roddelbladjargon), schrijfstijl (korte zinnen, geen moeilijke woorden) en door in te spelen op de behoefte aan leedvermaak. Niets zo fijn voor de mensen thuis als de constatering dat de overspelige zanger door zijn vrouw op straat is gezet. Of dat die mooie presentatrice nooit naar het strand durft, omdat haar bespataderde kuiten veel weg hebben van de wegenkaart van het Ruhrgebied.

Anders dan mijn vakbroeders Evert Santegoeds (Privé, Shownieuws) en Marc van der Linden (Weekend, RTL Boulevard) kent u mij amper van tv; ik opereer liever onder de radar. De enige keren dat ikzelf over het voetlicht kwam, was toen een furieuze Daphne Deckers mij verwondde met een champagneglas (ik had haar getergde ex-man laten leeglopen in een interview), en door mijn huwelijk met Tiffany Curry. Inderdaad: de zus van Adam, met wie ik achtereenvolgens Patricia Paay en Micky Hoogendijk als schoonzus kreeg - connecties die weer goed waren voor exclusief covermateriaal.

Met Pieter van Vollenhoven Beeld Peter Smulders

Primeurs

Mijn primeurs kent u wellicht wél, als u weleens een Chinees, kapper of bejaarde buurvrouw bezoekt. Vooral scheidingen en relatiebreuken behoren tot mijn expertise: die van Caroline Tensen, Ruud Gullit, Connie Breukhoven en Sonja Bakker waren bijvoorbeeld mijn scoops. De eerste liefde van Rachel Hazes na het overlijden van de volkszanger (GÉÉN SEKS IN ANDRÉS BED!, deelde de weduwe met me) had ik ook als eerste. Net als de failliete dochter van de schatrijke Gooise BN'er die uit armoe wc-rollen stal uit hotel De Witte Bergen, terwijl pa de nieuwste Porsche 911 bestelde.

'Dan wil ik bij Story werken' is meestal niet het antwoord als je tieners vraagt wat ze later willen worden - piloot, advocaat of masseur van Doutzen Kroes ligt meer voor de hand. En op de scholen voor journalistiek hangen vacatures bij de roddelbladen niet op het prikbord. Zelf kwam ik na de heao en een logistiek-managementcarrière in de luchtvaart op mijn 30ste terecht bij Panorama, dat verslaggevers zocht voor het segment 'mannengossip' (dat is niet: 'liefdesbaby's', wel: 'de meest gevreesde exen in de showbizz').

Na anderhalf jaar in hetzelfde concern (VNU, later Sanoma) schoof ik door naar het financieel verleidelijke Story, waar ik freelanceprimeurjager werd voor een pilotensalaris. Journalistieke aspiraties had ik altijd gehad, vanaf het moment dat ik voor de schoolkrant op de havo actrice Diana Dobbelman (Jannie in de TROS-serie De Fabriek) interviewde. Ik liet mij later inspireren door Fletch, een film waarin Chevy Chase reporter Irwin Fletcher speelt, een onderzoeksjournalist die allerlei vermommingen aanneemt om achter de waarheid te komen, met een ironische grijns op zijn gezicht. Zo wilde ik ook zijn. En hoe hard mijn verhalen soms ook waren (ZANGER BETICHT VAN OVERSPEL - SEKSORGIE MET TWEE FANS DWARSBOOMT HUWELIJKSPLANNEN), ik verschuilde me achter de Fletch-instelling dat het gewoon een kat-en-muisspelletje was en dat BN'ers niet moesten zaniken als ze een keer op de cover kwamen met een gevalletje relatiebedrog. 'Waar is je gevoel voor humor gebleven?', reageerde ik als ik weer eens door een schuimbekkende bekendheid werd gebeld.

Met A.F. Th. van der Heijden Beeld .

Scoren

Om een voorpagina te scoren is veel toegestaan - zolang het maar binnen de wet blijft. Op mijn kantoor staan bijna alle hypotheekaktes van BN'ers op alfabetische volgorde in ordners op een rij: die zijn online à la minute opvraagbaar bij het kadaster (echtscheidingsinformatie, een vermogende schoonmoeder die de kennelijk minder kapitaalkrachtige hitzanger financiert, je kunt het er allemaal in vinden).

Feesten en partijen zijn de frontlinie waar wij covercowboys van de bladen de bekendheden opjagen. Oké, dat klinkt agressiever dan het in werkelijkheid is. Ik werd per saldo vaker zélf benaderd door een BN'er met een 'wellicht leuk nieuwtje' over hem of haar (of over die onuitstaanbare collega-ster).

Wat ik ook deed: mezelf vermommen voor de jacht op informatie. Ik ging verkleed als tuinman, dokter of Sinterklaas als dat een primeur opleverde of als ik zo ergens binnen kon komen. Het posten met een fotografe in een Parijs' stuk bos, om de oud-minnares van prins Bernhard te bespioneren, werd ietwat genant toen het een homo-ontmoetingsplek bleek te zijn, maar het resultaat (een exclusief interview met deze Hélène 'Pussy' Grinda, met klimopslierten op mijn rug) was het meer dan waard.

Met Lionel Richie Beeld Peter Smulders

De Oranjes

Wie veel over de Oranjes schrijft (die verkopen altijd goed), komt er al snel achter dat je een groot inlevingsvermogen nodig hebt: er komt nagenoeg nooit feedback van de Rijksvoorlichtingsdienst op privékwesties. Maar soms krijg je via andere kanalen nieuws bevestigd. Het meeste van wat er over ze op onze covers stond, was dan ook waar. Zo werd het nieuwtje dat de Larense tandarts van Máxima lid is van de omstreden Scientology-gemeenschap later door de RVD alsnog geconfirmeerd.

Mijn verhaal dat prinses Beatrix een overleden tweelingbroer zou hebben, iets wat historicus J.C. Kikkert mij wist te vertellen, was vooral bizar: het jongetje zou tijdens hun geboorte zijn overleden en om de feestelijkheden niet te verstoren, zou het in de tuin van paleis Soestdijk zijn begraven. Hoewel de RVD zelden inhoudelijk reageert, zou door hen aan Kikkert zijn gemeld dat het 'oud nieuws' betrof. De historicus concludeerde daaruit dat het verhaal klopte. Mij leek dat ze bedoelden dat het gerucht de RVD bekend was. Schrijven dat er geruchten gaan, hoort ook bij ons vak - dus kwam het op de cover.

Met Willem-Alexander Beeld Peter Smulders

Sensatiejournalistiek

Sorry BN'ers, maar ik had mijn twintig jaar in de sensatiejournalistiek niet willen missen. De kick van een primeur, hoe triviaal die voor buitenstaanders ook lijkt (ook vriendje nummer 12 van Sylvie Meis blijft nieuws). De filmpremières. De koninklijke huwelijken, waarvoor we liplezers inhuurden om het geroddel van de hoge gasten te kunnen ontcijferen. De topadvocaat die voorstelde na een onrechtmatig scheidingsverhaal over zijn cliënt de geëiste schadevergoeding te halveren als zijn naam drie keer werd vermeld in de rectificatie. De bijzondere interviews, soms met wereldsterren als Brad Pitt en Emma Thompson. De reisjes naar New York en Buenos Aires tijdens de eerste Máxima-jacht. Gepersifleerd worden in Donald Duck (als 'Guido den Aansteller'). Achteraf lachen om missers die het blad niet haalden (vele honderden graven afstruinen na een anonieme mail dat een popzanger en zijn minnares hun geheime baby verloren tijdens de geboorte, met alleen de veel voorkomende naam van de vrouw plus een sterfjaar als informatie: het leverde behalve een torenhoge kilometervergoeding niets op). Minder lachen om verloren rechtszaken, zoals die van Ron Brandsteder, die in alle roddelbladen tot vader van een buitenechtelijke zoon werd gebombardeerd, met als enig bewijs de uitspraken van een ex-prostituee (tevens zijn zelfbenoemde minnares), die toen een dna-test keihard uitwees dat Ron Brandsteder niet de vader was, beweerde dat hij een dubbelganger had gestuurd. Het kostte 10 duizend euro per blad, plus onze prettige relatie met de emeritus quizmaster.

Maar de Fletch in mij (lees: mijn overlevingsmechanisme) werd het laatste jaar flets. Twee decennia opereren als 'leedvampier', zoals een BN'er mij eens omschreef, beïnvloedt je persoonlijkheid. Ik werd cynischer. Gevoellozer. De oppervlakkigheid van de materie ging me tegenstaan. De egomanie van de sterren, gevoed door roem plus buitenproportionele inkomsten. De soapies die twee weken meespelen in GTST, maar op party's verwaand naar hun manager doorverwijzen als je ze iets persoonlijks vraagt. Dat de eerste stapjes van Xess Xava (de gehypete babyzoon van Wesley en Yolanthe Sneijder-Cabau) voorpaginanieuws zijn.

Met de crew van RTL Boulevard Beeld .

Het is mooi geweest

Rudi Carrell wees ooit op een showbizzparty om zich heen en zei: 'Je hebt in dit wereldje maar twee soorten mensen: slechte en héél slechte.' Hij had volgens mij gelijk, waarbij ik de hand in eigen boezem steek - op gezette tijden behoorde ik ook tot één van die twee categorieën.

Tel daarbij op de vrije val van de oplagecijfers van de roddelbladen, die de laatste vijftien jaar met 60 procent daalden, en de onder druk staande freelancetarieven. Het is mooi geweest. De ongeschreven omerta van mijn metier (klap niet uit de school) trotserend - overdrijven is mijn vak, dat weet u inmiddels - schreef ik mijn laatste chocoladeletters in het, dit keer, honderd procent waarheidsgetrouwe boek Primeurjager, over twintig jaar sensatiejournalistiek.

Aan de beroepsdeformatie om tijdens gesprekken met BN'ers in koppen te denken, zal ik nog wel een poosje lijden. Als ik op de sportschool Gerard Joling aan zijn hoofd zie krabben, denk ik automatisch: ZANGER GETROFFEN DOOR MYSTERIEUZE HUIDZIEKTE?

Wat ik ga doen? Het schrijven bevalt - eerder kwam al een roman van mij uit. Ik kan spindoctor worden in Den Haag; ik weet hoe je in de bladen komt, en ook hoe je eruit blijft. Ik zie ook kansen op het gebied van corporate storytelling. Als er één een storyteller is, ben ik het tenslotte wel.

Primeurjager van Guido den Aantrekker verscheen deze week (Nijgh & Van Ditmar, euro 18,50).

Met Loretta en Quinty van Koffietijd Beeld .
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.